Çarşamba, 12 Ekim 2011 (15 yıl 4 hafta önce)
E-posta yoluyla elmize ulaşan bir haberi yaynlıyoruz.
20 yıldır sınıf mücadelesinin kıyılarında bile dolaşmaktan korkan Yaşar Ayaşlı isimli şahıs, geçtiğimiz günlerde kendisine dönük bir tarih güzellemesi çıkardı. Bu tür bireysel güzellemelere yabancı değiliz! Ama Ayaşlı denilen şahsınki, aynı ekolde yeralanların tümünü aşan bir yüzsüzlük örneği olarak daha şimdiden baş köşeye oturmayı haketti.
Bu şahıs, o bireysel tarih güzellemesinde kendisini, örgütümüzün tüm tarihsel dönemeçlerde yarattığı devrimci-komünist değer ve anlamların hemen tümünün nerdeyse biricik yaratıcısı olarak sunmaktadır. O örgütün tüm geri ve aşılması gereken özelliklerine karşı yalın kılıç savaşırken, koltuk ve şöhret peşinde koşan ve kendisini baş rakip olarak gördükleri için işleri güçleri ayağını kaydırmak olan yoldaşlarımızın tasfiyesine uğramış bir mağdur gibi göstermektedir!!!
Onun çizdiği tabloya göre örgütümüzün tarihi, komplolar, ayak kaydırmalar, adam harcamalar, kısacası her türlü kirli işin döndüğü bir olaylar zincirinden ibaretken, örgütümüzün kendisi de bir fesat yuvasıdır. Tüm bu kirlilik içerisinde tek beyaz, yıllardır sınıf mücadelesinin kıyılarında bile boy göstermekten ödü kopan bu şahıstır. Şehitlerimiz de dahil bizi biz yapan tüm o kolektif tarih yapıcıları, bu üstün birey karşısında eksik ve defolu fanilerdir... Grup döneminin tüm olumsuzluklarına karşı komünistçe bir savaş yürüterek TİKB'nin yaratılması için canını dişine takan, tüm iç engellere karşı kahramanca savaşan O'dur!.. 12 Eylül askeri faşist diktatörlüğü karşısında sergilediğimiz inatçı direnişin biricik ustası, mimarı O'dur!.. O olmasa TİKB diye bir örgüt de, onun devrim tarihimize kattığı soylu değerler de olamayacakmış!.. Hatta öyle ki, onun inisiyatifi dışında gelişen '84 Ölüm Orucu direnişi gibi bir tarihsel eylem bile, birilerinin geleceğe dönük kariyerist hesapları, ayak oyunları ve kirli planları ile gerçekleşmiş; can yoldaşımız Mehmet Fatih ÖKTÜLMÜŞ'de bu kirli yürekler tarafından oyuna getirilerek harcanmıştır!..
Önsözünde, “12 Eylül döneminin aydınlık yüzünü genç kuşaklara taşımak” gibi temiz bir iddia koyan bu şahıs, tüm kitap boyunca, yıllardır yüreğinde biriktirdiği katran karası zehri, kimi yerlerde sinsice kimi yerlerde de aleni olarak kusmakta, kalemini o karanlık yüreğinin katranına buladığı bambaşka bir tarih kurgulamaktadır!
Bizimle yollarını '90'ların başında ayırmış olan Ayaşlı, bunu da hedefe çaktığı kişilerin fesat oyunlarına bağlamaktadır!.. Çizdiği tüm o üstün birey portresinin pili nedense bu ikiliye karşı mücadelede tükenmekte ve örgütü tarihinin en kritik dönemeçlerinden birinde sahiplenmeye yetmemektedir! Yıllarca sınıf mücadelesinin tüm alanlarına, tüm biçimlerine sırtını dönerek, kendi küçük sırça köşkünde pinekleyen bu adam, şimdi çıkmış tarih hırsızlığı yapıyor, genç kuşaklara "tarihi anlatmak" maskesi altında kendisini pazarlıyor!
Yıllardır çekildiği sırça köşkünde, düşmanı çatlatacak bir kin ve "umutla" bu örgütün tökezlemesini, yere kapaklanmasını bekleyen bu şahıs, beklediği anın geldiği yanlış hesabı ile aklınca “son darbeyi” vurmaya soyunuyor. “Tarih anlatımı” görünümü altında, siyasi dedikodu dünyasının başköşesine arz-ı endam ediveriyor! Öylesine tutkulu, öylesine cevval!
Sınıf mücadelesi yararına yıllardır tek bir taş olsun at(a)mamış, bu cesareti yıllar önce kaybetmiş bu adam, şimdi yıllardır biriktirdiği kinini, öfkesini kusmakta tüm korkularını yıkan bir iştahla saldırıyor avına!
Bu saldırının, rejim güçleri de dahil, tüm devrim döküntüleri, işi gücü siyasi dedikodu kovalamak olan TDH'nın tüm geri bölükleri nezdinde prim yapacağını, müşteri bulacağını bilmenin hesaplı cesareti ve baş dönmesiyle pervasız bir tarih masalcılığına soyunuyor!
Yıllardır yüreğinde özenle damıttığı kin ve nefret karasına batırdığı o kaleminden çıkardığı kişişel menkıbelere, şahsına dönük güzellemelere herkesi inandıracak bir konjonktür yakaladığı duygusunun başdöndürücülüğü ile kusuyor yalan ve ifriralarını...
Mücadele dinamiklerini yıllar önce yitirmiş olan bu şahsın kalemindeki tutkulu düşmanlığın feyz kaynağı ise, hasmı ile namertçe döğüşen tüm yüreksizlerde olduğu gibi karşısındakilerin yere kapaklandığı düşüncesidir. Fakat tarihsel düşkünlükleri ile hakettikleri yeri çoktan boylayan bu kaçkınların hepsi iyi bilmeli ki, bu örgüt aldığı tüm darbelere, yaşadığı tüm kanamalara rağmen, heyecanla bekledikleri o “son”a asla gitmeyecek, yere kapaklanmayacak, düştüğü yerde çakılıp kalmayacak!.. Tarihsel birikiminden de aldığı güçle, zor ve sancılı da olsa, yeniden yeniden ayağa dikilecek, varolacaktır!
O yüzden, yanlış hesaplar yaparak sonuçlarını göğüsleyemeyecekleri girişimlerde bulunmaya kalkışmasın hiç kimse!.. Bu fırsatçılar, kinle pişirdikleri soğuk yemeklerin rantı daha midelerine inmeden kursaklarında kalacağını bilerek lokma ısırmaya kalkmalı; yıllardır demirledikleri kaçkınlığın güvenli limanlarından burunlarını çıkarmaya yeltendikleri taktirde başlarına gelecekleri de göze almalıdırlar!.. Örgütümüzün yere kapaklandığı ve son nefesini vermek üzere olduğu hayalleri üzerinden kuşandıkları o cesaret elbisesinin kendilerine dar geleceğini, bu örgütün kültürü konusundaki geçmiş deneyim ve bilgilerinden biliyor olmalılar. Biz defalarca küllerimizden yeniden doğduk ve bu bizim dokularımıza işlemiş bir özelliktir, bunu unutmasınlar!..
"Ben" kavramı, bir komünistin, samimi bir devrimcinin literatüründe yeri en az olan kavramlardan biridir. Bu zamirde toplaşan anlamlar, komünizmin özgürlük dünyasında, "biz" zamiri ile birlikte anlam ve değer kazanır. Bir kişinin bu dünyaya ait olup olmadığını anlamak istiyorsanız, onun tarihi, olay ve olguları anlatırken kurduğu cümlelere hangi zamirle, hangi özne ile başladığına bakmanız yeterlidir.
Yaşar Ayaşlı denilen şahıs, bu dünyayla yollarını yıllar önce ayırdı. Ondan elbette komünizmin özgürlük dünyasının kavramlaryla konuşmasını beklemiyoruz. Fakat bu şahıs, ömrünün belli bir döneminde bu dünyanın içindeydi, onun kurulmasının parçası ve öznelerinden biriydi. O yıllardaki tüm zaaf ve zayıflıklarına rağmen, komünist tevazu denilen o soylu özellikle şu ya da bu şekilde buluşmuş olabileceğini, bugün o dünyanın dışına düşmüş de olsa o yılların kimi özelliklerini belli düzeylerde koruyabileceğini beklemek kadar doğal bir yaklaşım olmaz sanırız.
Fakat o ve onun gibiler karşımıza, bu iyiniyetli beklentimizi her defasında altüst eden bir yozlaşma ile çıkmakta; çıkışları da örgütlü olmakla-örgütün ve örgütlü mücadelenin dışına düşmenin tarihsel anlamını bir kez daha hatırlatmak dışında bir sonuca yol açmamaktadır!..
Bu kaçkınlar, düşmanlaştıkları örgüt ve örgütlü olma fikrine saldırdıkça, bugünkü düşkünleşmelerinin, giderek patolojik bir nitelik kazanan megolamanilerinin beslenme kaynaklarını da deşifre etmekteler. Onlar, örgütlüyken bile ciğerlerine uğruna savaştıkları ideallerin temiz havasını çekmeyi başaramamış, bu açıdan da o dünya ile aralarındaki duvarları yıkamamış, hep "ben"i diri tutmuş zavallılardır! O dünya içerisinde yer alırken bile onun soylu değerlerini özümseyip karakter özellikleri haline getirmek yerine; burjuva dünyanın entrikacı, hesapçı, çatlak arayan kirli kültüründen asla kopamadıklarını yeniden yeniden göstererek "nasıl komünist olunmaz" sorusunun canlı bir yanıtı olmak dışında bir iş görmemektedirler!..
Bu kaçkınlar, sadece “tevazu” denilen erdemden uzak olmalarıyla değil, yalan ve çarpıtmaları ile de asla o dünyaya ait olamadıklarını bizzat kendileri deşifre etmektedirler! Komünist olmanın en başına yazılacak değerlerden biri de dürüstlüktür! İdeallerini kaybedip, yıllarca sırça köşklerinden burunlarını uzatma cesareti bile bulamamış bu kaçkınlardan dürüst olmalarını bekleyecek kadar saf değiliz elbette! Fakat “utanma” denilen en temel insani duygudan bile uzaklaşacak kadar düşkünleştiklerini görmek tiksinti yaratıyor!..
Zira, o tarihin yaratıcıları arasında halen yaşayan, proletarya sosyalizmi ve devrim için dövüşen yoldaşlarımız var; en azından onların varlıkları bile bu kaçkınların yalan dolanla kurguladıkları kişisel tarih anlatımında bir parça da olsa temkinli davranacakları doğal beklentisi yaratıyordu. Fakat piyasaya sürdükleri paçavraları okudukça, bu yüzsüzlerin tüm utanma ve korku duvarlarını yıktıklarını görmenin hayretini yaşıyoruz!
Onların bu duvarları cesaretle değil, kirli kafalarındaki çeşitli hesaplarla "yıktıklarını" anlamak zor değildir! Nitekim Yaşar Ayaşlı'yı uyarmak üzere kendisiyle yaptığımız konuşmada, onun hangi hesaplar üzerinden böyle pervasız bir tarih talanına giriştiğini anlamamız güç olmadı!
O kirli kafası ve yüreğiyle, bugün hayatta olan yoldaşlarımızın örgütümüzün yaşadığı son kriz nedeniyle sahiplenilmeyecekleri, onlar başta olmak üzere bir bütün olarak tarihimiz konusunda serbest atış yapabileceği kirli düşüncesiyle, kişiliğine işlediği her halinden anlaşılan nasıl sinsi bir hesapçılıkla hareket ettiğini gözlerimizle gördük.
Son yaşadığımız hizip faaliyetiyle sonuçlanan sürecin kamuoyuna açtığımız belgelerini kirli bir niyetle okuyan, o sürece ilişkin ortalıkta dolaşan alçakça dedikodulardan çarpık sonuçlar çıkaran bu kaçkın, aklınca, yoldaşlarımız ve tarihimiz hakkında serbest vuruş yapabileceği sonucuna varmış olmanın korkakça "cesareti" ile hareket etmektedir. Kendisiyle aynı kuşaktan gelip bugün halen bu örgütün saflarında savaşan, tüm tevazularıyla onun bir parçası olmakta ısrar eden yoldaşlarımızla örgütümüz arasında bir yabancılaşma, bir çelişki olduğu kuruntusuyla hareket etmektedir! Bu kuruntuyla o gerçek anlamda bir "vur abalıya" mantığıyla hareket etmektedir.
Sadece yaşayan yoldaşlarımıza karşı değil tüm bir tarihimize, bu tarihte şu ya da bu düzeyde emeği olan tüm bireylere ve hatta "her şeyi ben yarattım" tarih tezine uygun olarak şehitlerimize bile dil uzatmakta, boş sandığı alanda özgürce top koşturacak bir başdönmesiyle aklımıza gelebilecek her şeye yumruk sallamaktadır!!!
Onun gibi kafası fesat, artniyetli ve varlıklarını çatlaklardan sızma güdüsüyle gerçekleştirmeyi doğallaştırmış düşkünler için bu sinsice hesaplar, onların insan olarak da çaplarının resmidir!..
Bu kaçkın madem “tarih” yazacaktı, bunu neden bizden koptuktan hemen sonra yapma cesaretini gösteremedi?.. Bunu neden 1990'lar da değil de, aradan onca yıl geçtikten sonra şimdi yapabiliyor?
Bunun yanıt açık ve ortada değil mi!.. Bu “cesareti” şimdi gösterebilmesinin tek nedeni, bugün yere kapaklandığımızı sanmasıdır. Kafası ve ruhu, bu açıdan, sınıf düşmanımızdan farklı çalışmamakta, tüm duygularıyla onunla aynı kulvarda yer almaktadır!
Fakat son bir kez daha uyarı amacıyla yaptığımız konuşmada kendisine de söyledik, burada bir kez daha tekrarlıyoruz: Bizim artık ayağa kalkamayacak şekilde yere kapaklandığımız düşüncesinin bir kuruntudan ibaret olduğunu ona da, objektif olarak aynı eksende durduğu sınıf düşmanlarımıza da bir kez daha göstereceğiz! Hem de “öldük” sanıldığımız halimizle, akıllarının bile alamayacağı biçimlerde!..
Tarihimizi ve devrimci geleneklerimizi bilen bilir: Bu çakalların puslu havalarda böyle pervasızca ulumalarına müsamaha göstermeyeceğiz! Hiç kimsenin tarihimize, şehitlerimize, yaşayan ve mücadele eden yoldaşlarımıza dil uzatmasına izin vermeyeceğiz! Bu böyle bilinsin!
Efendiliğimiz, zayıflığımıza ya da yaptıkları kirli hesapların doğruluğuna yoruluyorsa yanılıyorlar!.. Bu örgütün kimi kırmızı çizgilerine dokunulduğunda neler olabileceğini herkes dönüp tarihe bakarak çıkarabilir!
Akıllarınca içimizde çelişkiler olduğunu sanıp, bu çelişki ve çatlakları derinleştirebileceklerini sananlara bir kez daha tekrarlayalım: En eski ve en yeni kuşaktan kadrolarıyla TİKB bugün daha sağlıklı, daha güçlü bir örgüt bilinci, yoldaşlık kültürü ve ruhsal birlik içindedir!.. Tarihini, örgüt kültürünü, iç ilişkilerini kısacası bir bütün olarak kendisini, olumlu ve güçlü yönleriyle olduğu kadar, tarihsel-yapısal zaaf ve zayıflıklarıyla da görüp ele alabilen cesaretli özeleştirelliğiyle daha sağlam bir yürüyüşün zorlu ama bir o kadar da onurlu adımlarıyla geleceğe uzanmaktadır!..
Evet, tarihimizde bir kez daha utanç verici bir biçimde tökezledik, tasfiyecilik batağına sürüklendik! Bunun nedenlerini tüm açıklığıyla ortaya koyabilecek cesareti kaybetmedik ve bu cesaret bizimle gelecek arasındaki köprülerin daha da sağlamlaşmasını sağlayan harçtır!..
Zaaf ve zayıflıklarımızdan gocunmuyoruz, bunları birilerinin günahı olarak ele almıyoruz, tarihimizi kişilerle açıklamıyoruz!.. Yaratılan tüm değerler gibi zaafları, zayıflıkları ve yanlışlarıyla da hepimizin eseri olan bu tarihi, örgütümüzü bir bütün olarak sahipleniyor, yürüyüşümüze çıkardığımız derslerin gücüyle devam ediyoruz!..
Kafası ve yüreği fesatlığın karasına batmış olanlar bunu anlayamazlar, anlamalarını da beklemiyoruz. Ama meydanın boş olmadığını bilmelerinin kendi yararlarına olduğunu ve kendilerine yaptığımız uyarıları dikkate almazlarsa sonuçlarına katlanmaya da hazır olmalarını kamuoyu ve tarih önünde bir kez daha hatırlatıyoruz!..
- YAŞASIN TİKB!
- YAŞASIN DEVRİM ve SOSYALİZM!..
TİKB Merkez Komitesi
12 Ekim 2011