Salı, 25 Ekim 2011 (15 yıl 2 hafta önce)
Van depremi, şovenizm illetinin toplumun hücrelerine nasıl derinlemesine işlediği gerçeğini bir kez daha açığa çıkardı. Sosyal medya olarak adlandırılan internet ortamlarında, sadece kimliğini saklayan sanal yarasalar tarafından değil, tv ekranlarında herkesin gözünün içine baka baka “Oh olsun!..” çığlıklarının atıldığına tanık oluyoruz.
Milliyetçilik!.. Sözde aydınından sokak paçalarından serserilik akan lümpen gruplara kadar toplumun bütün kesimlerini içine alan ortak bir histeri bu! Yıllar öncesinden ekilen tohumlar şimdi sonuçlarını veriyor. Öyle ki, başka konularda kanlı bıçaklı olan Kemalist Ergenekoncusundan Müslüman geçinen Fethullah Gülencisine, AKP'lisinden MHP'lisine, tuzu kuru orta sınıflardan işçisine, işsizine kadar siyasal ve toplumsal güçlerin ezici bir çoğunluğu, Kürt düşmanlığı söz konusu olunca aynı histerik çığlıkların sahibi olarak karşımıza çıkıyor.
Tarihte uzun gezilere çıkmaya, fazla gerilere gitmeye gerek yok! Bundan 15-20 yıl kadar önce Balkanlar'ı ve Kafkaslar'ı saran iç savaş süreçlerine şöyle bir göz atmak, insanlıktan çıkmış bu kudurganlığın nerelere evrilebileceği konusunda fikir edinmek için yeter! Eski Yugoslavya'nın parçalanması sürecinde yıllarca aynı sokakta oturup aynı fabrikada, aynı tezgahta yanyana çalışan insanları, 3 gün içinde birbirlerinin katili, tecavüzcüsü, işkencecisi haline getiren histeri, şovenizm denilen bu illetin ortaya çıkardığı bir sonuç.
Van depremi karşısında “Oh iyi olmus”, “Umarim herkes ölmüştür”, “Yüzde 50 bdp'ye oy çıkan bir şehirde böyle bir afetin müstehak olduğunu düşünüyorum. darısı diğer pkk'lı illerin başına!”, diyecek kadar gözünü kan bürüyenlerin, o Sırp, Hırvat ya da Boşnak katliamcılardan ne farkı var? Onlar, yarın birbirinin katili, katliamcısı, tecavüzcüsü olabileceklerin bugünkü suretleri... Fırsat kolluyorlar. Şovenizmin iyice azdırıldığı kesitlerde linç güruhları halinde sokaklara iniyor, yakaladıkları Kürtleri öldüresiye dövüyor, esnafı göçe zorluyor, BDP binalarını yakıyorlar!.. En son Elazığ'da olduğu gibi Kürt mahallelerini basıp BDP binalarına bayrak asma azgınlığı biçiminde kusuyorlar şimdilik kendilerini. '70'lerin sonunda Maraş'ta Sivas'ta, Çorum'da yaptıklarını misliyle tekrarlamaya ne kadar hazır olduklarını, son yıllardaki irili ufaklı yüzlerce olaydan biliyoruz.
Bu azgınlık bir günde, bir ayda, son bir yılda ortaya çıkmadı elbette! Kürt ulusal başkaldırısının ortaya çıkışından bu yana -yani '84'ten beri- sistemli bir şekilde işlenip aşılandı toplumun en hassas hücrelerine. Kürt ulusal hareketinin, koruculara karşı savaş gibi haklı bir tepkiyi feodal bir kan davası kafasıyla yürütüp çoluk çocuk demeden önüne geleni kurşunlaması ya da “Mavi Çarşı” benzeri örneklerde kendini gösteren kör eylemlere başvurmak gibi büyük hatalarının da az payı olmadı şovenizmin bu gemi azıya alışında. Fakat aslolan Kürt halkının kimliğini ve dilini dahi tanımamak için elinden geleni yapan Türk milliyetçiliğinin gözüdönmüşlüğüydü. İşbirlikçi Türk tekelci burjuvazisi ve onun bütün baskı, terör ve ideolojik hakimiyet araçları bu temelde seferber oldular. 30 yılı aşkındır, “Sünnetsiz Ermeni maşaları” etiketlemesinden tutun da Ortadoğu'da kendilerinin yıllarca kolkola gezdikleri İsrail, Suriye ya da İran'ın “taşeronu” olarak damgalamaya kadar kullanmadıkları kalıp, başvurmadıkları rezillik kalmadı.
Okumuş yazmış geçinen yaşlı başlı insanlardan bacak kadar çocuklara varana kadar toplumun neredeyse her kesimini kanserli bir ur gibi sarmış olan Kürt düşmanlığının bugüne dek ve Van depremi dolayısıyla bugün yaptıkları, yapabileceklerinin küçük bir kısmı; aynı zamanda gelecekte yaşanabileceklerin habercisi bu yaşananlar.
Komünistler bu tehlikeye son 3-4 yıldır ısrarla dikkat çekiyorlar. 1970'lerin ve '80'lerin Lübnan'ıyla eski Yugoslavya ve Kafkaslar'da yaşananlara da dikkatleri çekerek bu tehlikeye karşı çok yönlü militan bir hazırlığın önemini gündemde tutuyorlar. 12 Eylül faşist darbesi karşısında yaşanan paralizasyonun utancının bir benzerinin daha yaşanmaması için tarihten ve geçmişten ders çıkarılması gerektiğini vurguluyor, sürekli uyarıyorlar. Sadece propaganda ajitasyon ve tahlille de yetinmeyip, '90'ların başındaki “Kürdistan'da askere gitme!” Kampanyası'na benzer şekilde “Kardeşlik Müfrezeleri” önerisinde olduğu gibi somut politikalar ortaya koyuyorlar.
Bütün bu çabalar, işçi sınıfının içinde bile hayli güçlü durumdaki şovenizm birikimini çözmekte yetersiz ve etkisiz kalıyor olabilir. Ruhunu yitirmiş küçük burjuva aydın özentilerinin ya da geçmişte eşelenip durmaktan başka bir iddiaları ve gelecek perspektifleri kalmamış tükenmişlerin duyarsızlık duvarına çarpabilir; aydın bozuntularının dudak bükmeleriyle karşılanabilir. Deprem gibi bir felaket sırasında dahi acıların intikamcı söylemlere tahvil edilmesi, bu vesileyle şovenizme kan taşınması tehlikenin ciddiyetinin altını bir kez daha çizen çok somut bir göstergedir.
Kendini bu denli pervasızca kusabilen şoven azgınlığın boyutlarını neredeyse her gün hatırlatan somut olay ve gelişmeler, tarih önünde ideolojik ve siyasi sorumluluklardan da önce insan olarak vicdani sorumluluklarımızın zorunlu ilk adımının, bu konudaki rehavet ve kayıtsızlıktan bir an önce çıkmaktan geçtiğini kafalarımıza vurarak gösteriyor.