Perşembe, 1 Eylül 2011 (15 yıl 2 ay önce)
Irkçı faşist rejim, Kürtlere yönelik yeni saldırı hazırlıkları içinde. “Açılım” aldatmacalarının yerini savaş tamtamları aldı. Bu kez “sonuç alıcı yeni bir strateji” uygulayacaklarını iddia ediyorlar.
İmamın sözcüsü Hüseyin Gülerce’ye bakılacak olursa: “Terörle mücadelede artık yeni, yepyeni bir dönem var(mış). Yeni Türkiye, terörün belini bu defa kıracak(mış). Bu defa yetki, sorumluluk, inisiyatif sivil hükümette olacak(mış). Terörle ilk defa, ‘Büyük Türkiye’ye yaraşır bir mücadele verilecek(miş)".
Ancak “yeni” dedikleri şey, aslında Cumhuriyet’in ilanından beri çiğnedikleri sakız. Kimbilir kaç kez denedikleri imha ve terör politikaları. Kandil’in bombalanması, sınırötesi operasyon, içerde önüne gelenin tutuklanması, özel harekat katillerinin Kürt illerinde halkın üzerine sürülmesi… Kısacası, Tansu Çiller döneminde denenen kanlı ‘93 Konsepti’nin, malum ‘kirli savaş’ politikalarının güncellenmiş hali.
Nasıl bir gözüdönmüşlükle hareket edileceğini, AKP-Gülen cemaati koalisyonunun bir başka borazanı Fehmi Koru açıkça duyurdu zaten: Sri Lanka devletinin Tamil gerillarına karşı izlediği strateji örnek alınacakmış…
Yani, Sri Lanka Ordusu'nun, Tamil gerillalarıyla birlikte 400 bin sivili daracık bir kıyı şeridine sıkıştırarak gerçekleştirdiği katliamın bir benzerini tekrarlamayı düşünüyorlar. Öykünülen bu “çözüm”, “terörle mücadele” adı altında gerilla-sivil halk, kadın-erkek, çocuk-yaşlı demeden sivil yerleşim birimleri, okul, hastahane, gıda ve yardım depoları dahil her yeri aylarca kesintisiz bombalayarak, yakıp yıkıp dümdüz ederek elde edilen bir “sonuç”. İşkencenin, yargısız infazların, kadınlara tecavüzün ’sıradanlaştığı’ bir “terörle mücadele” operasyonu…
Böyle bir örneğin anılması bile çok şey anlatmaya yeter! Ne Kürdistan coğrafyası, ne Kürt halk ve gerilla gerçekliği, ne bölge koşulları Tamiller’in durumuna benzemez benzemesine ama, özellikle hedef seçilen bir Hakkari ya da Yüksekova gibi kimi yerleşim birimlerinde bu yönlü ‘pilot uygulamaların’ denenmeyecegini kim garanti edebilir?..
Kürt düşmanı şoven gözüdönmüşlük o boyutlarda ki, dinci gericisinden Kemalist darbe şakşakçısına, liberalinden tescilli faşistine kadar burjuva medyanın bütün uşak kalemleri bu konuda tam bir ittifak halindeler. Uygulanacak terör ve vahşeti elbirliğiyle “olağanlaştırmanın” peşinde hepsi. Dincisi “Tamil tarzı kesin çözüm” çığlıkları atarken, darbe şakşakçısı Kemalistin aynı telden çalması tesadüf değil: “…devletin ‘terörü durdurmak’ için yapacağı sert operasyonlara karşı Kürt halkının yapabileceği hiçbir şey yok. Tankların sokaklara çıkması, emirlere uymayan herkesin terörist kabul edilmesi Kürtleri tarih boyunca hiç yaşamadıkları bir felaketle karşı karşıya getirebilir. Kimse ‘Bunu yapamazlar’ demesin…” (Can Ataklı)
İyi de, bunun sonucu ne olur?.. Diyelim ki “bu kadarını yapamazlar…” denilenler bile yapıldı. Gerilla cenazeleri 3′er-5′er değil artık 100′er-100′er gelmeye başladı. Sokaklara çıkan kitlelerin üzerine -Libya’da Kaddafi’nin Suriye’de Esad’ın yaptığı gibi- tanklarla ateş açıldı. Meydanlarda kılınan namazları dağıtmak için cemaatin üzerine panzerler sürüldü. Kürt politikacıları ve halk önderlerinin birkaç bini daha tutuklanıp zindanlara tıkıldı… Sonra?..
Kandil’i bombalayarak, Kürdistan’ı yeniden bir açıkhava hapishanesine çevirerek Kürt halkını korkutup sindirebilmenin mümkün olmadığı tarihsel tecrübelerle sabit ve ortada. Daha fazla şiddet ve terörle “sonuç” almak mümkün olsaydı, Kürt sorunu bugüne kadar defalarca “çözülüp” betonlanmış olurdu. Ama Kürtlerin ulusal mücadelesi, ağırlık merkezi kentlere inmiş militan bir emekçi kitle hareketi olarak hala capcanlı ve ayakta. Buna karşın, yaklaşık 30 yıldır kendisine karşı savaşan orduyu -ve rejimi- içten içe nasıl çürütüp çaresiz hale düşürdüğüyse eski Genelkurmay Başkanı Işık Koşaner’in internete düşen itiraflarından taşıyor.
İşçi ve emekçilerin birikmiş emekleri yağmalanarak ceplerinden daha fazlası çalınacak paralarla yeni silahlar, füzeler ve bombalar alıp paralı asker ve polis sürülerini bir kez daha bu halkın üzerine salmakla ne bu tablo değişir ne Kürt sorunu çözülür. Ama büyük olasılıkla bu kez farklı bir şey olur: Türkiye’nin her yeri yangın yerine döner!.. 1990′lı yıllarda Balkanlar’da ve Kafkasya’da yaşananlara benzer etnik çatışmalar alır başını gider!.. Üstelik Türkiye’de Kürtlerle Türkler o kadar yaygın olarak o kadar iç içe geçmiş durumdalar ki, bu eşik bir kez aşılacak, ok bir kez yaydan çıkacak olursa, hızla yayılıp büyüyecek olan böyle bir yangının önünü feriştahı gelse zor alır!.. Öyle bir yangından geriyede ne kardeşlik kalır, ne ‘birlik’ kalır, ne de ‘bütünlük’…
Onun için herkes aklını bir an önce başına toplamak zorunda!.. Emperyalizmin işbirlikçisi kan emici burjuvaziden, onun gözünü kan bürümüş askeri ve sivil uşaklarından, Kürt savaşının tekrar alevlenmesinden siyasi ve ekonomik yarar uman dincisinden eski hegemon konumlarını yitirmelerinin hıncını Kürtlerden çıkarmaya şartlanmış Kemalistine kadar orta sınıflardan bu mantıklı ve sorumlu tutumu beklemek kuzuyu kurda teslim etmekten farksızdır. Bu konuda asıl büyük sorumluluk, Türk işçi ve emekçilerin, kendisini en azından ‘demokrat’ olarak tanımlayan Türkiyeli aydınların ve ilericilerin omuzlarındadır. Tamiri zor sonuçlar doğuracak bu tehlikeli gidişe ancak onlar “dur!..” diyebilir!.. Kürt düşmanlığı ve savaş kışkırtıcılığının önünü sadece onlar alabilir!..
Yalnız, bu tarihsel sorumluluğun başarılabilmesi, cılız birkaç protesto ile mümkün değildir. “Kürt düşmanlığına, şovenizme ve savaşa hayır!.. Yaşasın işçilerin birliği, halkların kardeşliği!..” sloganı bu amaçla düzenlenecek değişik biçimlerde direniş, grev ve gösteri gibi eylemlere dönüşüp militan bir pratikle desteklenmedikçe, Kürt emekçi kardeşlerimizle omuz omuza saf tutulup onlara yönelecek her türlü saldırıya birlikte karşı konulmadıkça sembolik olmanın ötesine geçmez!.. Dolayısıyla da fazla bir etkisi olmaz.
Ayrıca bu duruş ve sahiplenme çok net olmak zorundadır!.. “Ama PKK’nin ya da BDP’nin de şu şu yanlışları var…” diye başlayan cümleler kurarak “nalına da mıhına da” şeklinde bir denge siyaseti izlemeye soyunmak, Kürt ulusal hareketiyle farkının ve sınırlarının altını kalınca çizmeyi öne çıkararak boy göstermek, özellikle de bugünün koşullarında “ince” bir şovenizmden başka bir anlama gelmez!.. Bu hesapçı, korkak ve ikiyüzlü tutum, dizginlerinden boşanmış haline kıyasla şovenizmin daha tehlikeli bir biçimidir. Çünkü diğeri kadar açık değil sinsidir, onun kadar kaba olmadığı için teşhisi zordur, bu yüzden daha zehirlidir ve asıl olarak diğerine kan taşır.
Öte yandan Kürt halk direnişi adına tepki olarak orman yangınları çıkarmak, suçsuz ve savunmasız sivillerin bulunduğu yerlerde rastgele bomba patlatma türünden kör terör eylemlerine başvurmak gibi yöntemler akla dahi getirilmemelidir!.. Bunların daha çok bir “tehdit” olarak telaffuz edilmesi dahi, ırkçı şoven rejime saldırıları ve katliamlarını meşrulaştırma gerekçesi sunmakla kalmaz; geçmişteki bu tür düşüncesiz eylemler ve kabul edilemez tutumların yarattığı kuşku ve güvensizlikler nedeniyle kamuoyunun hala sallantılı ve kararsız kesimlerini de rejime doğru iter. Kürt düşmanlığına kan taşır. Devrimci ve insani hiçbir ilke ve değere sığmayan bu tür akılsızca tepkilerin, Kürtlerin haklı davasını lekeleyip gölgelemekten başka bir anlamı ve sonucunun olmayacağı, bugüne kadar doğurduğu sonuçlardan da görülebilir.