Yaşar Ayaşlı’nın “tarih” anlatımındaki ‘kör noktalar’dan biri de, MK sekreterliğinin kendisinden neden alındığı konusudur
Yaşar Ayaşlı’nın tüm “tarih tezi”, “herkesten çok farklı, çok üstün yetenekli, biricik olduğu halde kendisini çekemeyen bazı kariyeristler tarafından harcandığı” iddiası üzerine kuruludur. Tarihte bireyin rolünü yücelten, merkeze “üstün bireyi” koyan ve olup biten diğer her şeyi “o”nun “ötekilerle” olan ilişki ve çelişkileri ekseninde “açıklayan” bu benmerkezci tarih anlayışının materyalist tarih anlayışıyla hiçbir ilgisinin olmadığı ortadadır. Yapı olarak daha baştan bireyleri fetişleştirme üzerine kurulu böyle bir “tarih” anlayışının en tipik örneği Kemalist resmi tarih anlatımıdır.
Yalnız “ilginçtir”, tarihle işine geldiği gibi oynayan, her şeyi kahramanlar ve sıradanlar, üstün bireyler ve yeteneksizler, cesurlar ve korkaklar vb. üzerine kuran bu masalcılık, temel teziyle doğrudan bağlantılı, hatta onun en bariz göstergelerinden biri olarak görülmesi gereken bazı olay ve gelişmelerin “nedense” üzerinden atlar. Başka konularda ufacık ayrıntıları bile abartarak üzerlerine tez inşa ederken, onun anlayışına göre başlı başına bir tez konusu oluşturacak ağırlık ve ciddiyetteki bu olgu ve olayları dikkat çekici bir sessizlikle geçiştirir. Bu “ihmal” hatta “unutkanlık”lar, bu idealist tarih anlatımının keyfi karakteriyle açıklanamaz sadece. Buralarda işin içinde mutlaka ‘başka bir şey’ vardır.
Yaşar Ayaşlı’nın “tarih” anlatımındaki bu ‘kör noktalar’dan biri de, MK sekreterliğinin kendisinden neden alındığı konusudur. Bütün tarih tezi “kendisinin nasıl harcandığı” iddiası üzerine kurulu biri açısından bu ilginç bir sessizlik ve geçiştirme tavrı değil midir?..
İşin nedenini, aslını-astarını bilenler için değildir!.. Çünkü bu olayın gerisinde, bırakalım “büyük komünistlik” iddiasını, insan olma ölçütü açısından bile hazmedilmesi zor bir düşkünlük vardır (“Birilerine” duydukları öfke ve kuyruk acıları, bir zamanlar savundukları -ya da savunur göründükleri- bütün değerlerin önüne geçmiş “yüzük kardeşleri” içinde bunu bile hazmedecek kadar geniş mezheplilerin olması bu gerçeği ortadan kaldırmaz!..).
Yaşar Ayaşlı’nın MK sekreterliği, işkencede katledilmiş olan genç bir yoldaşının -Ataman İNCE- karısıyla, ölümünün üzerinden daha 40 gün bile geçmemişken yatacak kadar düşkün bir tavır sergilediği için, 1981 Aralık'ında, MK’nın o dönem yaşayan bütün üyelerinin ortak kararıyla alınmıştır!.. (Aradan 30 yıl geçtiği halde, o günleri hatırladıkça bugün bile midem bulanıyor. Bizlerin hala anlatmakta dahi zorlandığını yapabilmiş olan bu adam, bir de kalkmış, onun bunun devrimciliğini sorgulama temelinde bir “tarih yazımı”na soyunuyor!.. Açıklamamın başlarında da söyledim: Kendisi cam köşkte oturan, başkalarının evini taşlamaya kalkmamalı!..)
Rezaleti ilk öğrenen İsmail Cüneyt oldu. Bir kamulaştırma eylemi için Adana’ya gitmişti. 3-4 gün sonra sabahın köründe, o zamanlar Demirkapı-Topçular’da oturduğumuz eve geldi. Olağanüstü bir durum olduğu her halinden belliydi. Yüzü sapsarı kesilmiş, bıyıklarını koparmak istercesine çekiştiriyor, zangır zangır titriyordu. Aklıma ilk olarak, baskın yedikleri ve bazı yoldaşların şehit düşmüş olma olasılığı geldi. Ne olduğunu anlatmasını istediğimde, önce bir sinir boşalması yaşadı, onu gerçekten yeterince tanımayanların Stalin Mehmet’ten hiç beklemeyecekleri bir şeyi yaptı, hüngür hüngür ağlamaya başladı. Biraz sakinleştikten sonra da mesele anlaşıldı.
Adana’da Yaşar Ayaşlı’nın Nurten ile birlikte kaldığı eve gitmiş. Nurten o sıralar Ataman’la beraberdi ve Ataman’ın işkencede katledilişinin üzerinden bir ay ya geçmiş ya geçmemişti. İsmail’in anlattığına göre “aralarındaki ilişkinin laubaliliği” dikkatini çekmiş önce. Ama kondurmamış. 2. ya da 3. gün akşamüstü eve tekrar gittiğinde Yaşar’ın kendisi açmış konuyu. Önce biraz hık-mık ettikten sonra, “Nurten ile evlenmeye karar verdiklerini” ve aynı yatağı paylaşmaya başladıklarını söylemiş. Kendisini sadece önder bir yoldaş olarak değil, yıllardır “ağabey” olarak da gören Ataman’ın daha 40’ı çıkmamış, bu örgütün sekreteri “büyük komünist” gitmiş böyle bir düşkünlük sergileyebilmiş!..
Duyduğu öfke ve tiksinti nedeniyle İsmail, ayakkabısının tekini dahi geride bırakarak evden fırlamış. Gitmiş, o zamanlar Adana İK üyemiz olan Mahmut Gürsel Kuş’u bulmuş. Biraz önce duyduğu itirafı onunla paylaşmış, sonra da ‘iki kafadar’ gibi oturup bir taraftan içmişler bir taraftan da “Yaşar Ayaşlı’yı vurma kararı” almışlar. Beni de ikna edip onayımı almak üzere İsmail ertesi gün öğlen otobüsüyle İstanbul’a hareket etmiş. Mahmut Gürsel Kuş’la da İstanbul’a randevu koymuşlar.
İsmail’in anlattıklarını duyunca, onun yaşadığı öfke ve iğrenme duygusu bende de uyandı. Ortada çok pis bir durum vardı. Daha sonra, Yaşar Ayaşlı’nın kendisine de söylediğim gibi, herkesin canını dişine takmış kelle koltukta cuntaya karşı direnişi büyütmeye çalıştığı, buna karşın faşizmin ve suçortaklarının komünist ve devrimci değerleri lekeleyip örgütleri itibarsızlaştırmak için her yola başvurdukları, olmayacak iftiralar ürettikleri bir tarihsel kesitte bu rezalet bir biçimde anlaşılıp duyulacak olursa sonuçları ne olurdu?.. Örneğin o zamanlar Tercüman denilen paçavrada yazan Rauf Tamer gibi gözüdönmüş anti-komünistler bunu dillerine dolayarak neler yazarlardı?.. Polis ve onun gibiler, komünizm ve komünistler için yıllardır tekrarlayıp durdukları “şapka” iğrençliğine somut örnek olarak üzerine atlamazlar mıydı bunun?..
Bir taraftan yapılanı aklım almıyor, içim kaldırmıyordu, diğer yandan İsmail’in kör tepkisinin önünü almak gerekiyordu. O koşullarda iş bir de birbirini vurmaya falan varırsa, pirincin taşını ayıklamak büsbütün imkansızlaşırdı.
O gün bütün gün boyunca İsmail ile konuşup onu soğukkanlı olmaya ve mantıklı hareket etmeye iknaya çalıştım. Daha sonraları Yaşar’la (ve Mahmut Gürsel Kuş’la) yaptığım konuşmaların da çerçevesini oluşturan şu temelde konuştum İsmail ile:
Yapılanı asla doğru veya “anlaşılabilir” bulmadığımın altını çizdim öncelikle. Gerçi yetişkin komünist bireyler olarak son tahlilde her ikisinin de ister birbirleriyle isterlerse başkalarıyla evliliğe haklarının olduğunu, Ataman’ın ölümünün üzerinden -bana göre- 6 ay, bir sene gibi makul bir süre geçtikten sonra böyle bir şey ile karşılaşmış olsaydık kendi adıma bunu yadırgamayacağımı, fakat şehit düşmüş bir yoldaşımızın daha 40’ı bile çıkmadan böyle bir şeyi yapabilmiş olmalarını da ne aklımın aldığını ne de midemin kaldırdığını belirttim. Yaşar Ayaşlı’nın evlilik konusunda “bir gün, yanlış bir iş” yapmasından hep korktuğumu -ki bunu o güne kadar ona da defalarca söylemiştim-, ama bir yönden de onu “anladığımı”, 30 yaşını geçmiş birinin, bizim gibi dar bir yeraltı örgütünde, üstelik 12 Eylül faşizmi gibi yarın kimin ne olacağının belirsiz olduğu koşullarda “sağlıklı bir seçim” yapabilmesinin pek kolay bir iş olmadığını söyledim. İsmail’e meseleye biraz da bu yönden bakması gerektiğini önerdim.
İşin diğer yönüne gelince, böyle bir yanlıştan dolayı adam vurmayı düşünmenin feodal bir yaklaşım ve tutum olacağını, elbette proletaryanın da bir ahlakının olduğunu ve biz komünistlerin kendimizi her türlü ahlaki bağ ve değerden azade göremeyeceğimizi, ama bunu ‘ahlakçı bir sosyalizm’ anlayışla da karıştırmamak gerektiğini, kadın-erkek ilişkileri konusunda THD’de -bugün bile- oldukça güçlü olan feodal yaklaşım ve tutumları ‘sosyalist ahlak’ kılıfı altında savunan bir yaklaşımla hareket edemeyeceğimizi uzun uzun anlattım. Ve son olarak, Mahmut Gürsel Kuş’la iki kafadar gibi oturup içki masasında MK sekreteri hakkında “vurma” kararı almalarının tipik çeteci ve çevreci bir tarz olduğunun altını çizerek, Mahmut’un böyle zevzekliklere hep açık olduğunu ama kendisinin böyle bir hatayı nasıl yapabildiğini sordum.
İsmail ile bu temeldeki konuşmalarım tam 36 saat sürdü. Yaşar’ın da İstanbul’a geleceğini tahmin ederek ertesi gün akşam üzeri Kozyatağı’ndaki eve geçtik. Tahmin ettiğimiz gibi o da gelmişti.
Bu kez önce Yaşar ile konuştum. Gelişmeleri bir kez de onun ağzından dinledim. Üzgün ve şaşkındı. İsmail’in tepkisinin beklediğinden de sert oluşu ve evden gidiş biçimi onu ürkütmüştü. Bunun dışında ikide bir, “Nurten’in bu işte bir suçu yok. Onu ben zorladım…” deyip duruyordu. “Savunulacak hiçbir tarafı olmayan yüz kızartıcı bir davranış” olduğunu kendisinin de kabul ettiği “böyle bir şeyi nasıl yapabildin?” sorusuna, “boşluğuma geldi”, “zaafıma yenildim” gibi beylik yanıtlar dışında hiçbir açıklaması yoktu. Meselenin bu yönü üzerine belli ki hiç düşünmemişti.
İsmail ile yaptığım konuşmanın çerçevesine ek olarak bu konuda onu bu hataya, “her şeyi yapma hakkını kendinde gören baş dönmesinin sürüklediğini” söyledim. I. Konferans’a gitmeden birkaç gün önce, Sulukule’nin girişindeki kahvede yaptığımız konuşmayı hatırlattım. Örgüte kattıkları çoğaldıkça bu baş dönmesinin nasıl arttığını, kendisini nasıl hepimizden farklı ve “vazgeçilmez” görmeye başladığını, bunun aslında hem devrimci gelişme dinamiklerini zayıflattığını, hem de iç denetim ve fren mekanizmalarını boşalttığını,, bunun Adana’da Adil Özbek ile kurduğu ilkesiz ilişkide de kendini gösterdiğini örnekleriyle genişçe anlattım (Adil Özbek “itiraflarını” o zaman henüz kaleme almamıştı. Fakat 1981 Nisan ya da Mayıs ayında MK’ya gönderdiği raporunda, Adana’da sorumlusu konumundaki Yaşar Ayaşlı hakkında ağır eleştirilerde bulunuyordu. Onun yaşam tarzını eleştiriyor, faaliyetlere önderlik görevlerini yeterince yerine getirmediğini, gevşek ve çekingen davrandığını, buna karşın başta kendisi olmak üzere çevresiyle kurduğu ilişkilerde sürekli kendini övdüğünü, MK’nın diğer üyeleri hakkında dedikodu yaptığını iddia ediyordu. Bu rapor üzerine MK’da Adil Özbek ile konuşulması kararı alındı. Konuşmaya Sezai ile ikimiz gittik. Adil’in sözlü olarak anlattıklarını da ele alıp değerlendirdiğimiz MK toplantısından sonra zaten Adil Özbek İstanbul’a çekildi. Yaşar Ayaşlı da Adana çalışmasındaki tarzı ve Adil Özbek ile kurduğu ilişkilerden dolayı eleştirildi).
Ertesi gün MK’nın resmi toplantısı çok gergin başladı. Önce İsmail, olayı nasıl öğrendiğini ve tepkisinin nedenlerini ortaya koydu. Yaşar’ın yaptığını “devrimcilik dışı bir tavır ve ağır bir suç” olarak gördüğünü ve “MK ona hangi cezayı verirse versin onun hakkındaki yargısının artık değişmeyeceğini” belirtti. Yaşar ilk başlarda ezik ve üzgün bir havadaydı. “Bütün suçun kendisinde olduğunu, her türlü cezayı hak ettiğini, MK’dan çıkarılmaya hatta örgüt üyeliğinin alınmasına bile itirazının olmayacağını, sadece Nurten’e örgütten atılma gibi ağır bir cezanın verilmemesini istediğini” söyledi.
Bana gelince, her ikisiyle yaptığım konuşmalarda söylediklerimi kısaca özetleyerek, “böyle bir olayı görmezlikten gelip üzerinden atlayamayacağımızı, o zaman bırakalım vicdanımızı o güne gelene dek bundan çok daha hafif suç ve hatalar için ağır cezalar verdiğimiz güçlerimize bunun hesabını veremeyeceğimizi, örgütün adaletinin herkes için aynı şekilde işlemesi gerektiğini, öte yandan Yaşar’ı sadece bu olaya indirgeyip onu artık bundan ibaret göremeyeceğimizi, İsmail’in yaklaşım ve tepkilerini bu yönüyle paylaşmayıp aşırı tek yanlı ve ahlakçı bulduğumu, sonuç olarak vereceğimiz cezanın aslolarak bir tutumun ve adaletin ifadesi olacağını, örgütle bütün ilişkilerinin kesilmesi dışında diğer bütün cezaların o günün koşullarında pratikte aynı kapıya çıkacağını, bu yüzden Yaşar’ın MK sekreterliğinin alınmasıyla sınırlı sembolik bir cezayı yeterli gördüğümü, konumu ve tecrübesi nedeniyle bu işte ben de Yaşar’ı ‘asıl sorumlu’ olarak gördüğüm için Nurten’in örgütten atılması gibi bir kararın da haksızlık ve insafsızlık olacağını, bu yüzden onun da aday üyeliğinin alınması” görüşünde olduğumu belirttim.
Sonuçta bu çerçeve üzerinde hemfikir olduk. Gerçi İsmail çok tatmin olmamıştı ancak fazla da ısrarlı olmadı. (Yaşar Ayaşlı, gerek o gerilimli günlerde gerekse yıllar sonra -1989’da- Antep’te bu konu bir vesileyle yeniden açıldığı zaman, “senin olgun ve soğukkanlı yaklaşımın çok daha kötü şeylerin olmasını engelledi. Sen olmasaydın eğer, işler kesin iyice çığrından çıkardı” diyerek birkaç kez teşekkür etme gereğini duydu, “kendisini harcamak için yıllardır fırsat kolladığını” iddia ettiği birine…)
MK sekreteri hakkında bir karar alıyorduk. Dolayısıyla bu konuda MK’nın cezaevlerindeki diğer üyelerinin de görüşleri alınmak zorundaydı. O sıra Sezai’ye henüz ulaşamıyorduk. Aralarında Fatih’in de bulunduğu MK’nın diğer 3 üyesi ise Sultanahmet’teydi. (Onlara yazılan not da ayrı bir olay konusu oldu…). Bir ay kadar sonra Sultanahmet’ten gelen yanıtta, “yaklaşıma ve alınan karara aynen katılıyoruz” deniliyordu.
MK toplantısından bir iki gün sonra Mahmut Gürsel Kuş, İsmail ile önceden belirledikleri randevuya geldi. İsmail, o ve ben, Halıcıoğlu’ndaki ilişkilerimizden birinin evine gittik. Mahmut Gürsel Kuş’a, MK’nın olayı nasıl değerlendirdiğini ve kendi içinde nasıl bir mekanizma işlettiğini özetledikten sonra, MK sekreteri konumundaki Yaşar Ayaşlı hakkında “vurma” kararını hangi mantık ve yetkiyle, nasıl alabildiklerini sordum. İsmail’e de söylediğim gibi “bunun tipik bir çevreci ve çeteci tavır olduğunu” belirterek “siz bunu nasıl yaparsınız” ve “sen bu çevreci eğilim ve alışkanlıklarından en zaman vazgeçeceksin” ekseninde sert bir biçimde eleştirdim. İsmail’in sakin ve yatışmış görünümünden anlamıştı zaten havanın değiştiğini. Bir iki mırın kırın ettikten sonra süt dökmüş kedi gibi dinledi bütün eleştirileri. [****]
[****] O zamanlar Yaşar Ayaşlı hakkında “vurma” kararı alan Mahmut Gürsel Kuş, bundan 15 yıl sona, ‘90’ların sonlarından itibaren aynı Yaşar Ayaşlı ile “abi-kardeş” kesildi. İçtikleri rakı ayrı gitmez oldu.
Geçmişte yaşanıp geçmiş bazı şeylere bugün daha geniş bir pencereden daha farklı bakmanın getirdiği insani bir temelde kurulup gelişmiş olsaydı bu yakınlık, buna kimsenin bir diyeceği ve eleştirisi olmazdı. Ama sadece örgütü değil, devrim ve sosyalizm için mücadeleyi de yıllar önce yüzüstü bırakıp kaçan bu kaçaklar arasındaki ilişki, örgüte ve örgütü ayakta tutmaya çalışanlara duyulan düşmanlık temelinde yükselen ilkesiz, oportünist bir ilişkiydi. Bunlar, “yaşa ve yaşat”, “sen beni tut, ben seni” oportünist ilkesi temelinde birbirlerinin kirli çamaşırlarını yıkayıp yeni bir “tarih yaratımına” soyundular.
Yalnız, oportünist ilkesizliğin ya da belkemiksiz oportünistlerin vazgeçemedikleri bir alışkanlıkları var: Satmadan duramazlar!.. Hele bir şeyin ucu kendilerini birazcık dokundu mu, bir bakmışsınız ki her şey yine tersine dönmüş. Mahmut Gürsel Kuş fırıldağıyla “abisi” Yaşar Ayaşlı arasındaki ilişkide de bu yasa hükmünü yürüttü.
Geçen yıl bu vakitler internet ortamında bir metin dolaşıma sokulmuş. Hala dostça ilişkiler içinde olduğumuz, dürüstlüklerini korumuş ama artık örgütle örgütlü bir ilişki içinde de olmayan eski yoldaşlarımız aracılığıyla haberdar olduk. “Yaşar abi”sine açık mektup formunda kalem alınmış metnin sahibi Mahmut Gürsel Kuş’tu. Anlaşılan “abisi”yle araları tekrar bozulmuştu. Yazdıklarını okuyunca nedeni anlaşıldı. O güne kadar birlikte yeniden kurguladıkları “tarih”in anlatımı sırasından kendisini “tanrılaştırmaya” soyunan “abi” Yaşar Ayaşlı, hiç olmazsa “peygamberlik” makamını da “kardeşine” vermek şurada dursun, nankörlük etmiş, onu “sürekli gıcırdayan” sıradan bir fani gibi göstermeye kalkışmıştı!!! (Bunların nasıl bir ruh ve anlayışla hareket ettiklerinin itirafı niteliğindeki bu alıntıların hepsi, bu çürümüş rezilin yaydığı metinden alınmıştır. “Madem … herkes kendi anılarını işine geldiği ve istediği gibi yazabilir ve ‘serbest piyasaya kendi iradesiyle ‘özgürce’ sunabilirdi” o zaman o da kendi kişisel resmi tarihini piyasaya sürüyordu. Yine bu çürümüş rezilin sözleriyle “… bu saatten sonra kimse kimseye bir şey diyemezdi”…
Şebek, yükselmeye çalıştıkça kıçını daha fazla açtığının farkına varmazmış. Kendilerini yüceltip pazarlamaya çalışmanın dışında hiçbir ilke, ölçü, değer tanımayan bu şebekler de, kalemi ellerine her aldıklarında aynı duruma düşüyorlar. Nasıl bir “tarih” anlayışına sahip olduklarından tutalım da birbirlerinin nasırına birazcık basılınca düne kadar karşılıklı yıkadıkları birbirlerinin kirli çamaşırlarını ortaya dökmekte tereddüt göstermeyecek kadar adi birer şantajcı olduklarını gerçeğini bir kez daha görüyorsunuz. Herbiri “kendisinin (de) ne kadar önemli ve büyük işler başardığını” kanıtlamaya çalışırken, onları birbirlerine bağlayan ortak felsefe ve tarih anlayışlarının somut örneklerini sunuyor aslında. Özellikle de herbirinin yazdıklarını ötekininkiyle karşılaştırarak okuduğumuzda, bunların tarihsel gerçekleri nasıl büyük bir pervasızlık ve utanmazlıkla eğip büktükleri gerçeği bütün çıplaklığıyla çıkıyor karşınıza.
Mahmut Gürsel Kuş denilen karaktersiz, Yaşar “abi”sinin MK sekreterliğinden alınmasına neden olan gelişmeleri ve süreci kendi “kişisel resmi tarihinde” bakın nasıl anlatıyor:
“...Bu sıralar 'Stalin Memet' ile Mehmet Ali Doğan Adana'ya geldi. Koca İstanbul artık onlar için dar gelmeye başlamış ve 'araba sorunu'nu çözmek için Adana'ya gelmişlerdi. O akşam 'Stalin Memet' sizin evde kaldı. Ertesi gün buluştuğumuzda ise, beni didikleyip duruyordu, 'Evlerine artık fazla gitmiyorum, biraz rahatsızlıklarım var, ama bilmiyorum' dedim. Oturduğu yerden kalkarak 'kalk, bu sorunu çözeceğiz' dedi ve sizin eve geldik. O 'kötü tartışma' böyle başladı. Aslında 'Stalin Memet'in beni yanına alarak sizin eve gelmesi, getirmesi çok yanlış, 'örgüt teamüllerinin' dışındaydı. Bu davranış, bu yanlışında ötesinde, 'Stalin Memet' bu tartışmanın beni nasıl etkileyeceğini hiç düşünmemişti bile... O çok kısa süren tartışma sonrası, bildiğin gibi evden çıkıp gittik. Moralim çok bozulmuştu. Stalin Memet ise çok öfkeliydi, 'bu saatten sonra iş yapamayız artık' diyordu ve hemen İstanbul'a dönme kararı aldı.
O ara Kazım'ı gördük. Dağılıp gitmiştim artık. 'Stalin Memet'e 'Ben de İstanbul'a geleyim dedim. 'Tamam' dedi. Kazım'a sana söylemesi için 'İstanbul'a gidiyorum, söylersin' dedim. İstanbul'da geldiğimizde, Selimle de görüştük. Daha çok beni Adana'ya dönmem için ikna etmeye çalışıyorlardı. Hatta 'Stalin Memet'; 'örgüt oğlum bu! Aklını başına topla! Örgüt için hepimiz yine yan yana oturup sorunları konuşacağız ve kavgaya kaldığımız yerden devam edeceğiz' diyordu. Selim daha çok, işin 'artistlik tarafıyla' ilgiliydi ve bu ruh halinden ve konuşmalarından belliydi...”
Başkalarının gözündeki çöpü görmeye gelince yırtıcı birer hayvana dönüşen bu “tarih yazıcıları”, kendilerinin ve birbirlerini pisliğini örtmeye gelince nasıl da uysal birer kedi kesiliyorlar. Burada sözü edilen “sorun” ne, Mahmut Gürsel Kuş’un kendisi bile neden “evlerine ARTIK fazla gitmiyordu”, “biraz rahatsızlıklarının” nedeni neydi, İsmail neden o kadar “öfkeliydi”, o “kötü tartışma”da ne tartışıldı, Selim’in ilgilendiği “işin artistik tarafı neydi?”.. Var mı bunlara dair en küçük bir şey?..
“TİKB’nin tarihini yazma” iddiasıyla ortaya çıkan bu karaktersizler, tarihi ve tarihi gerçekleri işte böyle anlatıyorlar!..
(Yarın: 'Yeraltının ustası'ymış!!!)