Salı, 2 Ağustos 2011 (15 yıl 3 ay önce)
Ben bir inşaat işçisiyim. Küçük yaşlardan beri atölye tezgahlarında, inşaatlarda tozun bol olduğu, ölümün yanıbaşımızda dolaştığı yerlerde çalıştım. Şimdi ise bir devrimciyim, proleter devrimciyim.
Neden devrimciyim diye hiç sormadım kendime, olması gereken o olduğu için; koşulların getirdiği nokta o idi çünkü benim için. Çalıştığım şartlarda sömürü kol geziyordu. Sömürüyü damarlarında hissetmek farklıdır. Sabahın 7'sinde işbaşı, akşamın bilmem kaçına kadar çalışırsın o beş para etmez sistem için. Sonra arkana bir bakmışsın ki, hiç bir şey yoktur. Karnın doymuştur belki ama onurun ayaklar altında.
Engels'in bir sözünü kullanan Tahsin yoldaş aklıma geliyor hamen; "İşçi sınıfının ekmekten çok onura ihtiyacı vardır." Bu söz, gittiğim her yerde, tüm şantiyelerde tüm sohbetlerimde kullandığım bir sözdür benim de. Gelgelelim o sömürünün içersinde, o yozlaşmanın içersinde insanlar anlattığımdan çok uzakta yaşıyorlar...
Üniversitede ya da cafe ortamlarında kuş misali şakıyarak vakit kaybına hakkımın olmadığını biliyordum. Biliyordum ki, insanlar kanlarının son damlasına kadar sömürülüyor, insan olmaktan, tüm insani değerlerden uzak yaşıyorlar. Eskilerin bir sözü vardır, bilir misiniz: “İnsan eşref-i mahlukattır. Eşref dediğin de şerefli bir şeydir” diye… İnsanın onuru o kadar ayaklar altına alınmış ki, hiç kimse bunun farkında bile değil. Yalnızca “devrimciler”... Tüm yaşamlarını devrim mücadelesine adamış gerçek devrimciler... Cafe-Sol'cular değil!..
Osman'lar, Fatih'ler, Sezai'ler,Tahsin’ler, İbo’lar, Deniz’ler, Mahir’ler... İsmini sayamadığım birçok özgürlük savaşçısı bu yolda ışık olmuşlardır.
Biz, yeni jenerasyon devrimcilerin üstleneceği birçok iş ve görev varken dava adına, örgüt adına, mücadele adına... Ki bunları düşünüp mücadeleye katkımızı ölçeceğimiz ve bunu yaparken de kibirlenmeden, övgü beklemeden, mütevazi bir şekilde yapmamız gerekir. Öyle olmak zorundayız!
Bizlere bırakılan miras da kibire yer yoktur! Övülmeye yer yoktur!.. Bizlere bırakılan, bir tarihe yazılan destansı bir kültürdür.
Günümüzde reformizmden etkilenmiş birçok genç var. Dedim ya, üniversite ve cafe ortamlarında kuş misali Marksizm ve Leninizm tartışır ve devrimi oradan başlatır olmuşlar. İşte tüm meramım da burada başlar olmuş. İnsanların ne söylediğinden ziyade ne yaptıklarına bakar, ona göre yanlarında olurdum.
Evet, ben bir devrimci olmuştum, yeni bir dünya için hayalim vardı artık. Benim dünyamın yolu, kantinlerden ve cafelerden gitmiyordu. Tahsinler, Sezailer, Osmanlar, Fatihler... Bize anlatılanlar bir hikayeden ibaret değildi. Yaşamın, direnmenin, savaşmanın ve bedel ödemenin, ödettirmenin gerçeğiydi onlar... Benim dünyama onların açıtığı yoldan gitmek var....
Nasıl kötü bir devrimci olunabiliri “Cafe-Sol”da örgütlenenlerde gördüm. İşin şakası bir yana da, bazen düşünüyorum neden bu kadar öfkeliyim bu insanlara, neden bu kadar kızıyorum? Düşünüyorum, aklıma ilk gelen, biz devrimciler bir güç teşkil etmediğimiz oranda o insanlar orada kalıp sistemin onlara bebeğin biberonundan sütünü emdiği gibi bütün yozlukları devrimcilik adına emmeye devam edecekleriydi. Biz devrimciler olarak tüm inancımızı yaşadığımız, bedel ödemekten kaçınyfdığımız bir durumda bu insanlar bizlerin yanına gelecekler.
Şimdi bakıyorums Türkiye-Kürdistan topraklarında bir çok devrimci söylemle işçi ve emekçilere giden yapılar, dergi çevreleri, dernek vb şeyler var. Dışardan bakıldığı zaman böyle bir samimiyetin söz konusu olmadığı her halukarda açık ve net. Bugün devrimciler, gerçek devrimciler işçi ve emekçilerin yaşamlarına giremediği taktirde, onlara komünist bir önderlik yapamadığı taktirde, sadece otobüste aynı koltuğu paylaşır aynı demiri tutmaya devam ederler.
Hemen Sezai yoldaşın bir sözü aklıma geliyor “Çiğnenmemiş bir yolda yürümek zordur”. Tahsin yoldaşın "Bir komünist neredeyse, örgüt oradadır"...
Bize bırakılan kültürde bir tarih yatıyor. Bizlere düşen görevse, gerçek olanı tarihin sayfalarına yazmak, devrim ve sosyalizmi hayata geçirmektir. Bizlere bırakılanı inkarcı tasfiyeci aydınlardan korumak, o şanlı tarihi tekrar ayağa kaldırmak ve ödenmesi gereken bedeli yüklenerek devraldığımız bayrağı ileriye taşımak…
Bizlere bırakılan tarihte dizlerde titreme yok, yılgınlık yok!.. Bizlere bırakılan tertemiz bir kültürdür. O kültürü yaşatacak olan ve ona can verecek olansa biz yeni kuşak devrimcileriz.
Devrim ve sosyalizm mücadelesinde meydanı kavga kaçkınlarına ve reformistlere bırakmamak, militan sosyalizm savaşını her alana taşımaktır asıl görevimiz...
Bizler sınıf kinimizi ve öfkemizi alanlara, işçi sınıfı içerisine taşıdığımızda, bizler fabrikalarda, atölyelerde, şantiyelerde örgütlenmeler yaptığımız oranda kazanacağız…
-Yaşasın Marksizm-Leninizm!
-Yaşasın Devrim ve Sosyalizm!
[Bir Alınteri okuru]