VE SON OLARAK!..

Pazar, 9 Ekim 2011 (15 yıl 1 ay önce)

Kendisini “ilahlaştırma” dürtüsüyle TİKB’nin tarihi üzerinde tepinmeye kalkışan bir megalomanın tarihimiz ve tarihsel gerçeklerle nasıl oynadığını göstermek amacıyla kaleme alma zorunluluğunu hissettiğim bu açıklamayı yapmadan önce kendimle günlerce savaştım.

“Doğru tavır ne, bu durum karşısında ne yapmalıyım?” soruları burgu gibi oydu durdu beynimi.

TİKB’nin iyice zayıf düşmüş olmasını fırsat bilerek ‘TİKB tarihini’ yazma görünümü altında ortalığa dökülüp akıl almaz yalan ve iftiralarla kendilerini pazarlamaya soyunan bazı çakalların gerçek yüzleri konusunda tarihe bir not mu düşmeliydim yoksa kişilerle bir sorunum olmadığı için bugüne kadar en yakınımdaki yoldaşlarla bile paylaşmadığım kimi gerçekler benimle birlikte mezara mı gitmeliydiler?..

Birinci yolu tutacak olursam, bunun rezaleti çok daha büyüteceği açıktı. Her somut olay ve gelişmeyi kendi somutluğu içinde ele almak yerine ezberlenmiş belirli kalıplar temelinde düşünmeden tepki vermeyi alışkanlık haline getirmiş bir “kamuoyu” tarafından bunun nasıl algılanacağı umurumda bile değildi. Düşünme yeteneğini çoktan kaybetmiş bu kafasızlık, meseleyi yine “kariyer savaşı”, “miras kavgası”, “tek adam olma rekabeti” vb. ucuzluğunda ve basitliğinde görüp değerlendirecekti. Bir insanın hayatında bunlardan daha önemli başka değerlerin de olabileceğinden, örneğin ‘onur’ diye bir değerin varlığından habersiz -ya da bunu çoktan unutmuş- böylelerinin verecekleri tepkilerin beş paralık hükmü yoktu.

Esas kaygım, böyle bir polemiğin, yeni yeni devrimcileşen genç kuşaklar üzerinde yaratacağı olumsuz sonuçlardı. Devrimci örgütler, örgütlü devrimcilik ve Türkiye devrimci hareketinin tarihi konusunda yıllardır çok yönlü bir iftira bombardımanı altındaydılar zaten; şimdi bir de biz, tarihimizi ve bizleri çamura bulamaya yeltenen bu ruh hastalarının gerçek yüzlerini örten peçeyi biraz olsun araladığımızda bazı şeyler iyice ayağa düşecekti. Tasfiyeciliğin bütün türleri tarafından şurasından ya da burasında çekiştirilerek zaten fazlasıyla kirletilmiş olan devrimci değerler büsbütün erozyona uğrayacaktı.

Fakat öte yandan ikinciyi yapmaya ne kadar hakkım vardı?.. Bugün değil TİKB’nin tarihi hakkında konuşmak, devrimci komünist kişilik ve proleter sosyalist değerler ışığında bakılacak olursa, insan içine çıkmaya bile yüzlerinin olmaması gereken çürümüş sahtekarların, kendilerini “büyük TİKB’li-büyük komünist” olarak yutturmaya kalkışmalarına seyirci kalacak olursam bunun bir vebali ve sorumluluğu olmayacak mıydı?.. Ben de susacak olursam bu hasta ruhların ürettikleri bu rezil iddia ve iftiraların içyüzünü kim, nasıl sergileyecekti?.. 20-25 yıldır bir işin ucundan tuttukları görülmemiş bu adamlar bu kadar ileri gitme cesaretini biraz da bizim bu konulardaki sessizliğimizden almamışlar mıydı?.. Böyle rezil polemiklere taraf olmama konusunda gösterdiğimiz sabır ve olgunluk belli ki yanlış anlaşılmıştı.

Daha da ötesi, bu döküntülerin ürettikleri iğrenç dedikodulara, “bu kadar da ileri gitmeyin…” diye karşı çıkarak rezaletin bu noktalara kadar gelmesini önleyici bir rol oynamaya çalışacakları yerde, televoleci bir magazin merakıyla kulak kabartıp yayılmasına katkıda bulunan başkaları tarafından da, “sustuklarına göre demek ki var bir karın ağrıları…” şeklinde yorumlanır olmuştu. Bu, bu kez başka zibidilere de cesaret vermiş, eline kalemi alan, yeni yalanlar, tahrifatlar ve iftiralarla örülü “anı yazarlığı”na soyunmuştu. Utanma duygularını da kaybetmiş bu arsızların karşısında dişini sıkan hep biz mi olacaktık? Bu zincirin bir yerden koparılması, bu rezillere artık bir yerde “dur” demek gerekmiyor muydu?..

Bunlar eğer kimseye çamur atmaya kalkmadan, tarihsel gerçekleri tanınmaz hale getirecek ölçüde eğip bükmeden örgüt içindeyken yaşadıklarını anlatmaya çalışmış, bu arada kendilerine de biraz torpil yapmış olsalardı bunu “insani bir zaaf” olarak görür, gerçeklerin orasıyla burasıyla biraz oynamış olmalarını görmezlikten gelirdik. Nitekim böyle başka bir “anı” geçen aylarda çıktı ve yazarın geçmişindeki kimi gerçekleri aklınca gerekçelendirip yeniden kurgulamaya kalkışmış olmasının üzerinde bile durmadık.

Keza, Yaşar Ayaşlı, Mahmut Gürsel Kuş ve hempalarının, TİKB’yi ayakta tutup yaşatma çabasında olanlara karşı dinmeyen bir kin ve öfkeyle yıllardır nasıl düşmanca bir çaba ve faaliyet içinde olduklarını biliyorduk. Düşünün ki o Yaşar Ayaşlı, TİKB ile örgütlü bir ilişki kurmaya yönelen gençleri bile, “ne işin var orada? Onlardan bi bok çıkmaz!.. Benim gidişimden sonra TİKB bitti zaten…” diyerek caydırmaya çalışacak kadar gözüdönmüş bir düşmanlık sergilemekten çekinmedi (Onun bu caydırma çabalarına muhatap olanlar da yaşıyor). Bunların bu düşmanca faaliyetleri, herbiri onlar gibi örgütü ve mücadeleyi terkedip giden, bu denli boyutlanmış yorgunluklarının nedenini en başta kendilerinde arayacakları yerde örgütte, onun ilke ve değerlerinde, işleyişinde ya da başkalarında arayan, kendi geçmişlerine yabancılaşmaları bu ruh hali ve kuyruk acılarıyla birleşenlerin aralarında oluşturdukları “iletişim ağları”, dar mahfiller ve meyhane köşeleriyle sınırlı kaldığı sürece umurumda olmadı.

Ama şimdi Yaşar Ayaşlı bir adım daha ileri gitti. Kendisinin ne mal olduğunu unutarak bizlerin kişiliğine, onurumuza ve geçmişimize çamur atmaya kalkışmış olmasından da vazgeçtik, kendisiyle başlatıp kendisiyle bittiğini iddia ettiği TİKB’nin tarihini talan etmeye yeltendi!.. Gözü o kadar dönmüştü ki, ’84 ÖO Direnişi gibi tarihsel bir devrimci direnişe, İbrahim Açan gibi ömrü faşizme karşı militan hukuk mücadelesiyle geçmiş, TİKB uğruna 72 yaşında hapse düşmüş bir değere bile dil uzatıp leke sürmeye kalkıştı!.. Kendi kendini “ilahlaştırmaya” soyunacak kadar zavallılaşmasından geçtik, itirafçılara özgü bir ruh hali ve onların kullandığı yöntemleri kullanarak kendi dışında gelişen her şeyi ve kendinden başka herkesi küçültüp değersizleştirebilmek için akla hayale gelmeyecek yalan ve iftiralara sarıldı!.. Bu yapılan, TİKB’ye ve TİKB’nin geçmişine yönelik ağır bir saldırı değil de neydi?.. Yolu şu ya da bu dönemde bir biçimde TİKB ile kesişmiş onbinlerce militanın çabası ve emeğiyle yaratılan, uğruna herkesin kendince bir bedel ödediği, nice acılara ve sıkıntılara göğüs gerilerek yaratılmış kolektif değerlere bundan daha büyük bir hakaret olabilir miydi?.. Barutunu tüketeli yıllar olmuş kavga kaçağı bir megalomanın 20 yıl sonra azan krizine, bu adi gasp girişimine seyirci mi kalmalıydık?..

Bu soruların yanıtları açıktı aslında. Yaşar Ayaşlı bu kez çok ileri gitmişti ve TİKB’nin de bizlerin de daha ölmediğimizi o ve onun gibi çürümüş kavga kaçağı diğer iftira kumkumalarına artık göstermek gerekiyordu!.. Burada artık bütün mesele, bunun biçimi ve sınırlarının -şimdilik- nereden geçeceğiydi.

Ben kendi içimde bu savaşımı yaşarken, böyle iğrenç bir kitabın piyasaya sürüldüğünü duyan ülkedeki yoldaşlar meğer harekete geçmişler. Yaşar Ayaşlı’nın peşine düşmüşler. Bugüne kadar olduğu gibi benim yine kendilerini engellemeye çalışacağımı düşündükleri için de bizlere haber vermemişler.

TİKB MK’sinden, ciğerini bildiğim bu çürümüş kavga kaçağına önce kendi imzamla bir yanıt verme olanağının bana tanınmasını talep ettim. Yoldaşlar gerekçelerimi yerinde gördüler ve bana bu izni verdiler. Prosedürü bu kez böyle işletirken, bunun, “açıklamanın niye örgüt adına, örgüt imzasıyla yapılmadığına” dair spekülasyonlara neden olacağı açıktı. Ama rol yapmanın da alemi yoktu.

Kafasını çalıştıran aklı başında her devrimcinin tahmin edeceği kadar basit ve açık bir nedeni vardı aslında bu yolu seçmemin: Tarihimizi kendi özel mülkü haline getirmeye yeltenmekle kalmayıp kendisini “biricikleştirebilmek” için binbir yalan ve iftirayı büyük bir pervasızlıkla peşpeşe dizen bu megalomanın gerçekte nasıl biri olduğunu, örgüte hizmetleri ve kattıkları yanında devrimci ruhu ve enerjisi zayıflayıp tükenmeye yüz tuttuğu yıllardan itibaren bu kez de örgütün nasıl onu sırtında taşımaya başladığı gerçeğini somut bazı olgular ışığında sergilemeliydik. Ve bu bilgilerin kaynağının kim olduğunu herkes kestirebilecekti. O zaman niye “… mış gibi” yapacaktık?.. Öte yandan, örgütümün bu konudaki yaklaşımını, infialini ve tutumunu herkes görecekti nasıl olsa…

Açıklamamın girişinde de belirttim: Amacım Yaşar Ayaşlı’nın örgüte kattıkları yanında özellikle de inişe geçtiği yıllardan itibaren bizleri nelerle uğraştırıp örgütten alıp götürdüklerinin tam bir tablosunu çizmek değildi. Sadece, hakkındaki şehir efsanelerinin arkasına siperlenip yıllardır onların rantıyla geçinen Yaşar Ayaşlı gerçeğinin farklı yönleri ve çizgilerinin DE olduğunu hatırlatıp ortaya koymaktı. İnkar götürmez somut olgu ve olaylar ortaya konularak yapılabilirdi bu ancak. Bu yüzden, bunu sağlamaya yetecek bazı örnek olay ve gelişmelerin anlatımıyla sınırladım kendimi.

Bu yöntemi seçmemiş olsaydım, bu kez de, nelerin kastedildiğini sadece onun ve bizim anlayacağımız genel ve soyut bir gölge boksu olarak kalacaktı söyleyeceklerimiz. Ne biz bu tarih hırsızının gerçekte nasıl adi bir gaspçı olduğunu yeterince açık sergileyebilecektik ne de tarihe düşeceğimiz şerhin bir anlamı ve etkisi olurdu. Üçüncü bir boyut olarak da, biz efendilik edip sustukça tepemize çıkma cesaretleri artan bu çakallarla mı uğraşıp duracaktık?!..

Hazır yeri gelmişken burada dünya alem önünde belirteyim: Bir daha böyle bir polemik içine girmeyeceğiz bu çakalların hiçbiriyle! Kim kendini nasıl pazarlamaya çalışacaksa çalışsın! Bugüne ve geleceğe dair devrimci bir iddiası ve enerjisi kalmadığı için kim geçmişte eşelenmeyi sürdürecekse sürdürsün! Bu tercihler bizi hiç ilgilendirmiyor. Bütün şöhretler, bütün ünvanlar, bütün statüler, mevkiler-makamlar meraklılarının olsun!.. Ancak bundan sonra kim, böyle bir pazarlama faaliyeti sırasında örgüte, halen örgütlü mücadeleyi sürdüren yoldaşlarımıza, tarihimize ve değerlerimize hakaret eder, kendini parlatabilmek için yöntem olarak onları lekeleyip değersizleştirmeyi seçer, yalan, iftira ve dedikodu üretip yaymakta gayretkeşlik göstermekten vazgeçmez, TİKB olarak bundan sonra başka türlü konuşacağız böyleleriyle! Sabrın da, hoşgörünün de limitlerini tükettik biz artık! TİKB’nin tasfiyecilik döneminde kaybettiği devrimci militan refleks ve yeteneklerini yeniden kuşanmakta da kararlıyız! Söylediğini yapan bir örgüt haline gelmeyi de başlara yazdık! Bu böyle biline!..

TİKB bu hallere düşmemeliydi!.. Herkesin sorumluluk payı aynı olmamakla birlikte içinde kalanıyla dışına düşeniyle canına okuduk görkemli bir tarihin!.. Özellikle de birinci kuşaktan kadroların sorumlulukları çok büyük ve tayin edici bu utanç verici sonucun ortaya çıkmasında. TİKB'yi ve TİKB'nin temsil ettiği değerleri ayakta tutup yaşatabilmek için elimden geleni yapmaya çalışmış olmakla birlikte kendimi dışında görmüyorum bu tarihsel sorumluluğun!.. Ama onu yıllar öncesinde yüzüstü bırakıp kaçanlarla içini boşaltmak için elinden geleni yaptıktan sonra ona kirli bir gömlek muamelesi yapmayı marifet sayan inkarcılardan farklı olarak ben onun neferi olmaktan hala gurur duyuyorum!..

TİKB'nin tarihinden çıkarılması gereken bir dizi ders var. 4. Konferans Raporu, bu konuda geliştirilmeyi ve derinleştirilmeyi bekleyen bir dizi tespit ve açılımı içeriyor. TİKB'nin başardıkları kadar, başarısızlıklarının yapısal-tarihsel nedenlerine diyalektik materyalist bir yaklaşımla eğiliyor. O Rapor'daki cesur belirlemeleri, tamamlanmış bir 'son söz' olarak değil, geliştirilmeye muhtaç birer başlangıç adımı olarak değerlendiriyorum. Tarihimizde ne çektiysek, proletarya sosyalizmi çizgisinde işçi sınıfıyla bütünleşmekte ısrar zayıflığıyla küçük grup zihniyeti ve alışkanlıklarından ML temellerde köklü ve bütünsel bir kopuş gerçekleştirememiş olmamızdan çektik. [*****]

Dar ve küçük bir örgüt olmaktan bir türlü kurtulamayışımız, örgütsel faaliyetlerde kişilerin rolünü büyütmeye paralel olarak kişilere bağımlılığı da beraberinde getirdi. İçimizden bazıları bunu benimseyip canlı tutmaya çalışmakla kalmadı, TİKB'liliğin mayasına aykırı bir tutumla örgüt ve tarih anlayışlarının ekseni haline getirdiler. Bireylerin fetişleştirilmesine göz yumup bunu teşvik etmenin de ötesine geçerek, kendi kendilerini ilahlaştırmaya soyundular. Buna karşın bazılarımız da birey-örgüt ilişkisinin odağına kolektifleşmeyi koydu, kolektifin öncüleşebilmesinin ilk ve tayin edici adımını öncülüğün kolektifleşmesinde gördü. TİKB 4. Konferans sürecinde yaşanan tartışmalar sırasında yazılı olarak ortaya konulan “21. Yüzyılın Partisi- Bazı temel çizgiler” çalışması, bu örgüt anlayışının çerçevesini ortaya koyar.

Yaşar Ayaşlı'nın “tarih” ve “örgüt” anlayışını yansıtan o rezil “tarih anlatımı”na vermek zorunda kaldığımız bu yanıtta ortalığa dökülenlerden midesi haklı olarak bulanan genç devrimciler, bu cüruf içinde sadece olaylara ve anlatılanlara takılıp kalmamalılar. Düz bir mantıkla da çıkarılabilecek “bu muymuş?” sonucuyla yetinmemeliler. Evet, bir yönüyle maalesef bu!.. Ama hepsi bu mu?.. O kadar da değil işte!.. Bu da ters yönde başka bir tek yanlı savruluş olur.

Bu yığının içinde her şeyden önce bireylerin değil kolektifin (örgütün) önemini ve değerini gösteren bir ders saklıdır. Kimse ilah değildir ve kişi olarak kimse ilahlaştırılmamalıdır!.. Kişiler gelir geçer, kişiler ilerler ya da geriler, kişiler yorulur ya da yürürler, kişiler düşer kalkar... Bunlar sınıf mücadelesi içinde karşılaşılabilecek durumlardır. Esas ve önemli olan, kalıcı olan devrimci örgüt ve örgütlü olarak yaratılan değerlerdir. Kaldı ki örgütün kendisi bile 'amaç' değil 'araç'tır. Devrim ve sosyalizmin gerçekleştirilebilmesi, devrimci proletaryanın komünizm tarihsel amacına ulaşabilmesinin aracıdır. Onun için örgüt de bireyler de 'kendinde şey'ler olarak değil, her zaman öncelikle bu tarihsel amaca uygunluk ve bu doğrultuda devrimci işlevsellik ölçütleri ışığında değerlendirilmelidir.

TİKB ve TİKB'liler olarak biz işte sık sık bu perspektiften koptuk. Uzun yıllar örgütü fetişleştirdik. Bu bizde, kendimize hayran, zaaflarımız ve yetersizliklerimizle bile oportünist barışıklık içinde olan dar grup zihniyeti ve alışkanlıklarını besleyip canlı tutan bir olumsuzluk etkeni olarak iş gördü. Her şeyi ve herkesi sadece öne çıkan belirli yönleriyle sınırlı gördük. Bu bizde bir taraftan kişi fetişizmini, diğer taraftan da sekterliği besleyip büyüttü. Kişileri güçlü ve zayıf yanlarıyla, gelişkin devrimci özellikleri yanında kusur ve lekeleriyle görüp gerçekçi bir tarzda sahici varlıklar olarak kavramaktan uzaklaştık, onları sürekli bir değişim halinde değil de belirli an ve kesitlerde donmuş, belirli yön ve özelliklerden ibaret değişmez mutlak sabitler biçiminde değerlendirir olduk. Bugün Yaşar Ayaşlı rezilinin içyüzünü gördüğümüz zaman yaşadığımız tiksinti ve hayalkırıklığı bu yüzden büyük ve sarsıcı oluyor. Örgüt ve birey ilişkileri konusundaki kavrayışımızın sınırlılığı ve tekyanlılığı yanında, komünist gelişme ve mükemmelleşme yolunda gelişmenin süreklilik taşıyan kesintisiz bir süreç olduğunu gözardı edişimizin büyüklüğü ölçüsünde şaşkınlık yaşıyoruz.

TİKB olarak tasfiyeci bir dip noktasından çıkma çabası ve yönelimi içindeyiz. Hedeflediğimiz bütünlük ve tempoyu henüz yakalayamadık belki ama ciğerlerimize taze havanın girmeye başladığını, kaslarımızın giderek açıldığını gün geçtikçe daha fazla duyumsuyoruz. Tabutumuzun üzerine toprak atmayı, burjuvaziden ve polisinden daha işgüzar bir hevesle kapımıza kilit vurmamızı bekleyenler ya da “gün bugündür” düşüncesiyle ortalığa dökülen çakallar fazla heveslenmesinler!.. TİKB'nin ölmediğini, burjuvazinin yanı sıra onlara da göstereceğiz!..

[*****] Sekreterliğinin alınmasına neden olan ideolojik-ahlaki düşkünlüğü ve Adana polisinde ifade vermiş olduğu gerçeği ortadayken “Adressiz Sorgular” gibi bir örgüt değerini temsil onurunun hala Yaşar Ayaşlı'ya verilmiş olması, aslında bu dar grup zihniyetinin ve alışkanlıklarından kopamamanın tipik bir tezahürüydü. Daha önce de belirttiğim gibi, bunun bütün sorumlusu benim. Ayrıca onun Adana'da ifade verdiği gerçeğini örgütten saklamasına fiilen suçortağı oldum. Bir komünistin örgütünden gizlisi saklısı olmaz! Örgüt adaletinden daha adil ve daha üstün bir bireysel yargı ve tercih de olamaz! Ben bu yönüyle de örgüte karşı suç işlemiş oldum.