“...ölüm orucu gibi bizler için yeni olan bu göreve talip olurken, tam bir içtenlikle gönüllü olduğumu bilmenizi isterim. Diğer bütün yoldaşlarımın da kendilerini aynı duygularla önerdiklerini biliyorum"
“TİKB'nin tarihini yazma” görünümünde ortaya çıkıp o tarihi gözden düşürmek için başvurulabilecek en düşkün yöntemlerden birini seçen Yaşar Ayaşlı, kendini “biricikleştirme”nin yanında sırf kişisel kin ve düşmanlık duygularını tatmin için, 1984 ÖO Direnişi'ne dil uzatıp o tarihsel direnişte ölümsüzleşen Mehmet Fatih ÖKTÜLMÜŞ'ün ölümünü bile istismar konusu yapmakta tereddüt etmiyor. O kişisel resmi tarih anlatımında alçalmanın zirve noktalarının başında bu konu geliyor.
İstanbul cezaevlerinin de Mamaklaşması'nın önünü almakta tayin edici bir rol oynayan o görkemli devrimci direniş, Yaşar Ayaşlı megalomanına göre: Kendisinin görüşünün sorulmadığı bu eylemde TİKB 'öncü savaş' zihniyetine sahip olan o zamanki Dev-Sol'un kuyruğuna takılmıştır. Bu asıl olarak Kenan Güngör'den, onun kişiliği ve hırslarından kaynaklanmıştır; öte yandan MK üyeleri içinden o eylemde ölüme yatacak isim olarak Fatih'in seçilmesinin arkasında bazı kuşkulu noktalar vardır, Fatih biraz da oyuna getirilerek önü sürülmüştür. Bu yüzden onun ölümü “ŞAİBELİ”dir! Nitekim o zaman ittifakla onu ölüme gönderen MK üyelerinin hiçbiri, daha sonraki yıllarda -1996 ve 2000 kastediliyor- kendileri bu tür eylemlere katılıp ölüme yatmamışlardır!!!
Ayaşlı'nın '84 ÖO “değerlendirmesi” anahatlarıyla böyledir!.. Açıklamamın girişinde, “TİKB'nin tarihini yazma” iddiası ve görünümüyle ortaya çıkıp gerçekte kendini ilahlaştırmanın peşinde koşan Yaşar Ayaşlı'nın yazdıklarıyla 12 Eylül'ün itirafçılarının itirafları ya da “küfür romanları” arasında ne fark olduğu sorusunu sormuştum ve amaç başta olmak üzere yazılanlara hakim olan ruh hali ve mantık, devrimci örgütler ve örgüt içi ilişkiler hakkında çizilen tablo ve kullanılan yöntemlere kadar aradaki büyük benzerliklere işaret etmiştim. Aynı soruları şimdi somut bir olay özgülünde tekrar soruyorum: '84 ÖO eylemine ilişkin olarak örneğin Adil Özbek bir “değerlendirme” yapacak olsaydı, Yaşar Ayaşlı'nın bu yazdıklarından farklı -ve daha fazla- ne söylerdi?..
Burada söz konusu olan, o gün ya da sonradan yanlış bulunan bir eylemin, tarihsel sürecin akışı içinde ortaya çıkan somut sonuçların ya da zamanla değişen ölçü ve yaklaşımların ışığında tekrar tartışmaya açılıp eleştirel bir değerlendirmeye tabi tutulması değildir. Böyle bir şey çok normal, çok doğal, herkesin hakkı olduğu gibi devrimci bir niyet ve amaçla yapıldığı sürece herkes için eğitici ve ufuk açıcı bir girişim olur. Buna bir lafım yok ve olamaz da. Ama burada yapılan tamamen farklı bir şey. İleri sürülen tez şu: O eyleme devrimci niyet ve düşüncelerle girilmiş değil; o eylem içtenpazarlıklı birinin diğerlerini de etkileyip peşinden sürükleyerek yine başka bir hesap içindeki Dev-Sol'un kuyruğuna takıldıkları, bu arada Fatih'in de ketenpereye getirilerek ölüme sürüldüğü şaibeli bir eylemdir”!!!
İşte bu adiliktir!.. Polis ağzıyla konuşmaktır!.. Polisin, devrimci militan örgütleri ve onların yaptıkları eylemleri değersizleştirmek için çok sık kullandığı kalıplaşmış bir tezi kullanmaktır!.. Hastalıkli bir kin ve garez beslediğin insanları lekeleyip onlar hakkında şaibe yaratabilmek için Fatih'i kullanıp “onun oyuna getirilerek ileri sürüldüğünü” iddia etmek, Adil'leşmektir!.. Bu denli alçalmayı her kim, “ne var bunda bu kadar öfkelenecek canım, adam da kendi görüşünü söylüyor” rahatlığı ve genişliğiyle karşılıyorsa o da aynı iplikten dokunmuş bir kumaş parçası demektir!...
Devrimcilikten ve devrimci değerlere saygıyı korumaktan vazgeçtik, vicdan sahibi dürüst ve namuslu bir insanın bile bu kadar rahat ve kolay ileri süremeyeceği bu kadar alçakça bir iftiranın Mahmut Gürsel Kuş'tan çıktığını biliyorduk. Onun bu dedikoduyu sağda solda yaydığı kulağımıza çalınmıştı. Cezaevinde devrimci direniş kavramından bihaber, 12 Eylül döneminde kaldığı Mersin ve Malatya Cezaevlerinde İstiklal Marşı söylemek ve yemek duası dahil dayatılan her yaptırıma paşa paşa uymuş, direnmesi yönünde gönderdiğimiz bütün haber ve direktiflere kulak asmamış bu fesat ve dedikodu kumkumasının bu kadar ileri giden bir ifdirayı neresinden uydurduğuna da akıl sır erdirememiştik. Ne o dönem ve sonrasında İstanbul cezaevlerinin koşullarını bilirdi ne ÖO sürecinin nasıl geliştiğine dair net ve güvenilir bilgiler alabileceği bir “kaynağı” vardı. “İçimizden kimin Ölüm Orucu'na yatacağını belirlemek için güya aramızda gizli oylama yapmışız, kağıtlar açıldığında 4 oyun da Fatih'e verildiği görülmüş...” MGK alçağı bu dedikoduyu yayıyordu. Her şey bir yana, o koşullarda biz o “sandığı” nereye koymuştuk da gizli oy-açık sayım yöntemiyle bir oylama yapmıştık!!!
Bu rezil iftira, Yaşar Ayaşlı'nın sözde tarih anlatımında şimdi yazılı hale getirilmiş olarak karşımıza çıkıyor. O zaman bu denli düşkünleşen bu iftiracılara söylediklerini yedirme işlemine o sürece ilişkin gerçekleri anlatarak başlayalım:
12 Eylül faşizminin TTE saldırısına karşı TİKB olarak ÖO'na başvurma kararı, ben daha Şube'deyken MK'nın Sultanahmet'ten Sağmalcılar'a nakledilen tutuklu üç üyesi tarafından alınmış (Fatih, Kenan Güngör ve Remzi Küçükertan). Sultanahmet'ten başlayarak fiili direniş ve uzun süreli açlık grevi gibi yollar kullanıldıktan sonra, devrimci iradeyi kırıp Mamak'ta ve o zamanların Diyarbakır'ında olduğu gibi teslim almak amacıyla girişilen saldırının tayin edici bu ilk adımını püskürtmenin başka yolunun kalmadığı düşüncesinden hareketle varılmış bu ortak sonuca (ki kendi adıma hala savunup paylaştığım doğru devrimci bir tespit ve karar bu). Ayrıca bu karar, dışımızdaki devrimci örgütlerle bu konuda aylar boyunca yapılan tartışmalar süreci içinde şekillenip olgunlaşmış. Yani önü arkası fazla düşünülmeden bir çırpıda ya da bir toplantıda alınan bir karar değil.
TTE dayatması karşıma ilk olarak Selimiye'de çıktı. Hakkımdaki tutuklama kararının yüzüme okunduğu mahkeme dönüşü, “TTE giymenin, tutukluların uyması gereken bir kural olduğu“ söylendi. Uymayacağımı belirttim. Daha önce, dayatılan askeri kurallara da uymayacağımı söyleyince 1 haftaya yakın işkenceden geçirildiğim halde tavrımı değiştiremeyeceklerini gördükleri için bu kez dayak zoruyla giydirmeyi denemediler. Fakat üstümdeki bütün giysileri alarak Şubat soğuğunda Selimiye'nin hücrelerinde don-gömlek bıraktılar. 14 Mart'a kadar bu vaziyette tutuldum.
14 Mart günü götürüldüğüm Metris'te doğrudan tecrit koğuşuna konuldum. TİKB'nin Dev-Sol'la birlikte ÖO'na başlama kararı aldığını orada, Dev-Sol'cu devrimcilerden öğrendim. Metris tecritinde kaldığım sürece gelişmelerle ilgili haberleri bu arkadaşlardan öğrendim. Hazırlanan ortak eylem programına göre direniş ilk olarak bizim bulunduğumuz Metris tecrit koğuşundan başlayacakmış; 11 Nisan sabahı biz eyleme başladık. Peşimizden Metris'teki diğer koğuşlar ve kadınlar koğuşu, 14 Nisan'da da Sağmalcılar Özel Tip direnişe başladı.
1 Mayıs günü hepimizi Sağmalcılar Özel Tip'e sevkettiler. H-9 hücresine konuldum. Fatih'le Remzi, karşımdaki G Blok'un benim göremediğim arka yüzündeki hücrelerde kalıyorlardı; Kenan Güngör ise benim bulunduğum blokun arka yüzündeki koğuşlardan birindeydi. Bloklar arası genel iletişim kanalları üzerinden birbirimizle yazışmaya başladık.
Sağmalcılar'a gittiğimde, TİKB adına birinci ÖO ekibiyle ikinci ekipte kimlerin yer alacakları yoldaşlar tarafından belirlenmişti. Sadece ilk ekipte, önder kadrolardan biri olarak MK adına kimin yer alacağı konusunda bir belirleme yoktu. Sürecin gelişimine dair bana iletilen yazılı belgeleri, başka örgütlerle ve Dev-Sol'la yapılan yazışmaları, iç yazışmaları, Metris'tekiler dahil tek tek bütün yoldaşlardan ve sempatizanlardan istenen görüş ve değerlendirmeleri, gönüllülük mektuplarını, vb. peyderpey okuyup inceledikten sonra, MK adına eyleme kendimi önerdim. Bu konuda yapılan ilk yazılı öneri benimki oldu. Öz olarak, “benim henüz yeni yakalanıp geldiğimi, onların yıllardır cezaevinde bir dizi açlık grevi yapıp kötü beslendiklerini, bu yüzden vücut direnci bakımından benim onlara göre daha avantajlı bir konumda olduğumu, ÖO Direnişi'nin doğasından dolayı bu eylemde direnişi olabildiğince uzun sürdürebilecek durumda olmanın önemli bir avantaj olduğunu, bu yüzden bu onurun bana verilmesini” talep ettim.
Buna ilk “tepki” Fatih'ten geldi. “Sen bize lazımsın” içeriğinde kendi adıma sadece gurur verici ve utandırıcı bir dizi övgüye dayalı itirazı dışında, benim gerekçemi “çürütmek” için de, “yeni geldin ama Şube'de de açlık grevi yaparak geldin. Hem gördüğün işkencelerin hem de bunun yıpratıcı etkilerini yaşıyorsun, dolayısıyla bu konuda sen de bizlerden farklı değilsin...” itirazını yöneltiyordu.
Ardından Remzi Küçükertan da kendisini önerdi. O da, “bu direnişte örgütü temsil etmenin bir onur olduğunu, kendisinin bu bayrağı taşımayı çok istediğini ve örgütün yüzünü kara çıkarmayacağından emin olmamızı” istiyordu. O dönem içimizde kendini önermeyen sadece Kenan Güngör oldu. Son aşamada, “kim olsun” sorusuna herkesin artık kesin yanıtını verdiği aşamada “Ben Fatih yoldaşın adaylığını destekliyorum” içeriğinde kısacık bir irade beyanı dışında, bizlerin diğerlerini caydırmak için birbirimize yazdığımız ve herkesi dolaşan yazışmalara bir gün bile katılmadı, tek bir yorum yapmadı, herhangi bir görüş belirtmedi.
Fatih, Remzi'yi ve beni ikna edip kendi lehine adaylıktan çekilmeye ikna etmek için bütün Fatih'liğini kullandı!.. 15 Mayıs'ta aynı arabada mahkemeye götürülmüştük. Hepimiz o gün sabahtan akşama kadar bir arada olabildik (ki bu onunla son görüşmemizmiş meğer); orada bile, konuştuğumuz ve konuşulacako kadar konu arasında bunu da araya sokuşturarak adaylıktan vazgeçmem için beni iknaya çalıştı. O günden önce ve sonra gönderdiği yazılı notlarla bizi resmen 'bunalttı'. Ağzımızdan girip burnumuzdan çıkmaya çalışıyordu. Bir seferinde, o zamanlar Sağmalcılar'da nadir bulunan pembe pelur kağıda yazılı bir notla birlikte bir kesme şeker gönderdi. Notta yine “bırak bu bayrağı ben taşıyayım...” içeriğinde kulis yapıyordu; kesme şekeri de “rüşvet” olarak gönderdmişti.
Fatih'in tezgaha getirilip öne sürüldüğünü iddia edebilecek kadar küçülen alçaklar, onun son mektubunun daha girişinde şöyle bir konuya değinme ihtiyacını niye duyup şunları neden söylediği üzerine bir an olsun düşünmüşler midir acaba:
(...) Yoldaşlarım, ölüm orucu gibi bizler için yeni olan bu göreve talip olurken, tam bir içtenlikle gönüllü olduğumu bilmenizi isterim. Diğer bütün yoldaşlarımızın da kendilerini aynı duygularla önerdiklerini biliyorum. Askeri faşist diktatörlüğe, teslimiyetçi oportünizme karşı mücadelemizde önemli adım olacak ölüm orucumuza, belki de yoldaşlar benden daha fazla layıktır. Ama onların, örgütümüz TİKB'nin yaşatılmasında, zorlu ve şanlı mücadelesindeki belirleyici konumları ve bu konudaki üstün yetenekleri (onlar kabullenmese de bu böyle) onların kesinlikle böyle bir eylemde yer almamalarını zorunlu kılıyor.Sizler hala “Fatih'in yakın yoldaşları” olarak pazarlamaya çalışıyorsunuz kendinizi öyle mi?.. Gerçekte ona ne kadar uzak, ondaki yüce gönüllülük ve tevazudan ne kadar nasipsiz, ondaki saflık ve temizliğe karşın ne kadar kirlenmiş ve düşkünleşmiş olduğunuz açık ve ortada değil mi? Onun son mektubundan aktardığım şu satırlarla yıllardır dedikodu kazanlarınızda kaynatıp şimdi de “tarih anlatımı” görünümü altında yazılı hale getirdiğiniz bu konudaki iddiaları yan yana koyun, nasıl rezil birer iftiracıya dönüştüğünüz belli değil mi?..
(...) Bugün havalandırmada ölüm orucunun anonsu yapıldı. Bir kez daha yüreğim inançla doldu. Tarihi rolü olan böyle bir görevde TİKB'nin bayrağını diğer yoldaşlarla birlikte taşıyacağımdan dolayı tarifsiz bir sevinç içindeyim. Bir dizi aldığım kutlama mektupları TİKB'yi onurlandırıyor..