Perşembe, 13 Ekim 2011 (15 yıl 3 hafta önce)
Sayın Alınteri.net site yöneticileri,
Hem benim hem de 14 yıl birlikte çalıştığım Av. İbrahim Açan'ın 1980'li yıllarda ortak müvekkili olan Yaşar Ayaşlı'nın, tarihi çarpıtarak ve inkar ederek birçok kişiye ve devrimci siyasal değerlere yönelttiği saldırılarda İbrahim Açan'ı araç olarak kullandığı “Yeraltında Beş Yıl” isimli kitabı Yordam Kitap Basın ve Yayın tarafından yayınlandı.
Devrimci siyasal değerlere yönelik saldırılara karşı durmak bu iddiayı taşıyan herkesin siyasal sorumluluğudur. Ancak yayın üzerinden kişilere yönelik saldırılarda saldırıya uğrayanların cevap hakları vardır. Cevap hakkını yerine getirecek olan öncelikle o saldırıyı yayınlayan yayıncıdır.
'80'li ve '90'lı yılların ağır koşullarında devrimcilerin davalarını birlikte takip ettiğimiz, onlara yönelik baskı ve işkencelere karşı birlikte mücadele ettiğimiz Av. İbrahim Açan'ı yaklaşık bir yıl önce kaybettik. Kitapta O'nun adının araç olarak kullanıldığı anlatımlara konu olan olayların yaşayan tanığı olarak cevap verme sorumluluğum olduğu için hazırladığım cevabı başta Yordam Yayınevi olmak üzere ilgilenecek yayıncılara gönderdim. Bu kitap üzerine sitenizde bazı yazılar yayınlandı. Bu nedenle ilgileneceğinizi ve yayınlayacağınızı umut ederek size de gönderiyorum.
Çalışmalarınızda başarılar dilerim
13.10.2011 Av. Kazım BAYRAKTAR
***
“Yalanın bacakları kısadır”
Yaşar Ayaşlı,
Yazdığın kitabı okuyunca, senin, 1971 Denizli Ziraat Bankası soygunuyla ilgili Aydın Çubukçu'ya verdiğin yanıtın ara başlığını hatırladım ve sana da hatırlatmak istedim. Ayrıca yalan konusunda benim de katıldığım bir kriter tanımlamıştın: “Yalan hep anlatılırken söylenmez, bazı kısımları anlatmayarak da söylenir.”
“Yalanın bacakları kısa” ise bu kitap senin bacaksız kaldığının belgeli ispatıdır.
Hakettiğin yanıtlarda anlatılanlar tanık olduğum bazı kesitleri öyle tamamladı ki, bugünden geriye baktığımda o yıllarda -en azından o ölçüde- haketmediğin bir itibardan geriye kalan kırıntıları da kendi ellerinle, iyi gizlenememiş bir megalomaniye, sinsi bir kine teslim ettiğini acıyarak gördüm. Kimi yerde satır aralarına sokuşturarak, kimi yerde düpedüz yalan söyleyerek attığın çamurlardan Av. İbrahim Açan bile nasibini almış.
'68'den 2000'li yıllara kadar devrimcilerin, komünistlerin davalarına emek veren, cezaevlerinde ve işkencehanelerde yapılan insanlıkdışı faşist baskılara karşı duyarlı bir aydın ve demokrat sorumluluğuyla ve disipliniyle mücadele eden, TİKB davalarında önder sıfatıyla yargılananların savunmalarının (senin savunman da dahil) derlendiği “Yargılayan Savunma” kitabına müvekkillerinin önerisi üzerine tereddütsüzce adını ve imzasını koyan, bu nedenle tutuklanıp yargılanarak bedelini ödeyen sevgili İbrahim Açan yaşıyor olsaydı, sana hakettiğin yanıtı kendisi verirdi. O'na bulaştırdığın çamuru temizlemek, tarihe tanıklık etmek bu nedenle bana düştü.
Dört yerde geçiyor İbrahim Açan'ın adı. Bunları birleştirince “Ak Yeleli Aslan”ı bulaştırdığın yalan ve çarpıtmalar şöyle biçimleniyor:
1- “İbrahim Açan emekli bir albaydı. Konsey üyesi Sedat Celasun'u, İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı Başsavcısı Süleyman Takkeci'yi vs. görevde olduğu dönemden tanıyordu” (sf. 295). Bu cümle önce bir zemin oluşturuyor: “İbrahim Açan'ın çevresi kuvvetli”
2- “Yıllar sonra Gaziantep'teki bir açık görüşte İbrahim Açan sohbet sırasında, Gayrettepe'de bir odada Selim ve Oya ile görüştüğünü, Oya'nın Adana'daki evi vermek için Selim'i ikna etmeye çalıştığını anlattı. Selim kızarıp bozarınca lafı değiştirecekti. Sonradan yayınlanan anıları Selim'in sansüründen geçtiği halde, bu konuda gözünden kaçtığını tahmin ettiğim bir kısım da vardır: 'Şubede iken kısa bir süreliğine (Oya'yı) görmüştüm gerçi, ama o koşullarda fazla bir şey konuşamamıştık' Eğer tedbiri elden bırakıp eve girmeye kalksaydım, polisin kucağına düşecektim” (sf. 296) Bu yalanı uydurmak için mantık sınırlarını oldukça zorlamışsın. Bu bir yana “Çevresi kuvvetli” İbrahim Açan emniyette Selim ve Oya ile görüştüğüne göre bu durum satır arasına bir iftira daha sokuşturmak için iyi bir fırsattı ve bu fırsatı değerlendirdin. Nasıl olsa İbrahim Açan hayatta değil diye düşündün.
3- “Yakalandığını (Selim'in, nba) öğrenince prensip olarak evi terketmem gerekirdi. Belirli bir dozda işkenceye dayanamayabilirdi. Ancak yakalandıktan hemen sonra babası İbrahim Açan'ın Sıkıyönetim ile Gayrettepe arasında mekik dokuduğunu bildiğim için, o kadarının altından kalkar herhalde diye düşündüm. Tahmin ettiğim gibi konuşmadı. Evi terkedip başka yerlerde kalırsak, yağmurdan kaçarken doluya tutulmak da vardı. Zaman zaman yaptığım gibi zarlardan birini daha atmış tutturmuştum” (sf.291). “Çevresi kuvvetli” İbrahim Açan oğlu için çaba gösterdiğine göre 12 Eylül faşizminin de işkencenin dozunu Selim'in dayanabileceği ayarda tutacağını “öngördün” ve bu nedenle evini değiştirme gereği bile duymadın, terazin bu kadar hassastı yani. 12 Eylül faşizmi de Selim'e babasının hatırı için çözülmeden dayanabileceği dozda işkence yaptı, öyle mi!
4- “İstanbul'da yakalanan hemen herkes (sempatizanlar dahil) bölgeye gitsin gitmesin sonunda ceza vermedeki cömertliği ile tanınan Adana sıkıyönetimindeki ana davaya bağlandı. Buna rağmen ('buna rağmen' anlamlıdır-nba) Kenan Güngör ve Selim Açan (Hem de Selim'in ve eşinin yakalandıkları tarihteki evleri Adana'da olduğu halde) İstanbul'da kaldılar ve emsallerinden daha az ceza aldılar” (sf. 235).
Kuşkusuz bu da “çevresi kuvvetli” İbrahim Açan'ın marifeti olsa gerek! Oğlunun ve eşinin daha az ceza almalarını sağlamak amacıyla onların davalarının İstanbul'da kalması, ana dava ile birleşmemesi için (diğerlerinden esirgediği) özel bir çaba göstermiş olmalı!
Av. İbrahim Açan'ın hayatta olmamasını fırsat bilen Y. Ayaşlı,
“Yalanın bacakları kısadır”, tarihi kinle yazmaya kalkanlar hep yalan söylerler.
Sen her ikisi ile de malul acınacak hallere düşmüşsün.
Tutarlı bir aydın, inanmış bir demokrat, mesleğinin olanaklarını yaşamı boyunca devrimci ve komünistlerin hizmetine sunmuş bir avukat olan İbrahim Açan dürüst, samimi ve insana güven veren özellikleri ile tanıdığım ender insanlardan biridir. O'na dil uzatmak hiç kimsenin, hele senin gibilerin hiç haddi değildir!
İbrahim Açan'ı daha avukatlık stajımı yaparken tanıdım. 1982'den itibaren, sağlığı nedeniyle avukatlığı bıraktığı zamana kadar 14 yıl aynı büroda birlikte çalıştım. Başta TİKB davaları olmak üzere birçok davayı birlikte takip ettik; mahkemelerde, cezaevlerinde, işkencehanelerde devrimcilere yönelik saldırılara karşı birlikte mücadele ettik. Gün geldi o benim avukatım oldu, gün geldi ben onun avukatı oldum. Oğlu Selim'i Ankara Hukuk'tan, eşini 12 Eylül'de ilk cezaevine girişinden bu yana tanırım. Sadece avukat-müvekkil ilişkisi değil, Açan ailesi ile aile boyu dostluğumuz da vardır. Oğluna duyduğun kin İbrahim Açan'ı bile kullandıracak kadar gözünü döndürmüş senin.
Şimdi beni iyi dinle!
“Çevresi kuvvetli” İbrahim Açan'ın evinin, oğlunun arandığı dönemde polis ve askerler tarafından defalarca basıldığını, arandığını, görme engelli eşi ve cezaevlerindeki birçok devrimcinin dostu ve mektup arkadaşı Perihan teyze ile birlikte neler yaşadıklarını en az benim kadar sen de iyi bilirsin.
“Burada Hukuk Geçmez”de de anlatıyor. Oğlu yakalanıncaya kadar bu yıldırma amaçlı gece baskınları ve aramalar devam etti. Çevresi o kadar güçlü olsaydı öncelikle evinin gece yarıları, sayısız kez ve sadece yıldırmak için basılmasını çok rahat engelleyebilirdi. Öte yandan, “Ancak yakalandıktan hemen sonra babası İbrahim Açan'ın Sıkıyönetim ile Gayrettepe arasında mekik dokuduğunu bildiğin” İbrahim Açan'ı Selim ile görüştüren asıl etken, askeri çevresinin gücü değil, polisin gerçek kimliğini kabul etmeyen Selim'i babasına teşhis ettirme umuduydu ve avukat sıfatı ile değil baba sıfatı ile görüştürüldü.
İbrahim amca bu görüşmeyi Ankara'ya döndüğünde bize anlattı. Polisle arasında geçen diyalogtan aktardığı şu iki repliği hiç unutmam: Polis sorar: “kiminle görüşmek istiyorsan adını söyle.” Selim'in gerçek adını kabul etmediğini bilen İbrahim amca şu cevabı verir: “kimi yakaladıysanız onunla görüşmek istiyorum.” Bu gibi durumlarda kavgacı ve inatçı olan İbrahim Açan, sonuçta Selim'i zor durumda bırakmayacak bir görüşme yapmayı başarır.
İbrahim amca, “Burada Hukuk Geçmez” kitabını ortak büromuzda, klavyesi hızlı olan sekreterimizin yardımıyla hazırlamaya başladı. Sağlığı iyice bozulunca evinde, yine sekreterimizin haftada üç gün ayırarak gösterdiği katkı ile tamamladı. Kitabın ham halini Selim'den önce ben okudum. Ne kitapta ne de Selim'in ve Oya'nın gözaltında olduğu günlerde İbrahim amcadan “Oya'nın Adana'daki evi vermek için Selim'i ikna etmeye çalıştığına” dair bir anlatım duydum. Süreci yakından ve birlikte takip ettiğimiz avukat arkadaşlarımız da dahil olmak üzere böyle bir şey eğer duysaydık, o günlerde senin de çok iyi bildiğin hassasiyetimiz nedeniyle kesinlikle hafızamızda yer eder ve bügün de hatırlardık.
Ama senin hatırlamak ve anlatmak istemediğin, senin deyiminle “anlatmayarak yalan” söylediğin bir başka gerçek daha var: Hala davalarını takip ettiğim Oya Açan, 90'lı yılların o ağır koşullarında, 1994 operasyonunda ve 1997 de iki kez daha yakalandığında emniyette tek kelime ifade vermedi. Nasıl ağır bir işkenceden geçtiğini Bayrampaşa cezaevi ziyaretimde gördüm. 19 Aralık 2000 vahşetinden sonra yapılan süresiz açlık grevleri ve ölüm oruçları sonucunda ölüm sınırına geldikleri ya da vernike-korsakoff oldukları için tahliye edilenlerden biri de Oya Açan'dı ve 25 kiloya kadar düşmüştü. Oya Açan siyasal inanç ve mücadelesinde kararlı, ısrarlı ve istikrarlı olan “müvekkillerim”den biridir.
Ha sahi, cezaevlerine yönelik o vahşet ve katliam sürecinde, dışarda insanlar canlarını dişlerine takıp insanlık onuru için sokaklara dökülürken, duyarlı aydın ve sanatçılar, avukatlar, barolar, sendikalar, meslek odaları harekete geçerken sen nerelerdeydin? Seni hiçbir yerde görmedik! Yoksa kendi ülkende mülteci oldun da onun için mi göremedik seni!
Selim Açan yakalandıktan kısa bir süre sonra sadece İbrahim Açan ile değil benimle de görüştün. Davalar ve müvekkillerimizin sağlıkları hakkında bilgi almak için zaman zaman avukatları ile görüşürdün. Ve bana biraz da espiri ile karışık aynen şu cümle ile sordun: “Selim çok sopa yiyor mu?” Sohbetimiz bir süre sonra doğal olarak işkence üzerinden devam ederken Selim hakkında söylediğin iki cümleyi dün gibi hatırlıyorum: “Selim kesseler yine konuşmaz. Bu nedenle onun bildiği evimi bile değiştirmedim.” Öyle “zar atıp tutturmadın” Y. Ayaşlı! Demek ki Selim Açan'ı direneceğinden emin olacak kadar çok iyi tanıyordun. Ama kin senin gözünü öyle döndürmüş ki, 30 yıl sonra yazdığın kitapta, 12 Eylül faşizminin işkencenin dozunu, (babasının hatırı için) Selim'in ifade vermeden dayanabileceği ayarda tutacağını öngördüğünü, bu nedenle evini değiştirmediğini iddia edebilecek kadar saçmaladın!
İstanbul'daki davaların bir kısmının ana dava ile birlikte Adana'ya gönderilmesinden bile fesat üretmeyi başarmışsın: “Buna rağmen (buna rağmen !) Kenan Güngör ve Selim Açan (Hem de Selim'in ve eşinin yakalandıkları tarihteki evleri Adana'da olduğu halde) İstanbul'da kaldılar ve emsallerinden daha az ceza aldılar.” Bu kadarına bile tenezzül ettiğine göre ruh sağlığın sanırım yerinde değil. Gerçekleri hatırlamak sinirlerine dokunabilir, ama bazı ruhsal bozuklukların tedavisinde nihai amaç genellikle hastanın gerçekleri içselleştirmesini sağlamak olmuştur; tavsiye ederim.
Sen gazetelerde fotoğrafların yayınlanarak aranırken seninle görüşüyordum. 1985 Mart'ında, günler öncesinden aldığın takibi görüşmemize kadar taşıdın ve birlikte yakalandık. İstanbul'da açılan dava Adana'daki ana dava ile birleşince, vekil olduğum davada sanık oldum ve yargılama sonunda 13 yıl 4 ay hapis cezası verildi. Askeri Yargıtay bozmasaydı kesinleşecekti. İbrahim Açan bu davada benim de avukatımdı. Yakalanmam ve işkence görmem nedeniyle sana tepki duyduğumdan ya da şikayetçi olduğumdan değil, şu gerçeği anlaman için anlatıyorum bunları: Hem sanığı hem avukatı olduğum bu davaların ve dosyaların içini dışını, mahkemelerin son kararlarını, birleştirme kararlarını, süreçlerini, İbrahim amcanın bütün müvekkilleri için nasıl çalıştığını iyi bilirim.
İbrahim amca ve diğer arkadaşlarla birlikte kafa yorduk, birlikte takip ettik, birlikte savunmalar hazıladık. Senin uydurduğun gibi “...hemen herkes (sempatizanlar dahil) bölgeye gitsin gitmesin” Adana'ya gönderilmedi. Fatih'lerin yargılandığı ana dava önce beklediğimizin aksine idamsız karara bağlandı. İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı'nın beklediği idam kararını vermeyen duruşma yargıcı bu karar nedeniyle sürüldü (İbrahim Açan'ın kitabında bu sürece dair ayrıntılı anlatımı vardır). Karar Yargıtay tarafından bozulduktan sonraki süreçte (zaten kanıt toplama, tanık dinleme gibi işler tamamlanmıştı) İstanbul'dan Adana'ya gönderildi. Ana dava Adana'ya gönderildi ama Sefaköy olayının (üçü polis ikisi TİKB militanı 5 ölümlü silahlı çatışma) yargılandığı dava da İstanbul'un ana davası haline gelmişti.
Selim ve Oya'nın davası 11 sanık ile başladı ve kısa süre sonra Sefaköy olayının da yargılandığı daha ağır bir dava ile birleştirildi. Sefaköy olayı çok kapsamlı, çok tanıklı ve bu nedenle de yargılamasının İstanbul'dan başka ilde yapılması mümkün olmayan bir olaydı. Başka bazı küçük çaplı davalar da birleştirilince dava 52 sanıklı olarak sonuca bağlandı. Kenan Güngör'ün yargılandığı dava lokal ve içeriği görece daha hafif 7 sanıklı bir davaydı ve Kenan Güngör'ün az bir ceza alıp tahliye olma ihtimali herkesin ortak tahmini olduğu için siyasal savunma yapması son ana kadar engellendi ve avukatları da bilgilendirildi.
Sen bu olayı da çarpıttın ve yalan söyledin! Oysa bu, davanın koşullarına göre bazı siyasal davalarda uygulanan bir taktikti. Toplamda Adana davası 147, İstanbul davaları 59 sanıklı olarak görüldü ve bitirildi. Senin uydurduğun gibi İstanbul'da kalanlar sadece Selim, Kenan ve Oya değildi. Selimlerin yargılandığı davaya bakan mahkeme heyeti ile ana davayı Adana'ya gönderen mahkeme heyeti de farklıydı.
Sıkıyönetim mahkemelerinin işleri 12 Eylül yıllarında çok yoğundu ve birden fazla ile yayılmış, olayların ve ilişkilerin iç içe geçtiği örgüt davalarında birleştirme kararları biraz da mahkeme hakimlerinin yükü birbirlerine atma eğilimlerinden kaynaklanırdı. “Emsallerindan daha az ceza aldılar” iddiana gelince: Kenan Güngör müebbet, Selim Açan 24 yıl örgüt yönetciliğinden, 317 yıl gazete sorumlu yazı işleri müdürlüğünden, Oya Açan 17 yıl 4 ay örgüt üyeliğinden ceza aldılar. “Emsalleri”nin ne olduğunu, kimin hangi kanıtlarla ve neyle suçlandığını senden iyi bilirim Y. Ayaşlı!
2 yıl önce dava belgelerini istemek için büroma geldiğinde böyle bir kitap yazacağını hiç tahmin etmemiştim, sen de söylememiştin. Bu arada bana ve diğer avukatlarına, bir suç işlemen halinde infazının yanıp yanmayacağını, hapis yatıp yatmayacağını sormuş ve emin olabileceğin bir bilgi peşine düşmüştün. Buna da bir anlam yüklememiştim o zaman. Ama şimdi anlaşılıyor ki tarihi çarpıtmaktan, inkar etmekten değil, yargılanmaktan, hapis yatmaktan korkuyormuşsun bu kitabı hazırlarken.
“İçin rahat olsun” bu kitaptan ceza yemezsin!
Av. Kazım BAYRAKTAR