Cuma, 16 Eylül 2011 (15 yıl 1 ay önce)
Çoğu zaman bir deniz kıyısında, denizin uçsuzluğunda kaybolurken hayretle, bazen iskele meydanında bacası tüten bir köfte arabasının dumanıyla yiter gözlerinin buğuları... Ya da kimbilir, belki de en kalabalık semtlerde, en lüks barlar veya restoranlar sokağında kirlilik olarak tanımlanırken tanırız onları...
Hep kirli yüzleri, yırtık elbiseleriyle kalırlar hatırda. Bende boncuk gözleriyle kaldılar. Çocuklarımız... Reklam filmlerinde şirinlikleriyle, bazen bilbordlarda gülümsemeleriyle anımsadığımız çocuklarımız. “Aman hastalanmasın...” diye esintili havalarda ufacık bedenlerine minik ceketler giydirdiğimiz, sokak başlarında, “ya birdenbire araba çıkarsa” diye dişi aslan kesildiğimiz, okulun ilk gününde tenefüs zilini en az onun kadar heyecanla beklediğimiz çocuklarımız.
Ben onları ne bir parkta salıncakta salllanırken, ne de okul çıkışında öğretmenine iyi günler demek için sabırsızca beklerken görüyorum.Onları trafiğin en yoğun olduğu ana caddelerde, ya da turisti çok zengin olan kalabalık bir sokakta görüyorum. Giysileri yırtılmış, kararmış tıpkı yüzleri gibi... Ellerinde mendil veya boş bir kutu var, bazen de boyunlarına asılmış bir “tabela”... Ama gözlerini unutmuyorum hiçbirinin. Ne maviliğinden ürktüğüm ne de karalığından kendimi alabildiğim bir tutam göz kalıveriyor hatırımda. Ve hala alışamıyorum İstanbul'un büyüklüğünde bu küçücüklere... Parklar, bahçeler çoğu zaman çocukların evidir; onların minik düşlerinin kocaman deryasıdır. Bahsettiğim bu çocuklar da parklarda kalıyor çoğu zaman. Ama ne oyun oynamak, ne salıncakta sallanmak için kalıyorlar; oralar bu çocukların evleri olmuş aslında...
Her gün geçtiğiniz belli bir güzergah varsa, gözleriniz her gün karşılaştığınız anları, kişileri içgüdüsel olarak yakalamak ister. Bu bir evsizin her günkü gibi içip sızmış hali olabilir veya bir pilavcının pilav arabasını çevreleyen müşteri sayısı olabilir ya da deniz kenarında oturan çiftlere gül satmaya çalışan bir kadının her günkü bakışları olabilir... Benim de dikkatimi yoğunlaştırdığım ve gözlerimin aradığı bir şey var. Her gün, halk otobüsünde ışığa yakalandığımız bir dönemeçte su ve mendil satan ve muhtemelen kardeş olan küçük çocuklar...
Ama bu defa farklı oldu, bu defa onları her zamanki yerlerine gitmeden önce yakaladım. Meğer sadece gözlerimizin bakıştığı mesafede değilmiş yakınlığımız. Benden sadece bir durak sonra bindiler özel halk otobüsünün 'halka' ayrılan kısmına, yani en diplere, en kuytulara... Bindiler ama otobüs içerisinde kendilerine aşağılık bir şeymiş gibi bakanların bakışlarına bindiler aslında. Belki de şoför para verdikleri için atmadı onları otobüsten... Bunlar üç kardeştiler, ikisi kızdı. Üstlerinde saatler boyunca yanlarından geçip duran konforlu konforsuz arabaların mazot kokusu, saçlarında güneş yanığı, yüzlerinde en lüksünden en döküntüsüne varan arabaların egzos isi vardı. Bütün bunlardan daha önemlisiyse çocukları yargılayan onlarca gözdü...
Onlar, yaşamı öğrenmiş gibi kendilerini otobüsün en arka, en ücra boşluğuna sıkıştırıvermişlerdi. Kimsenin onların bulunduğu güzergaha gitmemesi dikkatimi çekti. Ama sonuçta onlar sadece çocuktu; belki hırsız, belki arsız, belki de çok yaramazlardı... ama çocuktular. Hiç çekinmeden yanlarına gittim ve gülümsedim en küçük kız çocuğuna. Çok utangaç bir tebessüm aldı yüzünü ve o güzel ve kirli yüzünü eğiverdi hemen. En arka koltuğa oturdum ve kucağıma gelmesini söyledim. Önce abisine baktı onay istedi sonra geldi. Otobüsteki herkes bize bakıyor; bu bakışlardan çoğu ''niye şımartıyorsun bu arsızları” diyordu, kimi bakışlar çocukların ne kadar kirli olduğu ve benim onu tiksinmeden nasıl kucakladığım yönünde, bir iki emekçi bakışı ise bana çok güzel bir tebessüm gönderdi.
Evet çocuklar çok kirliydi, hatta dayanılmaz biçimde kötü kokuyorlardı ama onların kirletilen/kirlettiğimiz yaşamlarından temiz kokuyorlardı. Sömürülmesine izin verdiğimiz bedenlerimizden daha temizdi tenleri. Kan ve sömürüyle yükseltilen gökdelenlerin, alışveriş merkezlerinin dış cephesinden daha parlaktı gözleri. Ve kimi zaman gün ışığı görmeden patron için çoğu zaman canımız pahasına ürettiğimiz karlar sayesinde, patronun karısına aldığı yarım milyarlık parfümden daha güzeldi kirletilmemişti kokuları... Ve en önemlisi her şeyden dolayı ve her şeye rağmen umutluydular yeni gün için, saatler sonra kazandıkları bir lira onları dünyanın en mutlu insanı yapabiliyordu...
Onlar hala denize aşık, deniz kıyısında bir martıyı yarım metre yakından görebilmek onlar için paha biçilemez değerde ve onlar için deniz hala düşlerinden büyük...
[Bir Alınteri okuru]