GÜNCEL
Camila: “…her şeyden önemlisi geleceği düşünmek zorundayız: Neoliberalizm şimdi hiçbir anlam ifade etmediği için, bu gelecek yeni bir şey olmak ve bu yeni şey de Şili halkının elleriyle inşa edilmek zorundadır.”
“…Burada bize, ‘Öğrenci hareketi en radikal sol kesimlerce özümsendi’ diyorlar; biz ise onlara, ‘Hükümet aşırı sağın en radikal kesimlerince özümsendi’ yanıtını veriyoruz.”
(Kolombiya Komünist Partisi‘nin [Partido Comunista Colombiano] haftalık yayın organı olan VOZ‘un ["Voice, the Truth of the People"] Şili Komünist Gençlik Örgütü üyesi ve öğrenci hareketi lideri Camila Vallejo ile yaptığı yeni bir söyleşi).
Bugün öğrenci hareketi Şili için neyi temsil ediyor?
Bu kendiliğinden doğan bir hareket değildir. Devletin kamu eğitimini finanse etmesi ve kurumların demokratikleştirilmesi gibi Şili öğrenci hareketinin tarihsel talepleri temelinde yıllardır gelişmekte olan bir harekettir. Bu demokratikleşme, iktidarın üç taraflı -öğrenciler ve eğitim görevlileri ile grup dışında kalanlardan, özellikle işçilerden oluşan- bir katılıma imkân tanımasından başka bir şey değildir. Kurumların demokratikleşmesi, öğrencilerin yalnızca kurumsal faaliyetlere değil eğitim tasarısını şekillendirme sürecine de katılmasıyla; ayıklama ve süzme mekanizmaları olmaksızın herkesin eğitime erişimi için gerekli şartlar konusunda öneriler ortaya koymamızla gerçekleşir. Bu bağlamda sınıfta her şey, büyük çoğunluğun hizmetinde bilgi üretme ve bilginin piyasada ve özel menfaatleri olan şirketlere satılmaması kriterlerine tabi olacaktır. Kamu kurumlarına devlet desteğiyle ülke kalkınmasına hizmet zorunluluğu getirecek yeni düzenlemeler için mücadele ediyoruz.
Şili kentlerinin sokaklarında kitlesel öğrenci hareketlilikleri görülüyor, fakat çeşitli meslek gruplarından ağır borç yükü altında olan kişiler de bu yürüyüşlere katılıyor. Bu insanların bazıları bir ailesi olan ebeveynler ve eylemlere çocuklarıyla birlikte katılıyorlar. Bu halk katılımı neyden kaynaklanıyor?
Şu an Şili öğrenci hareketinin ortaya koyduğu talepler üzerinde uzun süredir çalışılmakta. Eğitimin ticarileşmesi, vurgunculuk ve piyasa hedefleriyle ölçülen nitelik kavramı gibi piyasa parametreleri konularında, toplum geneline yayılan bir sorgulama var. Bu taleplerin pekçoğu uzun bir zaman öncesinden beri oluşturulmakta ve diğer bazıları ise yeniler. Olaylar aynı şeyleri talep eden geçmişteki öğrenci eylemlerine kadar uzanıyor. Bu eylemlilikler açıkça hüsrana uğratıldı, hedeflerine ulaşamadılar ve Concertacion Hükümeti -diktatörlükten çıkan siyasal partiler ittifakı [sol merkez]- o dönemin öğrenci hareketine ihanet etti; bugün ise hiç yerine getirilmeyen bu taleplere ortak oluyor.
Bahsettiğin hayal kırıklıklarını Şili toplumunun diğer kesimleri de paylaşıyor. Kendilerini öğrenci talepleriyle ilişiklendiren işçileri, madencileri, sendikaları, kadınları ve işsizleri kastediyorum. Niye böyle?
Öğrenci mücadelesi pankartlarının yükselmesini takiben, kendimizi “Eğitime neden güvence verilmiyor?” sorusunu soran bütün bir toplumla birlikte bulduk. Ve bunun da ötesinde halk şimdi bütün bir sistemi sorguluyor: Sahip olmadığımız demokrasiyi, gerçek katılımın yokluğunu, dört duvar arasında kararlaştırılan ve hep aynı şekilde sonuçlanan seçimleri. Bu durumda sorunun nereden kaynaklandığını sormak gerekli hale geliyor. Bu sorunun yanıtı açıktır: Askerî diktatörlük. Fakat her şeyden önemlisi geleceği düşünmek zorundayız: Neoliberalizm şimdi hiçbir anlam ifade etmediği için, bu gelecek yeni bir şey olmak ve bu yeni şey de Şili halkının elleriyle inşa edilmek zorundadır.
Şili’deki bu kitlesel seferberliğin hedefi nedir?
Bahsettiğimiz meseleleri ortaya koymayı başarmış bir hareketimiz var ve bunlar gösterilerde maddileşmeye başladı. Bu durum, sokakları tarihî sayılarla dolduran insan kalabalıkları ya da gösterilere katılanların çeşitliliği sayesinde olmuş olabilir; çünkü gösterilerde şimdi yalnızca öğrenciler değil, sizin de belirttiğiniz gibi, aileler, işçiler, kasaba insanları ve çeşitli örgütlenmelerden simalar görülüyor. Dolayısıyla bu, farklı sosyal kesimlerle ilişkili sorunlar kılığında karşımıza çıkanın, bütünüyle ekonomik sistemle -iktisadi anlamda adil olmayan bir siyasal güç dağılımı sistemiyle- alakalı sosyal sorunlar olduğunu gösteriyor. Fakat politikayla da alakalıdır. Her şeyden önce insan ve açık biçimde çevre haklarına saygıyı merkeze koymak bizim açımızdan bir zorunluluktur. İşte hareketimizin hedefi bu.
Öğrenci mücadelesine dönelim. Neler oluyor?
Mevcut şartlarda Pinera Hükümeti'yle yeni bir diyaloğa girme eğilimindeyiz, fakat birkaç engel var. Sağcı bir hükümetle müzakereye girsek de, belli yapısal reform alanlarında yol almakta ürettiğimiz etki bize güven veriyor. Bunlar doğru yönde uç veren belli adımlar olma görevi görüyor diyebiliriz. Buna rağmen müzakere masasını terk etmek yine bize düşerse, bunu yapacağız.
Pinera’nınki gibi bir hükümet, bu müzakerelerin kolay olmayacağını düşündürüyor. Müzakere açısından kısa vadeli sorunlar neler?
Aslında yeni engel, Pinera’nın öğrenci hareketine yaptığı saldırıdır. Liselerin, ilkokulların ve üniversitelerin işgalini cezalandıran ve kriminalleştiren bir yasa tasarısı var. İktidar Şilili öğrencilere tam bir devlet terörizmi uyguladı. Örneğin kapüşonlu/başlıklı dolaşan öğrenciler cezalandırılıyor. Bir okul içinde bunu yapan öğrenciler, soygunculuk ya da ticari bir mekânı boşaltmak gibi bir suç işleyenlerle aynı kefeye konuyor.Ve bu kaygı verici, çünkü şimdi Pinera hükümeti en gerici yüzünü gösteriyor. Burada bize, “Öğrenci hareketi en radikal sol kesimlerce özümsendi” diyorlar; biz ise onlara, “Hükümet aşırı sağın en radikal kesimlerince özümsendi” yanıtını veriyoruz.
Kolombiya’da ulusal bir öğrenci grevinin ortasında, Yasa 30’a ve hükümetin eğitim reformuna karşı mücadele içindeyiz; bu reform paketi de sizin Şili’de mücadele ettiğiniz şeyin tam bir benzeri. Camila, “Voz” aracılığıyla Kolombiya genelinde eğitim mücadelesini geliştiren öğrenci yoldaşlara selamlarını gönderebilirsin.
Kolombiya’daki tüm yoldaş öğrencilere VOZ aracılığıyla kardeşçe selamlarımı göndermek isterim. Tüm başarılar sizin olsun. Orada bizimkine hayli benzer bir modele sahipsiniz. Hükümet tipi ve onun sağcı siyasal yönelimi gibi gerçekler bakımından bizimkiyle kolaylıkla kıyaslanabilir. Bu nedenle dayanışma duygularımı ifade etmek istiyor ve mücadelenizde hep güçlü kalmanızı diliyorum. Ve gerçekten bütün meseleleri gözden geçirecek, çok gereksindiğiniz tüm kaynakları tüketeceksiniz, çünkü fark edeceğiniz gibi, bu iş emek harcamaya değer. Süreç içinde kendinizi birçok zorlukla karşı karşıya bulacaksınız. Bu mücadele birçok nankörlüğü de beraberinde getiriyor. Mücadeleyi sizlerin, siz Kolombiya gençliğinin yürütmesi gerekiyor; ama yalnızca gençliğin değil, sizinle birlikte olmaya çağrılan tüm diğer toplumsal kesimlerin de.
Değişimin zorunlu olduğunu herkesin anlaması için, mücadelenin öğrenci alanıyla sınırlı kalmayıp tüm Kolombiya toplumunu kapsaması önemli bir konu.
Güçlü olun, başarın!
26 Ekim 2011 -pacocol.org -Partido Comunista Colombiano
(Söyleşi, People’s World‘daki 2 Kasım 2011 tarihli İngilizce metin temel alınarak ve pococol.org’daki özgün metinle karşılaştırmalı olarak sol küre tarafından çevrilmiştir).
Cuma, 4 Kasım 2011 (15 yıl 5 gün önce)
Şili Öğrenci Hareketi Lideri Camila Vallejo ile Söyleşi
Camila: “…her şeyden önemlisi geleceği düşünmek zorundayız: Neoliberalizm şimdi hiçbir anlam ifade etmediği için, bu gelecek yeni bir şey olmak ve bu yeni şey de Şili halkının elleriyle inşa edilmek zorundadır.”
“…Burada bize, ‘Öğrenci hareketi en radikal sol kesimlerce özümsendi’ diyorlar; biz ise onlara, ‘Hükümet aşırı sağın en radikal kesimlerince özümsendi’ yanıtını veriyoruz.”
(Kolombiya Komünist Partisi‘nin [Partido Comunista Colombiano] haftalık yayın organı olan VOZ‘un ["Voice, the Truth of the People"] Şili Komünist Gençlik Örgütü üyesi ve öğrenci hareketi lideri Camila Vallejo ile yaptığı yeni bir söyleşi).
Bugün öğrenci hareketi Şili için neyi temsil ediyor?
Bu kendiliğinden doğan bir hareket değildir. Devletin kamu eğitimini finanse etmesi ve kurumların demokratikleştirilmesi gibi Şili öğrenci hareketinin tarihsel talepleri temelinde yıllardır gelişmekte olan bir harekettir. Bu demokratikleşme, iktidarın üç taraflı -öğrenciler ve eğitim görevlileri ile grup dışında kalanlardan, özellikle işçilerden oluşan- bir katılıma imkân tanımasından başka bir şey değildir. Kurumların demokratikleşmesi, öğrencilerin yalnızca kurumsal faaliyetlere değil eğitim tasarısını şekillendirme sürecine de katılmasıyla; ayıklama ve süzme mekanizmaları olmaksızın herkesin eğitime erişimi için gerekli şartlar konusunda öneriler ortaya koymamızla gerçekleşir. Bu bağlamda sınıfta her şey, büyük çoğunluğun hizmetinde bilgi üretme ve bilginin piyasada ve özel menfaatleri olan şirketlere satılmaması kriterlerine tabi olacaktır. Kamu kurumlarına devlet desteğiyle ülke kalkınmasına hizmet zorunluluğu getirecek yeni düzenlemeler için mücadele ediyoruz.
Şili kentlerinin sokaklarında kitlesel öğrenci hareketlilikleri görülüyor, fakat çeşitli meslek gruplarından ağır borç yükü altında olan kişiler de bu yürüyüşlere katılıyor. Bu insanların bazıları bir ailesi olan ebeveynler ve eylemlere çocuklarıyla birlikte katılıyorlar. Bu halk katılımı neyden kaynaklanıyor?
Şu an Şili öğrenci hareketinin ortaya koyduğu talepler üzerinde uzun süredir çalışılmakta. Eğitimin ticarileşmesi, vurgunculuk ve piyasa hedefleriyle ölçülen nitelik kavramı gibi piyasa parametreleri konularında, toplum geneline yayılan bir sorgulama var. Bu taleplerin pekçoğu uzun bir zaman öncesinden beri oluşturulmakta ve diğer bazıları ise yeniler. Olaylar aynı şeyleri talep eden geçmişteki öğrenci eylemlerine kadar uzanıyor. Bu eylemlilikler açıkça hüsrana uğratıldı, hedeflerine ulaşamadılar ve Concertacion Hükümeti -diktatörlükten çıkan siyasal partiler ittifakı [sol merkez]- o dönemin öğrenci hareketine ihanet etti; bugün ise hiç yerine getirilmeyen bu taleplere ortak oluyor.
Bahsettiğin hayal kırıklıklarını Şili toplumunun diğer kesimleri de paylaşıyor. Kendilerini öğrenci talepleriyle ilişiklendiren işçileri, madencileri, sendikaları, kadınları ve işsizleri kastediyorum. Niye böyle?
Öğrenci mücadelesi pankartlarının yükselmesini takiben, kendimizi “Eğitime neden güvence verilmiyor?” sorusunu soran bütün bir toplumla birlikte bulduk. Ve bunun da ötesinde halk şimdi bütün bir sistemi sorguluyor: Sahip olmadığımız demokrasiyi, gerçek katılımın yokluğunu, dört duvar arasında kararlaştırılan ve hep aynı şekilde sonuçlanan seçimleri. Bu durumda sorunun nereden kaynaklandığını sormak gerekli hale geliyor. Bu sorunun yanıtı açıktır: Askerî diktatörlük. Fakat her şeyden önemlisi geleceği düşünmek zorundayız: Neoliberalizm şimdi hiçbir anlam ifade etmediği için, bu gelecek yeni bir şey olmak ve bu yeni şey de Şili halkının elleriyle inşa edilmek zorundadır.
Şili’deki bu kitlesel seferberliğin hedefi nedir?
Bahsettiğimiz meseleleri ortaya koymayı başarmış bir hareketimiz var ve bunlar gösterilerde maddileşmeye başladı. Bu durum, sokakları tarihî sayılarla dolduran insan kalabalıkları ya da gösterilere katılanların çeşitliliği sayesinde olmuş olabilir; çünkü gösterilerde şimdi yalnızca öğrenciler değil, sizin de belirttiğiniz gibi, aileler, işçiler, kasaba insanları ve çeşitli örgütlenmelerden simalar görülüyor. Dolayısıyla bu, farklı sosyal kesimlerle ilişkili sorunlar kılığında karşımıza çıkanın, bütünüyle ekonomik sistemle -iktisadi anlamda adil olmayan bir siyasal güç dağılımı sistemiyle- alakalı sosyal sorunlar olduğunu gösteriyor. Fakat politikayla da alakalıdır. Her şeyden önce insan ve açık biçimde çevre haklarına saygıyı merkeze koymak bizim açımızdan bir zorunluluktur. İşte hareketimizin hedefi bu.
Öğrenci mücadelesine dönelim. Neler oluyor?
Mevcut şartlarda Pinera Hükümeti'yle yeni bir diyaloğa girme eğilimindeyiz, fakat birkaç engel var. Sağcı bir hükümetle müzakereye girsek de, belli yapısal reform alanlarında yol almakta ürettiğimiz etki bize güven veriyor. Bunlar doğru yönde uç veren belli adımlar olma görevi görüyor diyebiliriz. Buna rağmen müzakere masasını terk etmek yine bize düşerse, bunu yapacağız.
Pinera’nınki gibi bir hükümet, bu müzakerelerin kolay olmayacağını düşündürüyor. Müzakere açısından kısa vadeli sorunlar neler?
Aslında yeni engel, Pinera’nın öğrenci hareketine yaptığı saldırıdır. Liselerin, ilkokulların ve üniversitelerin işgalini cezalandıran ve kriminalleştiren bir yasa tasarısı var. İktidar Şilili öğrencilere tam bir devlet terörizmi uyguladı. Örneğin kapüşonlu/başlıklı dolaşan öğrenciler cezalandırılıyor. Bir okul içinde bunu yapan öğrenciler, soygunculuk ya da ticari bir mekânı boşaltmak gibi bir suç işleyenlerle aynı kefeye konuyor.Ve bu kaygı verici, çünkü şimdi Pinera hükümeti en gerici yüzünü gösteriyor. Burada bize, “Öğrenci hareketi en radikal sol kesimlerce özümsendi” diyorlar; biz ise onlara, “Hükümet aşırı sağın en radikal kesimlerince özümsendi” yanıtını veriyoruz.
Kolombiya’da ulusal bir öğrenci grevinin ortasında, Yasa 30’a ve hükümetin eğitim reformuna karşı mücadele içindeyiz; bu reform paketi de sizin Şili’de mücadele ettiğiniz şeyin tam bir benzeri. Camila, “Voz” aracılığıyla Kolombiya genelinde eğitim mücadelesini geliştiren öğrenci yoldaşlara selamlarını gönderebilirsin.
Kolombiya’daki tüm yoldaş öğrencilere VOZ aracılığıyla kardeşçe selamlarımı göndermek isterim. Tüm başarılar sizin olsun. Orada bizimkine hayli benzer bir modele sahipsiniz. Hükümet tipi ve onun sağcı siyasal yönelimi gibi gerçekler bakımından bizimkiyle kolaylıkla kıyaslanabilir. Bu nedenle dayanışma duygularımı ifade etmek istiyor ve mücadelenizde hep güçlü kalmanızı diliyorum. Ve gerçekten bütün meseleleri gözden geçirecek, çok gereksindiğiniz tüm kaynakları tüketeceksiniz, çünkü fark edeceğiniz gibi, bu iş emek harcamaya değer. Süreç içinde kendinizi birçok zorlukla karşı karşıya bulacaksınız. Bu mücadele birçok nankörlüğü de beraberinde getiriyor. Mücadeleyi sizlerin, siz Kolombiya gençliğinin yürütmesi gerekiyor; ama yalnızca gençliğin değil, sizinle birlikte olmaya çağrılan tüm diğer toplumsal kesimlerin de.
Değişimin zorunlu olduğunu herkesin anlaması için, mücadelenin öğrenci alanıyla sınırlı kalmayıp tüm Kolombiya toplumunu kapsaması önemli bir konu.
Güçlü olun, başarın!
26 Ekim 2011 -pacocol.org -Partido Comunista Colombiano
(Söyleşi, People’s World‘daki 2 Kasım 2011 tarihli İngilizce metin temel alınarak ve pococol.org’daki özgün metinle karşılaştırmalı olarak sol küre tarafından çevrilmiştir).