İTİRAFÇI

Pazartesi, 3 Ekim 2011 (15 yıl 1 ay önce)

H. Selim AÇAN

“Her canlı doğasına uygun bir yöntemle savaşır. Bazı böcekler etraflarına kötü bir sıvı salarlar…”
(Lenin)

Pilini tükettiği için mücadeleyi sürdürememiş olan abbas yolcu, en çok, kavgada ısrar ve inat edenden nefret eder. Çünkü başlı başına bu duruş bile ona sürekli kendi tükenmişliğini hatırlatır.

Burjuvazinin iktidarına ve kapitalist sömürü düzenine karşı militan örgütlü bir savaşım yürütmenin içerdiği tehlikeleri gözü yemez hale gelen korkak, bunlarla tekrar tekrar karşılaşmayı umursamayan devrimci netlik ve kararlılığa hasetle karışık kin duyar. Siyahla beyaz netliğindeki o bariz zıtlığın aynasında her gün, her dakika kendi tabansızlığını görür çünkü.

Bir zamanlar benimsemiş olduğu militan komünist bir çizgiyi, değer ve gelenekleri sahiplenip örgütlü bir tarzda ileriye taşımak diye bir derdi, bunu yapacak mecali kalmamış yorgun, genellikle incir çekirdeğini bile doldurmayacak bahanelerin arkasına saklanarak ortalıktan sıvışmakla kalmaz. İçinde kendi emeğinin de olduğu o tarihe ve devrimci değerlere korkunç bir yabancılaşma sürecine girer. İşin içine bir de kişisel hırs ve karakter bozuklukları ve bazı kuyruk acıları girmişse şayet, yabancılaşma düpedüz düşmanlığa dönüşür.

Bu düşmanlaşma, kendisini aşıp gidenlere duyduğu nefreti kusmak için hiçbir fırsatı kaçırmaz. Kendi dışında yapılan her şeyi ve herkesi lekeleyip değersizleştirmek için elinden geleni yapar. Bu yüzden her şeyi didikler, sürekli açık arar, bulamasa bile uydurur. Bir zamanlar kendisinin de bir parçası olduğu kolektifin tökezlemesi, zayıflaması, yere kapaklanması için dua eder hale gelir. Onun zayıf düştüğü an ve durumlarda da harekete geçer. Çakallaşır.

Devrimci olana düşmanlaşma ile karakterize olan bu ruh halinin alçalmada hiçbir sınır tanımayacağı açıktır!.. İtirafçılığın temelinde bu ruh hali yatar!..

*****

Türkiye’deki devrimci sol kamuoyu, bazı kavramların ifade ettikleri gerçekliği çok yüzeysel algılar. İşin özünden çok biçime bakar. Onu da tek bir biçimden ibaret görür. Bu sığ algıya göre, örneğin “itirafçılık”, polisin önüne düşüp devrimci örgütleri fiilen çökertmeye soyunmakla sınırlı bir alçaklık türüdür. Halbuki bu sadece onun en bilinen, teşhisi en kolay, en açık, en kaba biçimidir. İtirafçılıkta aslolan, devrimci olanı imha etme hırsıdır. Mümkünse yok etmek, dünya üzerinden kazımak, bunu başaramayacak olsa bile -ki asla başaramaz- en azından olabildiğince zayıflatıp güçten düşürmek, etkisini kırmak, çekim gücünü azaltmaktır. Onun özünü, bu gözü dönmüş düşmanlık ve ondan kaynaklı saldırganlık oluşturur.

Bu anlamda, polisin önüne düşüp daha önce içinde yer aldığı devrimci örgütleri ortadan kaldırmak için elinden geleni yapmakla, devrimci olanı lekeleyip değersizleştirmek, onun hakkında şaibe yaratıp etkisizleştirmek için elinden geleni yapmak arasında niteliksel hiçbir fark yoktur. Örneğin, 12 Eylül’de Adil Özbek, Şemsi Özkan, Şaban Taşçı, Şahin Dönmez… gibi çeşitli örgütlerin döküntüsü alçakların yapmaya çalıştıklarıyla, devrimci örgüt fikrini ve örgütlü bir devrimciliği aşağılayıp değersizleştirmek için kaleme alınan “küfür romanları” arasında, işlev ve amaç bakımından ne fark vardır?..

İtirafçılığın son yıllardaki gözde biçimlerinden biri Taraf gazetesi başta olmak üzere, Gülen cemaatinin medyasında tetikçiliğe soyunmaksa, giderek “moda” haline gelen diğer biçimi “anı yazıcılığı”… Örneğin Yaşar Ayaşlı ya da düne kadarki 'yancısı' Mahmut Gürsel Kuş gibi önce yıllardır nerede olduklarının ve hala hangi yüzle konuştuklarının hesabını vermesi gerekenler bile “konuşuyorlar”.

“Anı yazıcılığı” lafın gelişi. Yoksa yapılan iş -en hafif tanımla- devrimci tarih talancılığı. Geçmişin üzerinde tepinmek. Hiçbir ahlaki değer ve kaygı duymaksızın tarihle yap-boz oynamak. Bunları kaleme alanların derdi, tarihi anlatmak falan değil zaten; onu fon olarak kullanıp iğrenç bir yüzsüzlükle kendilerini pazarlamaya çalışmak…

Bu yüzden, en başta, ölçü-sınır tanımayan bir megalomani fışkırıyor her birinden. “Sen neymişsin be abi…” şarkısı sanki bunlar için yazılmış. Her şeyin yaratıcısı ve sahibi bunlar! Bunlar olmasaymış o tarih olmazmış! O teoriler yapılamaz, o siyasetler konulamaz, o eylemler ve direnişler gerçekleştirilemez, o yazılar ve bildiriler yazılamaz, yayınlar çıkarılamaz, yer altı inşa edilemez, şu ya da bu alanda var olunamaz, hatta örgüte ve yayın organlarına isim bile bulunamazmış!.. Zaten tarih onlarla başlamış ve onlar “gidince” de bitmiş! Olguların ve süreçlerin sadece çarpıtılarak değil, insanın aklının almakta zorlandığı yalan ve itiraflarla harmanlanarak yeniden kurgulandığı “kişisel resmi tarih” yazımlarına konulan kitap başlıkları bile bu megalomaniyi yansıtmakta.

Bir bu “öküze özenen kurbağaların” şişinmelerine bakıyorsunuz, bir de TİKB ruhunun mimarı Osman Yaşar Yoldaşcan’daki sadeliği düşünüyorsunuz, son mektubunda bile “arkamdan beni fazla övüp de toprağın altında yüzümü kızartmayın” uyarısında bulunacak kadar yüce gönüllü Mehmet Fatih Öktülmüş’te simgeleşen komünist tevazu geliyor gözünüzün önüne. Bunun Sezai Ekinci’den Uğur Hülagü Gürdoğan’a, İsmail Cüneyt’ten Nilgün Gök’e, Ataman İnce’den Nurettin Demir’e, Selma Aybal’dan Ali Çamyar’a, Tahsin Yılmaz’dan Lale Çolak’a, Ulaş Hicabi Küçük’den Okan Külekçi’ye... kuşaktan kuşağa aktarılarak bugünlere nasıl taşındığı canlanıyor kafanızda. Ve bu iki anlayış ve tutum arasındaki nitelik ve doku farkı, fazla söze gerek bırakmayacak kadar açık ve çıplak bir biçimde sırıtıyor.

Kendi kendilerini “yüceltme” ihtiyacını duyacak kadar büyük ve derin bir aşağılık kompleksi içinde kıvrandıkları anlaşılan bu zavallılara bu yönden acıyorsunuz. Bunların yıllar önce kaçıp gittikleri TİKB’den sadece fizik olarak değil, kafaca ve ruhen de nasıl kopup uzaklaştıklarını, onun proleter devrimci kültürü ve değerlerinden geriye nasıl hiçbir şeyin kalmadığını, ne kadar çürüdüklerini bütün çıplaklığıyla görmek bir burukluk yaratıyor içinizde. Ağzınızda acı bir tat, midenizde bulantı hissediyorsunuz.

Ayrıca, yanıtı verilmeyen ‘küçük’ bir soru çıkıyor bu noktada ortaya. Bu soruyu gitgide daha yüksek sesle sorarak okuyorsunuz yazılanları: Madem herkesten bu kadar “farklı”, “herkesten üstün”, hatta “biricik”tiniz, madem bu kadar yetenekli bulunmaz Hint kumaşlarıydınız, o zaman arkasını neden getir(e)mediniz? Yıllardır nerelerdeydiniz, ne yaptınız, nelerle uğraştınız, nasıl bir yaşam sürdünüz, nasıl bir pratiğin sahibi oldunuz?..

Diyelim ki kadriniz-kıymetiniz bilinmedi! Hatta “kötü niyetli, kariyerist birileri” tarafından “harcandınız”. Yoksa sizin proletaryanın kavgasından ve örgütten kaçmak diye bir düşünce ve yöneliminiz haşa yoktu!!! Devrimin ve sosyalizmin gerçekleşebileceğinden umudu kesen tasfiyeci bir yorgunluk ve yılgınlığa da kapılmış değildiniz!!! Örgütlü militan bir mücadeleyi sürdürmenin bedellerindeki ağırlaşma da gözünüzü korkutmamıştı!!! Örgütten sıvışmanızla, meraklısı olduğunuz statü ve koltukları yitirmiş olmanız arasında da bir bağlantı yoktu!!!

O zaman neden başka bir devrimci varoluş biçimi seçmediniz kendinize?.. Madem o kadar üstün özellik ve yeteneklere sahiptiniz, bir zamanlar her şeyi yapan, yazan, yaratandınız, bu birikiminizi ve hünerlerinizi bugüne kadar neden bir biçimde devrim ve sosyalizm uğruna mücadeleye akıtmadınız?.. Örneğin neden gidip başka bir devrimci örgüte katılmadınız? Sizin asıl derdinizin devrimci örgütlü bir yaşamdan ve onun risklerinden korku olduğu gerçeğini dikkate alarak hadi bunu da gözünüz yemedi diyelim. En azından neden gidip bir işçi sendikasına olsun girmediniz? Az-çok anlamlı ve militan bir siyasal pratikten de vazgeçtik. Neden devrimin ve sosyalizmin sorunlarına en azından kafa yormadınız? Neden sosyalizmin ve işçi sınıfı hareketinin karşı karşıya bulunduğu teorik, siyasal ve sendikal sorunlara ilişkin araştırma ve incelemeler yapıp kendi çapınızda fikir ve öneriler geliştirmeye çalıştığınızı gösteren küçücük bir hayat belirtisi bile göstermediniz o kadar yıl boyunca?..

“Pişkinlik” ya da “yüzsüzlük” sıfatları, bunların yaptıklarını tanımlamakta yetersiz kalır. Düşünün ki, TİKB’nin zayıf düşmesini de fırsat bilerek son 2 yıl içinde ayranı kabaranlardan Yaşar Ayaşlı ‘90’ların başında, gölgesinden dahi korkar hale gelerek herşeyi yüzüstü bırakıp aylarca ortalarda görünmeyen ’86 tasfiyeciliğinin başta gelen sorumlusu Mahmut Gürsel Kuş ise 1989’da tümden havlu atıp örgütten de, örgütlü mücadeleden de kaçmış adamlar. O günlerden bugüne bunların burjuvaziye ve faşizme tek bir taş attıkları dahi görülmemiş, duyulmamış. Örgütlü militan bir pratiği gözleri artık yemese de, en azından legal bir örgütte ya da bir işçi sendikasında bir şeylerin ucundan tutmayı bile düşünmemişler. Her şey bir yana, bir kuşak kırılmış bu geçen yıllar boyunca. Bunlar bir devrimcinin tabutunu olsun omuzlamamışlar…

Buna karşın, her fırsatta bir araya gelip dedikodu yapmış, kafaları çekmişler. Ana mezelerini de örgüt düşmanlığı ve her birinin ayrı bir kuyruk acısı duyduğu bireylerin çekiştirilmesi oluşturmuş. Aynı kuyruk acısı ve düşmanlık temelinde birbirlerini dünyanın öbür ucundan bile arayıp buldukları bir “yüzük kardeşliği” ağı oluşmuş aralarında. Örgüt içindeyken birbirleri hakkında vurma kararı alanlardan kedi köpek gibi birbirleriyle sürekli didişenlere, örgütü dolandırıp kaçanından kaşarlanmış Ergenekoncu’suna kadar bütün ipini koparanlar bu temelde yakınlaşıp birbirleriyle “panpiş” olmuşlar. “Sen beni tut, ben seni” oportünizmi temelinde birbirlerinin yalancı şahidi kesilip kirli çamaşırlarını karşılıklı yıkamaya girişmişler. Şimdi bu döküntüler, örgütün çürümüş küçük burjuva bir aydın oportünizmi tarafından tarihinde ikinci kez tasfiyecilik batağına sürüklenip zayıf düşürülmüş olmasını da fırsat bilerek harekete geçmiş, peşpeşe “tarih yazıcılığı”na soyunuyorlar!!!

*****

Yaşar Ayaşlı, grup döneminden başlayarak TİKB’nin geçmişinde emeği olan kurucu kadrolardan biridir. 1976 sonrası teorik alanda yaptığı sıçramayla öne çıkmıştır. TİKB’nin kuruluş yıllarında örgütün temel görüşlerinin geliştirilmesi ve yazılı hale getirilmesinde büyük emeği vardır. Örneğin, içerdiği bariz Maocu lekelere karşın o dönemin koşullarında ileri bir adım olmasının yanında “şef” yönetimine dayalı şekilsiz bir çevre olmaktan çıkıp komünist bir örgüt olma yönünde gelişme açısından da tarihsel bir önem ve işleve sahip programatik metin özelliğindeki ’79 Platformu ile o zamanki örgüt tüzüğü onun tarafından kaleme alınmıştır. Keza Maocu “Üç Dünya Teorisi”nin açıkça reddedilmesi konusunda da ideolojik cesaretiyle öncü bir rol oynamıştır.

Yaşar Ayaşlı’nın TİKB’ye kattıkları tabii ki bu andıklarımızla sınırlı değildir. Proletarya sosyalizmini benimseyen komünist bir kolektifin devrimci bir parçası olma özelliğini ve ısrarını ön planda tutup koruduğu 1980’lerin sonlarına kadar Yaşar Ayaşlı, TİKB’de cisimleşen ve TİKB’nin yarattığı bütün değerlerin bir parçasıdır aynı zamanda. Teoride ve pratikte militanlıktan işkencede direnme geleneğine kadar her konuda kolektif olarak yaratılan -veya eksik bırakılan- her değerde elbetteki onun da payı, emeği, az veya çok bir katkısı vardır.

Bu ilişkinin diğer yüzünde de, örgütün Yaşar Ayaşlı’ya kattıkları ve kazandırdıkları yatar. Ne kadar gelişkin özellik ve yeteneklere sahip olurlarsa olsunlar bireylerin beceri ve etkinliklerinin sonuçta belli bir sınırı vardır ve bu sınır, “en üstün” bireylerden bile çok daha fazlasını başarma kabiliyet ve potansiyellerini taşıyan devrimci bir kolektifin etkinliğinin sınırları ve yapabileceklerinin yanında fazlasıyla dar kalır. Ayrıca devrimci bir kolektif, bileşenlerini oluşturan bireylere, sadece tek başlarına yapabileceklerinden çok daha fazla etkin olma imkanı ve zenginlik kazandırmakla kalmaz, onların kusur ve defolarını, zayıflık ve eksikliklerini kapatarak sahip olduklarının işlev ve etkinliğini artırır. Onları gelişmeye, komünist mükemmelleşme yolunda ilerlemeye zorlar. Devrimci bir örgütün ve örgütlü bir devrimciliğin anlam ve önemi bu ilişkide yatar zaten. Yoksa, 1982 sonuna gelene kadar kendine bir ev bile tutamayacak kadar beceriksiz, hayatında örgüte tek bir ilişki dahi kazandıramamış, sosyal ilişkilerde sekterliği, örgütçülükte yeteneksizliği, yeraltı sanatında sakarlığıyla ünlü, bundan dolayı sık sık esprilere konu olan Yaşar Ayaşlı başka türlü nasıl Yaşar Ayaşlı olabilirdi? Yine bizzat Yaşar Ayaşlı örneği, onun örgütsüzlüğü seçtikten sonraki serencamı bile bu gerçeğin açık ve net bir doğrulaması değil midir?..

Örgütle birey arasındaki devrimci ilişkinin çift yönlü karakteri ve işleyişi, sadece Yaşar Ayaşlı örneğiyle sınırlı, salt ona özgü bir durum da değildir. Aktan İnce başta olmak üzere, bu örgütün geçmişinde yeri ve emeği olan, onunla bir zaman için de olsa bir biçimde ilişkilenmiş, örgütün tarihsel amaç ve idealleri doğrultusunda iyi-kötü çaba harcamış herkes için geçerlidir bu diyalektik ilişki. Onların örgüte kattıkları vardır, ama örgüt ve örgütlü mücadele de onların yaşamlarına devrimci bir anlam ve değer kazandırmıştır. Bu ilişki koptuğunda elbette örgüt de kaybetmiştir, elindeki birikim az ya da çok zayıflamıştır, hazır bir tecrübeden yoksun kalmıştır vb. vb. ama, bu noktada asıl kaybeden bireyler olmuştur. Bir zamanlar “yıldız” dahi olsalar, ezici bir çoğunluğu kaybolup gitmişlerdir.

Bu anlamda, TİKB’nin tarihi, yorulup yollarda kalanlar da dahil bir kolektifin tarihidir! Onun ne tek başına bir sahibi vardır, ne de tek başına bir yaratıcısı! Bu yüzden her kim, kendisini tanrılaştırmaya soyunarak bu tarihi özel mülkiyet konusu yapmaya yeltenecek olursa, sadece acınası bir megalomaninin pençesinde kıvrandığını ele vermiş olmakla kalmaz; o tarihten ve o tarihsel gelenekten hiç mi hiç nasiplenmediğini sergilemiş olur. Yeraltına daha fazla gelemeyen karısının kaçışının arkasına saklanarak örgütle -ve örgütlü devrimcilikle- bütün köprüleri atıp gidişinden 20 yıl sonra “TİKB’nin tarihini yazdığı” iddiasıyla ortaya çıkan Yaşar Ayaşlı bu durumdadır!

O aslında tarih yazmamış, tarih hırsızlığına soyunmuştur! Asıl derdi ve amacı, kendisinin bir zamanlar ne yaman bir devrimci olduğunu göstermek yani bir meta gibi kendini pazarlamaktır! Kendisini “biricikleştirebilmek” içinse, önce TİKB’nin tarihini yapı bozuma uğratmış, sonra o malzemenin içinden işine gelen olay, süreç ve kişileri seçmekle kalmamış, -hangi yüzle andığı da şimdilik bir yana- örneğin Ataman’ın devrimcileşmesini “oturduğu semte” bağlayabilecek kadar ucuz numaralara başvurarak onları bile komplekslerine göre eğip bükmüş, fakat bütün bu keyfilik ve çarpıtmalar kendisini tanrılaştırmada yetersiz kalacağı için işi aklın hayalin almayacağı iğrençlikte yalan ve iftiralar üretmeye kadar vardırmıştır. O güne dek biriktirebildiği bütün devrimci sermayesini 12 Eylül sürecinin sonlarına doğru tüketen bir ‘hiç’ten 20 yıl sonra “tanrı” yaratmaya kalkışırsanız olacağı budur!

Adil Özbek haininin itirafnamesini okuduğunuzda nasıl hasta bir ruhla karşı karşıya olduğunuzu gösteren en çarpıcı gösterge, adamın çocukluk ve okul arkadaşları dahil devrimci mücadele içinde tanıdığı bütün insanlar hakkında kafasında nasıl kirli bir bilgi bankası oluşturduğunu görmekti. Hain kendisini kafaca ve ruhen o ihanete sanki yıllar öncesinden hazırlamış gibiydi. Tanıdığı herkesle ilgili kafasında bir arşiv oluşturmuş, çevresinde olup biten her şeyi bu gözle izleyip zihnine kaydetmiş, hastalıklı bir merakla kafayı hep kim, nerede, ne zaman, ne yapmış, kim kiminle nasıl bir ilişki içindeymişe takmış, bildiği, gördüğü, bir biçimde duyduklarıyla yetinmeyip aradaki boşlukları doldurabilmek için kendince yorumlar ve senaryolar geliştirmiş, başka hiçbir işi yokmuş ya da kalmamış gibi oturup bunlara kafa yormuştu. Daha sonra kırılmaya uğrayıp itirafçılığa soyununca da tabii bunların hepsini polise önüne serdi. Hainin itirafnamesinde tam 143 isim geçiyordu. Ve bunlara dair o güne dek ne duymuş, ne görmüş, ne hissetmiş, ne düşünmüşse -tabii yeni yorumlarla da besleyerek- bunları anlatıyordu. Adil Özbek’in itirafçılığa savruluşunda özel bir rolün sahibi olan Yaşar Ayaşlı bugün aynı yöntemle “tarih yazmaya” kalkışıyor…

Bütün diğer itirafçılar gibi Adil Özbek alçağının itirafları da devrimci örgüt ve örgütlü mücadele düşmanlığı üzerinde kuruluydu. Verilmek istenilen mesaj şuydu: Devrimci örgütler ve onların içinde yer alan özellikle yönetici kadrolar dıştan göründükleri gibi değillerdir. İşçi sınıfının ve insanlığın kurtuluşu, sömürücülerle-sömürülenler, ezenler-ezilenler, yöneticiler-yönetilenler gibi ayrım ve eşitsizliklerin olmadığı sınıfsız komünist topluma ulaşmak gibi idealler peşinde koştuklarını iddia ederler, genç kuşakları ve tabanı oluşturan iyi niyetli kadroları bu masallarla kandırıp avuturlar ama “en iyi” görünenleri de dahil hepsi gerçekte bunun çok uzağındadırlar. Örgütler, özellikle de onların yönetici organları birer fesat yuvasıdır, ikiyüzlülük, çapsızlık ve kariyerizm alıp başını gitmiştir, herkes birbirinin açığını arar, ayağını kaydırmanın fırsatını kollar. Ayrıca “şefler”, sıkıntıya ve bedel ödemeye gelemezler, rahatlarına düşkündürler, onlar rahat bir hayat sürer, hatta lüks içinde yaşarlarken bütün yükü idealist emekçi militanlar omuzlar, “liderler” bununla da yetinmez ateşe hep başkalarını sürerler vb. vb.

TİKB’nin tarihini kendisiyle başlatıp kendisiyle “bitiren” Yaşar Ayaşlı’nın çizdiği TİKB tablosunun bunlardan ne farkı vardır?..

Yaşar Ayaşlı, TİKB ile köprüleri 1990’ların başında attı. Yeraltı yaşamının zorluklarına daha fazla gelemeyen karısı, 1984 Ölüm Orucu gazisi kardeşinin bakımını bahane ederek babasının evine kaçtı; karısının kaçışını kendisine yönelik bir komplo olarak yorumlayan Yaşar Ayaşlı da bunu bahane ederek arkasından gitti.

Bu aslında onda, 12 Eylül'ün son yıllarında belirtileri giderek artan yorgunluktan kaynaklı bir sonuçtu. '70'li yılların ikinci yarısında yaptığı devrimci sıçrama, onun sadece başını döndürmekle kalmamış, gelişme dinamiklerini kendi elleriyle zayıflatıp köreltmesini beraberinde getiren bir oportünist rehavet ve gevşemeye yol açmıştı. 12 Eylül faşizminin zoru ve mücadelenin koşullarındaki ağırlaşma da bunun üzerine binince, “sermayeden yiyerek” durumu idare etme imkanı zamanla azaldı. Devrimci ruh ve enerjisinin hala canlı olduğu dönemlerdeki bütünlüğü içinde 'küçük' olan zaaf ve kusurları, bu tıkanma ve gerilemeye bağlı olarak büyüyüp urlaştı. Kendisini yenileyebilmek için önce kendisiyle devrimci bir hesaplaşmaya yöneleceği yerde, o çevresine yöneldi, rekabetçi kariyerist hırs ve eğilimlerini dizginleyemez ve saklayamaz hale geldi, gitgide daha fazla sekterleşip saldırganlaştı. Sınıf kökeninden dolayı onda zaten güçlü yapısal bir temele sahip “köylü” özellikleri tekrar öne çıktı, baskın ve belirleyici hale geldi. İsmail Cüneyt ve Sezai Ekinci gibi şehit düşmüş yoldaşlar hakkında bile içinde biriktirdiği kin ve öfkeyi kusan iğrenç bir mektup kaleme alarak örgütle bütün köprüleri kendisi attı.

1995 yılında tahliye olduğunda, “kendisini tasfiye ettiklerini” iddia ettiği II. Konferans tarafından seçilmiş Merkez Komitesi’nin diğer iki üyesi, üçüncü kez düştükleri cezaevindeydiler. Kendisine “meselesi bizimleyse, bizler zaten içerdeyiz. Gelsin örgütün başına geçsin” haberi gönderildi. Buna verdiği yanıt, sorunun ondaki yorgunluk ve tükenmişlikten kaynaklandığının açık itirafıydı: “45 yaşıma geldim, artık bir daha cezaevine düşmek istemiyorum…”

Sadece devrimci hayatiyet ve enerjisini değil, politik iddia, hatta hırslarını bile yıllar önce tüketmiş bu Yaşar Ayaşlı, bugün kalkmış “TİKB tarihini yazmaya” soyunmuş!!! En başta buna hangi yüzle kalkıştığı da bir an için bir yana, o kitapta bugüne ve geleceğe dair ne vardır?..

Devrimci bir tarihi, rezil dedikodular, yalan ve iftiralar çamuruna bulayan o pespayelikte insanlar, ucuz ve bayağı bir magazin dışında ne bulacaklardır?..

“En kralı bendim” demek dışında, o kitap nasıl bir mesaj içermektedir?..

Devrimci örgütler ve örgütlü devrimcilik hakkında piyasada zaten yaygın ve köklü olan tasfiyeci kuşku ve güvensizliklere kan taşıyıp, yeni yetişen kuşakları TİKB’den ve Yaşar Ayaşlı benzeri döküntülerden farklı olarak hala devrimci, hala komünist, hala örgütlü mücadele içindeki komünistlerden soğutmaya çalışmanın dışında o kitabın okuyanlar üzerinde nasıl bir etkisi ve sonucu olur?..

İyi-kötü devrimci bir gelecek iddiası ve kurucu perspektifine sahip olmak şurada dursun ‘gelecek’ kavramına o denli yabancılaşılmıştır ki, geçmişte eşelenmekten başka bir şey yapmayan kitap, adeta bir ‘ölüler galerisi’dir. Kendisini “tanrılaştırmaya” soyunan yazar ve bir de toprağa düşmüş yoldaşlar dışında lekesiz ve defosuz kimse yoktur!!!

İtirafçıların itiraflarında da hep aynı tez çıkar karşınıza zaten: Bu dünyada bir tek onlar “iyidir”, geri kalan herkes “kötü”…

*****

Yaşar Ayaşlı ve onun gibi düşkünlerin itiraflarını tek tek ele alıp hak ettikleri yanıtları burunlarını sürte sürte vermek bizim için zor bir iş değil. Ama o zaman, yıllardan beri onu bunu çekiştirip yalan, iftira ve dedikodu üretiminden başka hiçbir halt yedikleri görülmemiş olan bu döküntülerin seviyesine inilmiş olur. Kaldı ki, günün çözüm bekleyen devrimci sosyalist görevleri düşünülecek olursa, bizim böyle bir lüksümüz ve buna ayıracak zamanımız yoktur.

Devrimci bir komünist, her şeyden ve herkesten önce burjuvazi ve emperyalist kapitalizmle kavga halindedir. O bütün mesaisini, gücünü ve enerjisini, esas olarak burjuvazinin sınıf iktidarını ve kapitalizmi yıkma, işçi hareketinin, devrimin ve sosyalizmin sorunlarını çözmeye yöneltmek zorundadır. Dolayısıyla kişilerle uğraşmak, özellikle de tükenip mücadelenin dışına düşmüş döküntülerin vıdı vıdılarına, yalan ve iftiralarına yanıt yetiştirmeye çalışmak onların işi değildir ve olamaz! Bu tür uğraşlar, ufku ve dünyası daralmış ‘küçük’ adamların, yapacak başka işleri kalmamış avare takımının işidir.

Bunların meyhane köşelerinde, yaren sofralarında ürettikleri yalan ve iftiralara bugüne kadar sesimizin çıkmayışının bir nedeni de, “böylelerine artık hadlerinin bildirilmesi gerektiği” önerisiyle gelen öfkeli genç yoldaşlara söylediğimiz gibi, “efendilik bizde kalsın” düşüncesinde olmamızdı.

Mevlana’nın sözleriyle:

“Cehalet çirkinleştirir
Suskunluğum asaletimdendir.
Her lafa verilecek bir cevabım var,
Lakin,
Bir lafa bakarım laf mı diye,
Bir de söyleyene bakarım adam mı diye…”

Kavga kaçkını döküntülerin çıkardıkları dedikoduları bugüne kadar biraz da bu yüzden ciddiye almadık. O iğrenç iddia ve iftiraları ciddiye almak, onları “adam” yerine koymak olacaktı.

Fakat bu kez de ortaya başka bir sorun çıktı: Bu arsızlar, bu suskunluğu, anlaşılan “güçsüzlük” ve “zayıflığa” yordular. Bundan -ve tabii aslolarak örgütün bir kez daha tasfiyecilik batağına sürüklenip rezil edilmesinden- cesaret alarak vites büyüttüler, kendi kendilerine gaz vermek için ürettikleri hezeyanları kitaplaştırmaya cüret edecek kadar yüzsüzleştiler. (*)

Artvinlilerin bir sözü var: “Arlı arından gorhar. Arsız da sanır ki benden gorhir”. Kalemini kararmış yüreğinde biriken katrana batırarak önüne gelenin geçmişini kurcalayan, kullanabileceği en küçük bir açık, leke, kusur belirtisi dahi bulamadığında da bu boşluğu hasta kafasından uydurduğu iftiralarla doldurmaya kalkışan, öyle ki ömrünü komünistleri ve devrimcileri savunmaya adamış, TİKB uğruna 72 yaşında cezaevine düşmüş, ‘yargılayan savunma’ kavramının simgelerinden İbrahim Açan hakkında bile şaibe yaratmaya yeltenecek kadar kendini kaybetmiş iftiracı Yaşar Ayaşlı da anlaşılan bu kafada.

O zaman, “kendisi cam köşkte oturanın, başkasının evini taşlamaya kalkışmaması gerektiğini” ona hatırlatmak gerekiyor. (sürecek)

[* DİPNOT 1: Bu noktada, onlara bu imkanı sunan yayınevlerine de söylenecekler var. Hayatlarının belli bir dönemini ya da tümünü insanlığın kurtuluşu kavgasına adamış, devrim ve sosyalizm uğruna mücadelede az-çok bedel ödemiş çok sayıda insanın kişiliklerine bu denli hayasızca saldırıların yer aldığı bu tür hezeyanları hangi amaçla bastıklarını anlamanın olanağı yok! Komünistlere ve devrimcilere karşı haysiyet cellatlığına ortak olmak bu kadar kolay mı? Bunun Taraf’ın yayın politikası ve oynamaya soyunduğu misyondan ne farkı var? Bizler onurumuza ve kişiliğimize yönelik hayasızca saldırıların hesabını sormak için ne burjuva mahkemelerine gideriz ne de Türkiye sol hareketinin hiç de yabancısı olmadığı, ama kendi adımıza hiçbir zaman da onaylamadığımız yöntemlere başvurmayı aklımızdan geçiririz. Yoksa özellikle bu ikincisini yapmayacağımıza duyulan güvenden mi ileri geliyor bu “rahatlık”?.. ]