O toplantıda havaya kalkan o 4 el, örgütün cunta karşısında devrimci militan tutumundaki kararlılığının altını bir kez daha çizmiş oldu
1980 Aralık’ının son günleriydi. Yılın son MK toplantısını Karagümrük’teki bizim evde yapacaktık. Fatih Adana’dan, Sezai de Ankara’dan gelmişti. Bölgelerdeki genel duruma dair bilgi getirmişlerdi.
Gidiş iç açıcı değildi. Askeri faşist cunta duruma hakim görünüyordu. Fakat ilerleyen aylardaki kadar oturmuş, boğucu ve mutlak bir hakimiyet değildi bu henüz. Dev-Yol, Kurtuluş ve Halkın Kurtuluşu gibi dönemin sayıca büyük örgütleri henüz çökertilmemişlerdi. Daha çok taşrada ve orta düzey kadrolar ölçeğinde giderek artan ölçüde darbe yemelerine karşın merkezi yapılarını hala koruyorlardı. Faşist darbeye karşı dişe dokunur bir direnişin hala gösterilememiş olmasının yarattığı şaşkınlık ve moral bozukluğuna karşın, tabandaki kadrolar ve örgütlerin sempatizan kesimleri “bir şeylerin yapılacağı” umudu ve beklentisini büsbütün kaybetmemişlerdi; daha sonraki aylarda yenilen çökertici merkezi darbelerin yarattığı şaşkınlık ve panik yanında düne kadar “önder” belledikleri isimlerin dahi televizyonlara çıkarak “bu iş bitti” çağrıları yapmalarının yol açtığı moral çöküntü ve yıkımın uzağındaydılar.
O günlerde en büyük panik ve yılgınlık TKP, TİP, DİSK çevrelerinde yaşanıyordu. TKP, darbeyi ve cuntayı “faşist” olarak bile görmüyor, aymazlık olarak nitelemenin bile hafif kalacağı rezillikle teslimiyetçi düşünce hayaller yayıyordu. Bu örgütlerin yöneticileri ve kadroları ya kafileler halinde Avrupa’nın yolunu tutmuş ya da Selimiye Kışlası'nın önünde teslim olma kuyruğuna girmişlerdi. Cuntanın bütün medya araçlarını kullanarak büyük bir zevkle yansıttığı görünüm o kadar düşkünceydi ki, Selimiye’nin nöbetçi subayları, tutuklama işlemlerini akşam mesai saati bitimine kadar bitiremedikleri DİSK’liler ve diğerlerinden, “o gece evlerine gidip ertesi sabah 9’da tekrar kapıda olmalarını” istiyorlardı.
TİKB olarak bizim açımızdan durumda fazla bir değişiklik yoktu. Askeri faşist darbeyi devrimci bir soğukkanlılıkla karşılayan kadro ve taraftarlarımızın çoğunluğu hala “taş gibi”ydiler. Yan çizip sıvışanlar vardı ama tektüktü. Yalnız bizim sorunumuz, kimi temel kadrolarımızın koşullardaki değişikliği fazla umursamamalarıydı. Bunlar, hiçbir şey değişmemiş gibi hala 12 Eylül öncesinin kafası ve alışkanlıklarıyla hareket ediyorlardı. Osman’ı zaten erken ve beklenmedik bir şekilde kaybetmiştik. Onun anısına yapılacak ses getirici bir eylemin hazırlıkları sırasında MK’nın bir üyesiyle birlikte Bahçelievler-Siyavuşpaşa bölgesiyle sınırlı bir darbe daha almıştık. Bu arada Adana’da alt düzey bazı yakalanmalar olmuştu. Ama bunlar içinde en “ucuz” darbeyi İstanbul’da yemiştik. Çok yürekli fakat çoğu kez önünü arkasını fazla düşünmeden hareket etmesiyle ünlü olan İstanbul İl Komitesi üyesi bir yoldaşımız, yakalandığından şüphelendiği bir ilişkisinin emniyet randevusundaki açık kuşku verici belirtilere rağmen “şuna bir de yakından bakayım” diyerek kendi ayaklarıyla gidip polisin kapanına girmişti. Bu yakalanma hepimizi üzmüş ama yoldaşın “rahatlığı” da öfkelendirmişti.
Toplantının başlamasıyla birlikte Yaşar Ayaşlı söz aldı ve son yakalanmadan hareketle, “bu kafada gidilirse çok geçmeden dışarda kimsenin kalmayacağı” içeriğinde bir giriş yaptı. O ana kadar söylediklerinde bir problem yoktu. Son yakalanmaya neden olan türden “rahat” ve “tedbirsiz” davranışların önüne hızla geçilmesinin şart olduğu açıktı ve bu noktada kimse farklı düşünmüyordu. Fakat Yaşar Ayaşlı lafı getirip “taktik değişikliğine gitmemiz gerektiğine” bağladı. Ne demek istediğini önce kimse anlamadı. “Nasıl yani? Ne gibi bir taktik değişikliği?..” sorusu sorulunca ağzındaki baklayı çıkardı. “Geri çekilme kararı almalıyız!..”
İlk anda herkes adeta dondu kaldı. Fatih, önündeki kağıda şekiller çiziktiriyordu, kalemi durdu, kafasını kaldırıp “doğru mu duydum acaba” dercesine önce Yaşar’a sonra bizlere çevirdi şaşkın bakışlarını. Bir de İsmail’in, “ben bunu zaten bekliyordum” ya da “hiç şaşırmadım” dercesine alaycı ince bir gülümsemeyle kafasını sallayışı gözümün önünde.
Arkasından pandomima koptu. Önce Yaşar, önerisinin gerekçelerini ortaya koymaya çalıştı. Aslında tek gerekçesi vardı: “Eğer biz ‘geri çekiliyoruz’ kararı almazsak, ne yaparsak yapalım güçlerimize dönemin 12 Eylül öncesinden farkını ve işin ciddiyetini kavratamayız, çalışma tarzlarını ve alışkanlıklarını değiştirmelerini sağlayamayız, bu kafayla gidilirse de örgüt olarak fazla ömrümüz olmaz, cunta işimizi çabuk bitirir…”. Söylediklerinin özü, esası buydu.
Bunun fazla zorlama bir gerekçe, daha doğrusu bir bahane olduğu açıktı. O zaman, tartışmalar sırasında da kendisine söylediğimiz gibi, işin diğer yönleri bir yana, biz MK olarak “geri çekiliyoruz” diye karar alıp genelge çıkarsak dahi sözü edilen değişim bir çırpıda sağlanamazdı. Yani örgüt güçlerimiz, “aaa, geri çekiliyormuşuz” diyerek çalışma tarzlarını ve alışkanlıklarını bir anda değiştirecek değillerdi. Ayrıca amacımız gerçekten buysa, bunun için “geri çekilme kararı” almak gerekmezdi. Kadrolarımıza dönemin özelliklerini kavratacak örgüt içi bir eğitim kampanyası açardık; yanı sıra çalışmanın daha kesin kurallara bağlanması ve sıkı denetimiyle de bu değişim pekala sağlanabilirdi. Düşünürsek bunun için daha başka yöntemler bulabilirdik. Bunlar tartışılıp, geliştirilebilirdi. Ama dönem taktiğinde radikal bir değişiklik yapmak ve o kesitte “geri çekilme” kararı almak bambaşka bir şeydi.
Öte yandan, “geri çekilecektik de ne yapacaktık, geri çekilmeyle neyi kastediyordu, bu nasıl bir geri çekilme olacaktı?..” Bu sorular peş peşe gündeme getirilince, Ayaşlı iyice köşeye sıkıştı. İşin bu yönünü kendisinin de pek fazla düşünmediği görülüyordu. Zaten uygulamakta olduğumuz güvenlik önlemlerinin daha sıkı ve titiz uygulanması, kapı altlarından Orak-Çekiç dağıtımlarının daha hedefli hale getirilmesi, -ilerleyen yıllarda kendisinin en fazla ihlal ettiği temel bir yeraltı kuralı olarak- takip ve operasyon belirtileri fark edildiği zaman seri hareket etme, hızla geri çekilme vb. gibi genel geçer bazı şeyler mırıldandıktan sonra asıl derdini bir kez daha döküldü: “OÇ dağıtımını sınırlamalıyız…”
Cuntanın gelişinden sonra, 12 Eylül öncesinde başlamış olan metal grevlerinin sürdürülmesi için çalışmak, ilişkilerimizin olduğu fabrikaları harekete geçirmeye uğraşmak, emekçi semtlerindeki halkın korku ve paniğe kapılmasına meydan vermemek, cuntaya karşı direnenlerin olduğunu hissettirmek için sağa-sola yazılamalar yapmak vb. dışında TİKB olarak merkezi faaliyetimiz, OÇ’nin düzenli çıkarılması ve olabildiğince yaygın dağıtımı üzerine kuruluydu. O sıralar her sayı yaklaşık 5 bin OÇ dağıtıyorduk. 12 Eylül öncesi düzeyimizi korumakta ısrarlıydık. Osman’ın şehit düşmesi üzerine yayınladığımız bildiride de vurguladığımız gibi, “hangi darbeyi yiyecek olursak olalım, aramızdan alınan ya da tutsak düşen yoldaşlarımızın boşluğunu hissettirmemekte kararlıydık”. Yaşar Ayaşlı’yı ürküten işte bu devrimci kararlılıktı.
Gerçekten de, yediğimiz har darbeden sonra işlerin yürütülmesinde biraz daha zorlanıyorduk. 12 Eylül gibi bir döneme zaten yeterli güç ve yedeklerden yoksun olarak girmiştik. Bu bizim en büyük handikabımızdı ama bu durum hem kendi tarihsel hatalarımız ve yetersizliklerimizin bir sonucuydu hem de o saatten sonra oturup buna ağlayacak değildik. Elimizde ne varsa onu seferber edecek, gücümüz neye ne kadar yetiyorsa onu yapacaktık. Aslolan, “…mış gibi” yapmak değil, tarih önünde 12 Eylül faşizmine karşı net ve kararlı bir devrimci duruşun gereklerini yerine getirmekti. Komünistler olarak bu bizim görevimiz ve tarihsel sorumluluğumuzdu!.. Yenileceksek bile -ki öyle görünüyordu- bu, dövüşerek alınan bir yenilgi olmalıydı!.. Bu yüzden zaten daha işin başında, 12 Eylül darbesinin koyduğu sokağa çıkma yasağı kalkar kalkmaz Kozyatağı’ndaki evde bir araya gelerek yaptığımız ilk MK toplantısında -14 Eylül günü- Marks’ın Paris Komünü örneğinden hareketle formüle ettiği bu anlayışla hareket etmeyi ‘stratejik bir ilke’ olarak benimsemiştik. [***]
O koşullarda “OÇ dağıtımını sınırlamak” demek, onun yayını ve dağıtımı ekseninde yürütülen faaliyetlerin sınırlandırılması, daraltılması demekti. Bu bağlamda ortaya iki soru çıkıyordu:
1) Bu “daraltmanın” ölçüsü ne olacak, sınırı nerede bitecekti?
2) Yerine ne konacak, örgütün örgütlülüğü, sınıf ve kitlelerle, onlara açılım halkası olarak yakın çeper güçlerimizle ilişkilerimiz nasıl korunup sürdürülebilecekti?..
“Cuntadan darbe yemeyecek olsak bile, bu tarz bir ‘faaliyetle’ 6 ay- bir sene sonra elde avuçta ne kalacağını umuyordu?..”
O kesitte geri çekilme önerisini getiren Ayaşlı’nın kafasında bu soruların da yanıtları yoktu. İşin bu yönleri üzerine fazla düşünmediği tartıştıkça açığa çıktı. Battıkça da hırçınlaşıp saldırganlaştı. Kimsenin altta kalmadığını ve geri çekilmediğini görünce de, öfkesi yüzünden okunan bir suskunluğa gömüldü. Toplantı kilitlenmişti. Odaya ağır bir hava çökmüştü. Uzun süren gergin sessizliği Fatih’in sesi bozdu: “O zaman oylama yapalım…”.
TİKB MK tarihinde o güne kadar -bir, iki istisna dışında o günden sonra da- görülmüş bir durum değildi bu. Çatır çatır tartışılan konularda bile sonuçta herkesin benimsediği devrimci bir çözüm üzerinde yoldaşca birleşilirdi. İtiraz gelmeyince oylamaya gidildi. Fatih önce, “Yaşar yoldaşın geri çekilme önerisini doğru bulup benimseyenler?..” diye sordu. Oturduğu yerde somurtarak sigara içen Ayaşlı’nın bile eli kalk(a)madı. Arkasından Fatih, “Peki, bu öneriyi erken ve yanlış bulanlar?” diye sorduğunda, havaya 4 el kalktı…
O gün o toplantıda havaya kalkan o 4 el, örgütün 12 Eylül sonrası en büyük gurur ve övünç kaynağı olan cunta karşısındaki devrimci militan direnişçi tutumunu güvence altına alıp bu konudaki kararlılığın altını bir kez daha çizmiş oldu. O 4 el aynı zamanda Yaşar Ayaşlı’ya yapılan yoldaşça bir uyarıydı. İdeolojik konularda kendini “yanılmaz” olarak görmemesini hatırlatan bir uyarı…
Ama o bu mesajı alacağı, bunu bu yönde yorumlayacağı yerde, aşırı düşkün olduğu kişisel otoritesine yönelik bir “saldırı” şeklinde algıladı. “Ben hangi noktada nasıl bir hata yaptım, neyi gözden kaçırdım” diye durup düşüneceği yerde, bunu bir gurur meselesi yaptı. Kendisine en güvendiği alanda yediği o ideolojik tokadın acısı hiç çıkmadı içinden. Hatta tahminim, benim kendisinin ayağını kaydırmaya hazırlandığım şeklinde bir evhama o günden sonra kapıldı.
Sonradan yaşanan somut gelişmeler ve ortaya çıkan sonuçların ışığında geriye dönüp baktığımda, o kesitte önü arkası fazla düşünülmemiş bir “geri çekilme” önerisi getirilmesinin aslında bir ‘kırılma noktası’ olduğunu düşünüyorum. Sonrasında görüp yaşadıklarımız henüz yaşanmadığı için -bu anlamda gelişmenin yönü farklı da olabilirdi- ne bizler bunu fark edebildik, sanıyorum ne de Yaşar Ayaşlı’nın kendisi de bu gidişin onu nerelere sürükleyeceğinin farkındaydı…
Yaşar Ayaşlı’da, 1990’ların başında örgütten ve mücadeleden açık kaçışla noktalanan ‘yorgunluk ve tükeniş süreci’nin başlangıç noktası sanırım orasıydı. Marksist diyalektikten bir parça haberdar olan ortalama bir kavrayış bile, o tükenişin bir gecede ortaya çıkmadığını, zaten proletaryanın devrimci dünya görüşünü özümsemiş hiçbir samimi komünisti kimsenin “harcayamayacağını” kolaylıkla kestirebilir.
Bireylerin gelişim süreçleri ve kaderlerinde de belirleyici olan iç dinamiklerdir. Onların hayatiyetini ne ölçüde koruduğu, ne kadar devrimci bir karakter taşıdığıdır. Bunlar yerinde, sağlam ve diri olduğu sürece kim kimi “harcayıp tüketebilir”?!
Yaşar Ayaşlı’nın kendi kendini tüketiş süreci de, önceleri kendini koruma içgüdüsünün bariz bir hal alması ve hazcı yönelimlerinde artış biçiminde kendini gösterdi. Bu giderek rekabetçilikte tırmanış, ilişkilerinde hırçınlaşma ve sekterlikte yoğunlaşmaya dönüştü. 1980’lerin sonunda Antep Özel Tip’te artık saklanamayacak kadar açık bir hale gelen yorgunluk belirtileri, bir dizi “dış” etkenin kızıştırıcı etkisiyle de birleşerek örgütle ve örgütlü mücadeleyle bütün köprüleri atma noktasına getirdi onu. (Örneğin ’91 tahliyeleri sırasında çıkamamış olmak ona çok koydu ve bugün kitabında “bizler neden Adana’da yargılandık da Selim Açan ve Oya Açan’lar İstanbul’da yargılandılar” sorgulamasına kalkışmasının altında aslında bu kıskançlık ve öfke var. İbrahim Açan gibi bir değeri bile şaibe altında bırakmaya yeltenecek kadar küçüldüğü bu sorgulamanın Türkçesi şu aslında: “İstanbul’da yargılansaydım ben de 146/1’den değil, belki 168/1’den ceza alırdım. Bu durumda ben de ‘95’e kadar beklemek zorunda kalmaz, ‘91’de çıkar, hayatımı yaşamaya daha erken başlardım, bunun için 45 yaşımı beklemem gerekmezdi…”)
[***] TİKB olarak 12 Eylül döneminde yurtdışına çıkmayı düşünmeyişimizin ve bu konuda kimseye izin vermeyişimizin temelinde de bu stratejik yaklaşım yatıyordu. Bu konuda oturup öyle uzun boylu bir konuşma yapmış, “kimse yurtdışına gitmeyecek, bu yönlü hiçbir girişim ve talebi de onaylamayacağız” şeklinde özel bir karar almış değildik. Cuntaya karşı direnme genel yaklaşımımızın ‘doğal’ bir parçası olarak ‘kendiliğinden’ şekillendi bu eğilim. Bu elbette hiçbir bilinç öğesinin olmadığı anlamına gelmiyordu. Daha çok TKP’liler ve DİSK’lilerin tutumlarıyla diğer bazı örgütlerde gördüğümüz-duyduğumuz tutumlara karşı devrimci tepki şeklinde kendini gösterdi bu konuya ilişkin ‘özel’ bilinç öğesi.
12 Eylül’den bir hafta, 10 gün kadar sonraydı sanırım. Osman henüz şehit düşmemişti. Şişli-Bomonti taraflarında Kurtuluş örgütünün önder kadrolarından İlhami Aras ve Saim Koç’la karşılaştık. Ayaküstü, “ne var ne yok, ne yapıyorsunuz?..” minvalinde sohbet ederken Saim, “valla hepimiz pasaport kuyruğuna girdik, sıramızın gelmesini bekliyoruz” şeklinde bir laf etti. Bu hepimizin tuhafına gitti (Osman’la beraber olduğumuzu hatırlıyorum, galiba Yaşar Ayaşlı da vardı). Kozyatağı’ndaki eve gidene kadar yol boyunca bu ruh hali ve tavır üzerine konuştuk. “Adamlara bak, direnmeyi düşünmek yerine kapağı yurtdışına atmayı düşünüyorlar…” temelinde eleştirilerde bulunduk. Eve gittiğimizde diğer yoldaşlara da anlattık gördüğümüz manzarayı. İstisnasız herkes, neredeyse aynı sözcüklerle aynı tepkiyi gösterdi. “Yurtdışına çıkış yasağı” olarak tanımlanan “karar”, daha doğrusu eğilim böyle şekillendi.
Zaten bu konuyu özel bir gündem maddesi yaparak oturup konuşsaydık da sonuç farklı olmaz; o maddenin görüşülmesi de herhalde 5 dakikadan fazla sürmezdi. O günlerde herkes aynı devrimci ruh hali ve kararlılık içindeydi çünkü.
Öte yandan, 1980’lerin sonlarına doğru, özellikle de ’86 tasfiyeciliğinin lekesi tarihimize düşürüldükten sonra, Bursa’da ve Antep’te aramızda yaptığımız sohbetler sırasında istisnasız herkes, “keşke o dönem içimizden bir-ikisini yurtdışına çıkarsaydık …” noktasına gelmişti. Örgütün canlı deneyim birikimini belli bir güvence altına alarak önderlikte sürekliliğin sağlanabilmesi düşüncesinden hareketle o dönem böyle bir şeyi düşünecek olsaydık, herkesin ittifakla önereceği ilk iki isim Osman’la Yaşar Ayaşlı olurdu herhalde. Biri askeri, pratik ve örgütsel deneyim ve önderlikte süreklilik, diğeri ise teorik-siyasal üretim ve önderlikte süreklilik açısından düşünülürdü ve her ikisi de doğru ve isabetli tercihler olurdu. Ancak o günlerin ruh hali ve atmosferi içinde ikisi de böyle bir teklifi -hatta kararı- kesinlikle reddederlerdi sanırım.
Gerçi bugünden, daha doğrusu Antep’te gözlediğim ruh hali ve hızlı iniş sürecinden hareketle geriye doğru düşündüğümde, Yaşar Ayaşlı için bugün aynı kesinlikte konuşamıyorum. TKP ve DİSK’lilerin dışında kalan herkesten önce “geri çekilelim” önerisini getiren bir ruh halinin, daha sonraki operasyonlar sırasında sergilediği “tutukluk” ve kendini koruma reflekslerine de tanık olduktan sonra, belki hemen 12 Eylül’ün arkasından değil ama Fatih’in yakalanmasını izleyen kesitte onun hakkında böyle bir karar alıp yurtdışına çıkmasında ısrarla olsaydık, biraz mırın-kırın ettikten sonra “istemem, yan cebime koy” deme olasılığını bugün daha güçlü bir olasılık olarak görüyorum.
Biriktirebildikleri bütün devrimci sermayelerini kediye yüklemelerinin üzerinden 20-25 yılı bulan bir süre geçmiş kavga kaçağı döküntü takımının bizler hakkındaki en büyük demagoji malzemelerinden biri de, 2000’ler sonrası örgüt kararıyla yurtdışına çıkmak zorunda kalmış olmamız. Düşünün ki, 1986’da başlayarak ‘ülke içinde mültecileşmeyi’ başarabilmiş tasfiyeci korkak Mahmut Gürsel Kuş gibi bir ‘tavşan’ bile bizleri “mültecilikle’ suçlayabiliyor!!!
Bu yüzsüzlük “gücünü” biraz da, kendileri de “teselli bulma” ihtiyacındaki yorgunlar topluluğu içinde yaygın olan şekilci sığlıktan alıyor. Tıpkı işkencede direniş ya da itirafçılık ya da militanlık vb. konularında olduğu gibi ‘mültecilik’ konusunda da bu sığlık, işin özünden çok biçimle ilgili. Kavrayışı biçimle sınırlı. Ona göre “mültecilik”, mekana bağlı, bulunulan mekan tarafından belirlenen bir konum. Eğer bir komünist ya da devrimci, arandığı ve ülke içinde barınabilme olanakları kalmadığı için ülke dışına çıkmak zorunda kalmışsa bu kafaya göre o “mülteci”.
Belirli bir ülkedeki devrimin örgütlenmesi ve gelişim sürecini hala kendi sınırları içinde cereyan eden “kendinde şey” biçiminde algılayan, “içe kapalı” geleneksel devrim anlayışı var bu yüzeysel algının kaynağında. Ayrıca, sınırları, mekan farklılıklarını ve mesafeleri eskisi kadar ‘sorun’ olmaktan çıkaran iletişim ve ulaşım teknolojilerindeki gelişmelerin de farkında görünmüyor bu düşünce tembelliği. Öyle bir zaman tünelinde donmuş kalmış ki, dönemler arasındaki farkın farkında değil, koşullar arasındaki farkın farkında değil, günümüzdeki yeraltının artık eskisi gibi örgütlenip yürütülemeyeceğinin farkında değil, lafta ya da şekilde kalmayan işlevsel bir yeraltının hangi temeller üzerinde nasıl inşa edilebileceğine dair hiçbir fikri yok, vs, vs.
Fakat o asıl düşünce tembelliğini, sorunun özü hakkında kafa yormamakla sergiliyor. Ezberlediği bir kalıp var, o ona yetiyor. Mülteciliğin özünü, örgütü de yüzüstü bırakarak günün devrimci görev ve sorumluluklardan kaçmanın, her şeyden elini ayağını çekerek sadece kendini ve kendi güvenliğini düşünen, bunu merkeze koyan bir tasfiyeci korkaklığın oluşturduğunu ya görmüyor ya da bu şekilde düşünmüyor.
Bu gerçeği görmek aslında o kadar zor değil ama dediğimiz gibi, özü bir kenara bırakıp biçime takılıp kalmak, kendisi de yorgun olana “kendini iyi hissetme” olanağı kazandırıyor. Bu ucuz ve yüzsüz demagoji zaten bu yüzden bu kadar kolay müşteri buluyor!..
Ülke içinde yaşadıkları halde, örgütten vazgeçtik devrim ve sosyalizm mücadelesine katkı için yıllardır serçe parmaklarını bile oynatmayan, risk almaktan vazgeçtik rahatlıkla yapabilecekleri en basit işlerin bile ucundan tutmayı gözleri yemeyen, burunlarının dibinde cereyan eden işçi direnişleri, grevler, gençlik eylemleri, fiili gösteriler vb.ne aktif katılım ve destek anlamında ellerinden geleni yapmalarından vazgeçtik ziyaret etmeyi bile çoktan unutmuş olanlar, kısacası ‘ülke içinde mültecileşmek’ gibi zor bir işi başarmış kavga kaçakları, sıkıştıkça bu yüzsüzlüğe sarılıyorlar! Aradaki mesafelere karşın bütün yaşamlarını, bütün enerjilerini, bütün yetenek ve olanaklarını ve günlük mesailerini proletaryanın kurtuluşu kavgasının ihtiyaç ve görevlerine adamış komünistleri “mülteci” yaftasıyla damgalayabilmek için bir yerlerini yırtıyorlar!!! İnsanda öfkeden çok acıma duygusu uyandırıyor bu şaklabanlık…
(Yarın: Yaşar Ayaşlı’nın MK sekreterliği neden alındı?..)