Perşembe, 27 Ekim 2011 (15 yıl 2 hafta önce)
Çocuklar çaresizlik içinde habercileri kuşatıp hep bir ağızdan acı içinde yakınıyorlar: “Dün gece sokaklarda kaldık. Yerlerde uyuduk. Hava nasıl soğuk. Donduk bir ilgilenen olmadı”.
Kalabalık ailelere bile üç-beş kişinin ancak sığınabileceği çadırlar verilmiş. “30 tane çadıra ihtiyacımız var” denilen köye 5 çadır veriliyor. 1600 kişinin yaşadığı köye sadece 10 çadır verilmiş; hiç çadır gitmeyen köyler var. Tv ekranlarında boy gösteren Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay, “Biz her yere ulaştık, çadır verdik, hatta bazı vatandaşlarımız fazla çadır istedi onları da kıramadık, verdik...” diyerek sevimlilik taslamak istemişti. Yalancılar!..
Beşir Atalay, yapılması gereken her şeyin yapıldığını söyledi. Kupkuru cansız veriler sıralamasında önce hayatını kaybetmiş olanları zikretti. Çadır, ısıtıcı ve temel ihtiyaçların sağlandığını, elindeki buruşturulmuş bir kağıttan kimseye bir şey anlatmayan rakamları okuyarak aklınca görev savdı. Beşir Atalay'a baksanız herkesin içi rahat olmalıydı; “olan olması gerekendi”!
Utanmaz Van Valisi Münir Karaloğlu, depremin üzerinden 4 gün geçmesine rağmen, “Vatandaş anlayış göstersin, bize biraz zaman versin...” diyebiliyor. Açlıkla, soğukla boğuşan, evlatları için geleceği için endişelenen acılı insanlardan, yaşananlar sanki bir tatbikatmış gibi “anlayış” ve “zaman” istiyor!
Enkaza çöküvermiş acılı gözlerle çaresizliğini haykıran, soğuktan herbiri bir yanda titreyen aile fertlerinin başını sokması için çadır peşinde koşan, bebelerine aş bulamayan emekçilerle “yetkililer” ayrı dünyalarda yaşıyorlardı!
Kandan TOKİ rantı
Gerçekte tablonun içler acısı olduğu, basın yayın kuruluşları ve haberciler bölgeye akın edince ortaya çıktı. Felaket hem yazılı hem görsel olarak o kadar doğrudan yansıtılmıştı ki, baştaki palavraları Başbakan Recep Tayyip Erdoğan dahil kimse BÜTÜNÜYLE savunamadı. İşin çığrından çıkmak üzere olduğunu farkeden ve tv ekranlarında boy göstermek zorunda kalan Tayyip Erdoğan, “ilk 24 saatte ihtiyaçları karşılayamadıkları” itirafıyla tepkileri hafifletmeye çalıştı.
“Felaketleri kara çevirme” konusunda azımsanmayacak bir “geçmişe” ve “deneyime” sahip olan Erdoğan sözlerine, deprem bölgesindeki yıkımların ardından TOKİ'nin yeni karlar için işbaşı yapacağını söyleyerek devam etti. Sözde üzgün ve ağırbaşlı bir edayla hayal satarken, sonlara doğru PKK ve BDP'yi ima ederek kışkırtıcı şoven cümleleri kusmayı da ihmal etmedi.
Televizyon programlarını gezen bir Kızılay yetkilisi, Erdoğan'ı doğrulayarak ilk gün, “Çadırkent kuralım mı kurmayalım mı” tereddüdü yaşandığı için bloke edilen çadırların dağıtılmadığını ekranlarda ifşa etti. Türkiye'nin her yanından yağan yardım malzemeleri hiçbir yönlendirme ve organizasyon olmadığı için, doğru dürüst bir planlama yapılmadığı ve bütün bunlar halen sürdüğü için insanlar günlerdir aç ve açıkta.
Bizden bu kadar!..
Çıtkırıldımların dudaklarını ısırarak izledikleri ve tabii bir de hakim edasıyla yargıladıkları -24 saat dondurucu soğukta, 48 saat çoluk çocuk sokaklarda kalma çaresizliğinin yol açtığı- yağma görüntülerini çağrıştıran kavga-dövüş çadır seferlerinden muzaffer çıkanlar “şanslı” sayılıyor.
Tek sorun ısınma değil. Asıl tuvalet yok! Tuvalet ihtiyacı herhangi bir yerde karşılanıyor. Çöpler içinse henüz bir düzenleme yok, yerlere atılıyor. Felaketzedeler salgın hastalık olmasından korkuyor.
“Girsinler evlerine...”
Bir diğer utanmaz Kızılay yetkilisi, bütün evlerin yıkık olmadığını ama evleri yıkık olmayanların da evlerine girmek istemediklerinden adeta dert yandı! Spikeri bile isyan ettiren bu pervasızlık karşısında, deprem uzmanı olmaya gerek yoktu. Öncesi de bir yana, Gölcük depreminden sonra “artçı sarsıntılar” gerçeğinden herkes zaten haberdardı. “Evleri yıkılmamış nasılsa, girsinler evlerine” -böylelikle biz de çadır sevkiyatı yapma zorunluluğundan kurtulalım- diyor utanmadan! Yıllarca deprem vergisi topladıkları halde şimdi “çadır yok!” diye 'ağlayanları', malzemeden çalan arsız müteahhitleri, denetimden geçmeyen malzemeleri buralara kadar yollayan uyanıkları, “kendi adamları” ritüelini bu acılı bölgede de yaşatanları, halkın yok sayılmaya ve çaresizliğe isyanını gazla ve copla bastırmaya çalışanları es geçiyor da... yıkım sonrası korku ve travma içindekilere “girin evlerinize!” diyebiliyor.
Şoven histerinin kurumlararası ilişkilerdeki yansımasının bir örneği olarak BDP'li belediye başkanları dışlanıyor, lafta ne denirse densin “Oh olsun”cular sırtları sıvazlanarak cesaretlendiriliyor.
Bir yanda yurtdışından gelen yardım taleplerini geri çeviren, cümle aleme ahkam kesen tuzukurular, diğer yanda hayatını atık kağıt toplayıcılığı yaparak kazandığı halde Van deprem bölgesine 8 kamyon yardım malzemesi gönderen Kürt, Türk ve Roman emekçiler... Bir yanda, hala binlerce kez sallandığı halde, çaresizlik içindeki kitlelere, “dağıttığımız çadırlarla yetinsinler, evleri yıkılmayanlar evlerine girsinler” talimatıyla onları bir meçhule itmeye çalışanlar, diğer yanda “altımdaki halıyı gönderdim” diyerek elinde avucunda ne varsa hiçbir tereddüt duymadan acılı kardeşleriyle paylaşanlar.
Fazla söze gerek yok!