Pazartesi, 7 Kasım 2011 (15 yıl 2 gün önce)
Son yapılan G-20 Zirvesi'nin hemen öncesinde, ILO 2011 Çalışma Raporu'nu açıkladı. Raporda “gelişmiş ekonomilerde istihdamın 2008 yılında patlak veren mali kriz öncesindeki düzeylerine dönmesi için en az 5 yıl daha geçmesi gerekeceği” belirlemesi yapılmış.
Dünya çapında işsizlik oranlarının yukarılara fırlamasının verdiği ürküntüyle ILO, önümüzdeki dönemde dünya ölçeğinde daha da artacak olan “toplumsal huzursuzluk ve gerilimlere” özel bir vurgu yaparak burjuvalara acil bir uyarıda bulunmuş ve eklemiş: “Karar zamanı!” ILO incelediği 118 ülkeden 45’inde toplumsal huzursuzluk riskinin arttığı tespitinde bulunmuş.
Aynı günlerde OECD’den de kapitalistlerin içini karartan açıklamalar geldi. Kapitalist emperyalist ülke ekonomilerinde görülen keskin gerilemelerin devam edeceğini söyleyen OECD öngörülen büyüme oranlarını daha da aşağıya çekerek acil önlemler alınması gerektiğini bir kez daha dillendirdi.
Kriz ortamında kapitalist emperyalizmi bekleyen tehlikelere dair yapılan uyarılara her gün bir yenisi eklenirken, dünya burjuvasinin kendi iç çelişkilerini de derinleştiren krizin gerçek süreçleri işlemekte. Son olarak, Yunanistan’a dayatılan “kurtarma paketi”ni Yunan proletaryasının performansı karşısında korkuya kapılan Papandreu referanduma götürmeye kalkışınca emperyalistler tarafından sert bir dille azarlanarak tehdit edildi. Bu tehditler G-20 Zirvesi'nde devam etti ve “Yunanistan’ın Euro birliğinden çıkarılabileceği” daha kesin bir dille ifade edildi. Papandreu Hükümeti'nin çabucak geri adım atması sonucu zirveden “IMF’nin krize karşı önlemde kullanacağı bütçenin arttırılacağı” konusunda uzlaşıldığı açıklaması geldi.
Özellikle Avrupa ülkelerinin tam bir çöküş yaşamasının önünü almak için yapılacaklar konusunda Almanya-Fransa ikilisinin dayatmaları şimdilik kabul görüyor olsa da bu pilav daha çok su götürür! Ayrıca IMF bütçesinin arttırılması gibi palyatif önlemlerin yaşanan çok yönlü kriz karşısında fazla bir etkisi de olmayacak. Krizin kapitalizmin doğasından kaynaklanan yapısal karakteri dışında ekonomik bir kriz boyutlarını çoktan aşarak toplumsal, ideolojik ve siyasal boyutlara da sahip genel bir kriz olması gerçeğini bir an için bir yana bırakalım. Uluslararası borç yükü ve ödemeler zinciri öylesine iç içe geçmiş durumda ki, zincirin bir halkasında şimdilik ötelenen kopma riskinin bir başka halkada başgöstermesinin, bir halkadaki kopmanın başka halkalara sıçramasının önünü alabilmek gitgide daha zor bir hale geliyor.
ILO’nun işsizliğe dair açıklamasına dönersek; “İstihdamın 2008 öncesi düzeyini yakalaması” ihtimali sıfırdır ve bu yönde yapılan açıklamalar tam bir saçmalık değilse büyük bir kandırmacadır! Bırakalım istihdamın 2008 krizi öncesi seviyesine tekrar erişmesini, kapitalist işleyiş yasalarına uygun olarak daha az sayıda işçiyle daha büyük bir üretim hacmine ulaşmada bile başarı yoktur. Emperyalist ülkelerdeki maddi üretim 2008 krizi öncesi seviyesini yakalayamamıştır. Yarı sömürge ve bağımlı ülkelerden transfer edilen artı-değerler de dahil olmak üzere emperyalist tekellerin iç ettikleri toplam artı-değerlerde mutlak büyüme söz konusu değildir.
Emperyalist ülkelerdeki kapitalist üretimin varolan maddi temeli, daha fazla sanayi işçisiyle daha büyük hacimlerde metalar üretmeye elvermemektedir. Çok büyük sermaye yıkımları gerçekleştirilmedikçe de yeni bir temelde “istihdamı arttırıcı” bir üretime geçiş yapmak söz konusu olmayacaktır. Bu noktada, Çin, Hindistan gibi ülkelerde son birkaç onyıldır görülen genişleyen maddi üretimin sınırlarına gelindiğini de ekleyelim.
Bu nedenle işsizliğin sadece şu veya bu bölgede şu veya bu ülkede değil tüm dünyada sıçramalı tarzda artacağı bir dönemi yaşıyoruz. Dünyanın her yerinde dalga dalga yayılan işsiz işçiler hareketinin önümüzdeki dönemde daha geniş yığınları kendisine katarak ilerleyeceği ve bu hareketin, temel gövdesiyle proletarya hareketiyle doğrudan buluşma dinamiklerinin çoğalacağı bir dönem olacaktır bu aynı zamanda. Bu noktada kendini farklı şekillerde gösteren işsizler hareketinin daha net bir sınıfsal eksene çekilmesi ve dünya proletaryasının genel hareketiyle iç içe ve eşzamanlı geliştirilmesinin önemi katlanarak büyüyecektir. Fırlayan işsizlik oranları ve sokağa daha fazla çıkmaya başlayan işsiz kitlelerin eylemleri karşısında kapitalistlerin büyüyen korkuları bu nedenledir!