Salı, 2 Ağustos 2011 (15 yıl 3 ay önce)
İran Ordusu’nun Kandil’e yönelik başlattığı operasyonlara misilleme olarak 23 Temmuz’da Serdeşt ve Mahabat arasındaki bir karakola PJAK(HRK)’lı dört gerilla tarafından feda eylemi düzenlenmişti. Şehit düşen gerillardan Nurcan Demir için İzmir’de kurulan taziye çadırını ziyaret ettik. İzmir-Limontepe’de kurulan taziye çadırı Cumartesi gününden bu yana boş kalmıyor.
Nurcan'ın ailesiyle evlerinde yaptığımız görüşmeyi aktarıyoruz:
Alınteri: Başınız sağolsun.
Anne Fatma Demir: Sağolun.
Alınteri: Nurcan kaç yıldır gerilladaydı?
Fatma Demir: 13 yıldır görmedim kızımı.
Alınteri: Kızınız inandığı mücadele uğruna şehit düştü. Duygularınızı aktarabilir misiniz?
Fatma Demir: Gururluyum, başım dik. Kirli savaşın bitmesini istiyorum. Ülkemiz işgal altında, Kürtler artık başkaldırdı; kan dökülmesin artık. Asker anneleri de ağlıyor, gerilla anneleri de... Hiçbir annenin ağlamasını istemiyorum. Artık asker anneleri de ”Vatan sağolsun!” demesin. Biz sadece kimliğimizi, dilimizi istiyoruz.
Nurcan’ ın kız kardeşi Yüksel Demir anneyle konuşmamız sırasında bir şiir okudu.
”Fırtına sonrası
Durgun bakışlar içinde saklı kalacak
Tıpkı gelişin gibi
Bir su gibi akıp geçti içimizden
Seher yıldızının sabah yalnızlığında yaşarım seni
Bu ülkeyi de al götür
Geride sadece ama sadece izlerin kalsın.”
Nurcan’ın annesi, yanından ayrılırken bizleri de anne sıcaklığıyla öperek uğurladı. Anne bütün konuşmasını anadiliyle, Kürtçe yaptı.
Ardından taziye çadırına inip babası Mehmet Demir’e de başsağlığı diledik.
Nurcan’ın babası, kızlarının cansız bedenini İran’da olduğunu ve alamadıklarını ifade etti. Baba konuşmamız sırasında bize şunları söyledi: “Türkiye’de, İran’da bize karşı yapılan saldırılarla yok sayıldık. Bugüne kadar 40 bin şehit verdik. Türkiye ile İran bu savaşı anlaşmalı olarak sürdürüyorlar. Artık gariban çocukları ölmesin. Bir asker babası ağladığında ben de ağlıyorum. Bu ülkede Kürtler eski Kürtler değil. Kürt sorunu çözülmediği sürece anneler, babalar ağlamaya devam edecek”.