Yağmurdan kaçıp durağa sığınan bir evsiz... Gazeteyi okuyup yorumluyordu, ona bakan gözler onu yorumlarken
Havalar soğuduğu zamanlar ilk merak ettiğim şey evsizlerin hiç tütmeyen bacalarının kirli dumanı olmuştur. Kirli, çünkü onların kendilerine kartondan yaptığı evlerinin soğukluğu; büyük holdinglerin kalorifereri, büyük fabrikaların hiç sönmeyen bacalarından geliyor… Bu insanların, evsizlerin mevsim değişikliklerinde yaptıkları değişimler hep düşündürücü oldu.
Ve yine bir durakta… Yağmur yağıyor, hava çok soğuk ve rüzgarlı. Adamın biri soğukta çok beklemiş olacak ki, geciken otobüse verip veriştiriyor. Hemen iki metre ötesinde, yağmurdan kaçıp durağa sığınan bir evsiz tebessüm etti adamın küfürlerine. İki alımlı, mini etekli gençkız saçlarının fönü yağmurdan ötürü bozulduğu için birbirlerine dert yakınıyorlardı. Bütün bu ironideki tek odağım evsiz adam oldu. Adamın yanına yaklaştım. Yırtık bir battaniye (battaniye olmaktan çıkmış) elinde bugünün gazetesi, sigarası ve anlaşılan sürekli ona ortaklık eden bir sokak köpeği.
Adam yaşlıydı, sürekli işleyen mimikleri tüm kırışıklıklarını ortaya çıkarıyordu. Gazeteyi okuyup yorumluyordu, ona bakan gözler onu yorumlarken. Belki de onu süzenlerin yaşamlarını çoktan süzgeçten geçirmişti. Onunla sohbet etmek istedim, fakat onu incitmeden. Onunla sohbet etme nedenimin, “ona acıyor olma” algısını yaratmasını istemiyordum. Ona havaların ne kadar soğuduğunu söyleyerek söze başladım, gülümsedim ve aynı şekilde karşılık aldım. Cevapları bildiğim sorulardan başka soracak soru yoktu ve sordum: “Zor olmuyor mu amca böyle sokaklarda…”
Sokaklar benim kızım. Herkes sokaklara hakim olamaz, yapamaz. Hep sokakları yazarlar, çizerler ama bilemezler. Sokaklar insanlar kadar soğuk değil. Benim gibiler sokakları ısıtır. Bu soğuk belki beni öldürmez; ama insanların soğukluğu beni yakar.
Amca konuştukça canım yanıyordu, bir yandan da hayranlık duyuyordum. Beklediğim otobüs uzaktan belirdi ama binmek de istemiyordum. Amcaya sohbeti için teşekkür edip vedalaştım.
Van depremini ve dışarıda dondurucu soğukta yaşamlarını sürdürmeye çalışan insanları düşünmeye başladım. İnsanlar önce neye karşı mücadele edeceklerdi? Dondurucu soğuğa mı, kendisine saldıran özel eğitimli polislere mi yaşam alanlarını darmaduman eden “oturulabilir” raporlarının sahtecilerine mi? Yoksa 30 yıldır mücadele ettikleri yıkımların üzerine büyük çatlak bırakan 7.2’ye mi veya onun üzerine katmerlenen 5.6’lara mı? Ama kuşkusuz en zor olanı insanlıkları yıkıma uğramış olanlara karşı verilen mücadale…
Belki de soğuk, İçişleri Bakanı’nın kendisini dinletememesi ardından depremzedelerin üzerine saldırttığı polislerin copu ve biber gazı kadar yakmadı. Dahası en çok yakan şey, her türlü yıkımın enkazıyla primlenen başbakanın depremzedelere ilişkin “onlar provokatör, terörist” açıklamaları.
Deprem felaketine kış şartlarında direnen Kürt kardeşlerimize indirilen darbeler, medya aracılığıyla meşrulaştırılırken, insanların vicdanları Kürtlere karşı bir kere daha soğutuluyor. Van’daki depremzedelerin mücadele ettikleri kötü hava ve sağlık koşullarına, yıkıma ve enkaza karşı insanların duyguları soğutularak tam da “Bunlara müstehak” dedirtmek istiyorlar polis müdahalaleriyle. “Bu şartlarda bile, yardım eli uzatıldığı halde yedikleri kaba pisliyorlar” anlayışını Türk halkına lanse etmeye çalışıyorlar.
Evet havalar soğuk; fakat hiçbir soğuk kardeşliğe, insanlığa sıkılan gaz ve vurulan cop kadar yakamaz…
[İstanbul’dan bir Alınteri okuru]