Çarşamba, 2 Kasım 2011 (15 yıl 1 hafta önce)
Rejim toplumsal korku duvarlarını yükseltmek, toplumsal linç kampanyasına hız vermek ve Kürtleri yalnızlaştırmaya dönük saldırganlıkta vites büyütmeye devam ediyor. Aydınlar, gazeteciler, yazarlar, sanatçılar, sendikacılar, kanaat önderleri ev baskınlarıyla gözaltına alınıyor, garabet sorgular sonucu tutuklama furyasında “sıradaki”lerden biri oluyor. 2 yıldan bu yana yedi binden fazla kişiyi gözaltına alan dört binden fazlasını tutuklayan faşist rejim, KCK operasyonlarının kapsamını genişleterek korku duvarını güçlendirme peşinde.
Tutuklamalar için eylem de gerekmiyor, düşüncelerin ifade edilmiş olması ya da yazılacak kitapların ve makalelerin hazırlanmakta olması yeterli! Bu kapsamda en son Prof. Dr. Büşra Ersanlı ile yayıncı Ragıp Zarakolu'nun da aralarında bulunduğu kırkdört kişi “demokratikleşen burjuva hukuk sistemi”nin azizliğine uğrayarak tutuklandılar!
Tam da yaratılmak istendiği gibi “şimdi sıra kimde” tedirginliği ve tartışmaları almış başını gidiyor. Yapılmak istenen, genelde, rejime muhalif herkesin ve her kesimin sindirilip kontrol altına alınması, özelde de örgütlü Kürt dinamiğinin yalnızlaştırılıp boğulmasıdır. Kimyasal silahların kullanıldığı açığa çıkan askeri imha operasyonlarıyla iç içe örülmektedir bu saldırganlık.
Rejimi sıkıştıran toplumsal dinamik
Bu, faşist rejimin baştan beri güttüğü Kürt Ulusal Hareketi’ni tasfiye etme, onun örgütlü gücünü dağıtma hedefini gizli bir amaç olmaktan çıkararak -“açılım” perdesini yırtarak-, açık hale getirmesinde somutlanmıştır. Bugün, o, bu 'varlık yokluk sorunu' halini alarak onu iyice köşeye sıkıştırmış olan amacını gerçekleştirmede kullandığı diğer biçimleri geriye iterek baskı, gözdağı, korku ve vahşeti öne çıkarmaktadır.
Rejim KUH’nin, Kürt halkının siyasal bilincinde nasıl bir anlam taşıdığını iyi biliyor. Onun yaşamsal önemdeki örgütlü bir ulus formunu koruması silahlı gücün varlığıyla ilgilidir. Bizzat bu örgütlülüğü dağıtmaya dönüktür tüm saldırganlığı. “Açılım” safsatasıyla da yapmak istediği buydu zaten; özde aynı hain amacına ulaşmak için farklı yollardan gitmeyi öne çıkarıyor, böylesini konjonktür açısından daha elverişli buluyordu. Baktı karşısındaki güç kimi “kırmızı çizgiler”den geri adım atmıyor (ki burjuva demokratik sınırların bile gerisindedir bu kırmızı çizgiler) “oyun oynamayı” bırakıp, imha yöntemlerine geri döndü!
Bugün eğer PKK’nin üzerine bu kadar gidiliyorsa, bu onun faşist rejimin kırmızı çizgilerini zorlayan örgütlü etkin bir güç olmasından kaynaklıdır. Rejim kendisini yeniden yapılandırırken, kurumlarıyla, anayasasıyla, uluslararası sermayeyle bağımlılık-rekabet ilişkisi içerisinde elini serbest kılacak bir konumlanışa geçmeye çalışırken, talepleriyle sıkıştıran toplumsal dinamik olarak şu an sadece Kürtler var. İşçi sınıfı ve diğer toplumsal güçler rejimin saldırganlığı karşısında fena halde edilgen, örgütsüz ve dağınık durumdalar.
Biz komünistler açısından şu anda sorun, KUH’nin ötesinde Kürt halkının uzun yıllar içinde fiilen oluşturduğu örgütlü gücünü, siyasal bilincini dağıtmaya dönük her türden saldırıya karşı tutum almak, onun yanında durmaktır! Böylesi bir gözüdönmüşlük karşısında siyasal öncülerinin niteliği ne olursa olsun tavır koymamak -en hafifinden- sosyal şovenizm olur. Demokrat olmanın bile asgari ölçütü bu saldırganlığa karşı koymaktır; bugün bu sorun karşısındaki tutum her açıdan bir sınavdır!
Konjonktür de cesaretlendiriyor
Rejimin çok yönlü saldırganlığında ABD emperyalizminin bölgesel planlarında işbirlikçi rejime biçtiği rol, bu rolün bölgesel gelişmelerle giderek belirginleşmiş olmasının verdiği cesaretin de payı vardır. Süreç bundan sonra nerelere evrilecek? Hiç kimsenin hesap edemediği noktalara da evrilebilir; belli bir kapışmadan sonra yeniden “açılım” rotasına da girebilir!
Durum hangi yöne evrilirse evrilsin, toplumsal kutuplaşma ve saflaşmaları, ırkçılık ve şovenizmi besleyip büyüten bir tablo vardır ortada ve giderek daha fazla derinleşiyor. Deprem gibi bir afette bile bu kamplaşmanın ve kudurganlığın yansımaları görüldü. Şovenizm zehrinin uyuşturduğu beyinlerden kafatasçılığın en ilkel halleri fışkırıverdi. Faşizmin toplumsal tabanı, çözülmek bir yana giderek kemikleşmektedir.
Rejim açısından bugün öne çıkan, 'yeni anayasa' sürecinde Kürt ulusal sorunu başta olmak üzere baskıyla kontrol altında tutulmaya çalışılan toplumsal sorunların çıbanbaşı rolü oynamasıdır. Bu sorunların muhataplarının ezilip unufak edilerek örgütlü birer güç-irade olmaktan çıkarılması, “her derde deva” anayasanın kapsamını da ele vermektedir.
“Yetmez ama evetçiler”, “demokratikleşme” beklentisi yaratan ve yayan liberal borazanlar bu tablo karşısında bir kez daha utanmalıdırlar.
Faşist rejim kendini yeniden yapılandırırken örmeye çalıştığı korku duvarları yıkılmalıdır. Aksi halde duvarların sınırları her geçen gün biraz daha daraltılarak, içine sıkıştırılan toplumsal kesimleri boğacaktır. Olup bitenlere seyirci kalmak, korku duvarına tuğla koymaya yardımcı olmakla eşdeğerdir!..