Ayaklanmaların, barikat savaşlarının, sınıf hareketinin güçlü olduğu, savaşın yeniden alevlendiği bir çağ başlıyor...
Dünya çapında kapitalist sistem kendi yapısal krizleri yüzünden sarsılıyor. Özellikle sosyalist blokun çöküşünden sonra kapitalizmin mutlaklığını vurgulayan neoliberalizmi, şu yaşadığımız zamanlar itiraz kabul etmeyecek şekilde yalancı çıkarıyor. Ve bunların hepsi, dünya çapında öncüsüz bir sınıf hareketinin kendiliğinden aktığı koşullarda gerçekleşiyor.
Sürekli gebe olduğu krizlerle temellerinden sarsılan kapitalist emperyalist sistemin tüm çöküşünün faturasını dünya emekçi halklarına ödetmek isteyen sermayeye karşı, dünyanın her yerinde işçilerin, öğrencilerin, göçmen ve ezilen halkların eylemlerine tanık oluyoruz. Yunan emekçiler, krizin bedelini ödememek için başlattıkları hareketle Yunan Başbakanını koltuğundan ettiler. Onu İtalya’nın mafya kökenli, yolsuzluk ve ahlaksızlığın tavanda olduğu başbakanı Berlusconi izliyor. Avrupa’yı saran borç krizi, Yunanistan’dan İtalya, İspanya, Portekiz gibi ülkelere sıçrarken, pekçok Avrupa bankasını da bir domino taşı etkisiyle yıkmaya hazırlanıyor. Kapitalizmin emekçiler açısından artık yaşanabilir bir sistem olmaktan çıkması, bu ülkelerde öncü bir komünist devrimci güç olmaması gerçeğini bile kaale almıyor. Yıkılmaz olduğunu beyan eden ve emekçilerin algısını, “böyle gelmiş böyle gider”e çeviren sömürü sisteminin kaleleri kendi içindeki truva atı sayesinde her gün biraz daha yıkılıyor.
Yunan emekçilerinin ayları bulan eylemleri, ABD ve İngiltere’deki işgal eylemleri, bugün hemen sonlanacak gibi değil. Çünkü en gelişkin kapitalist ülkelerde bile, emekçiler açısından bu sistem yaşanabilir olmaktan çoktan çıkmış vaziyette.
Peki bizim ülkemizde neler oluyor? Sermaye, üzerinden yılların ölü toprağını henüz silkememiş olan işçi sınıfına, kıdem tazminatı, ulusal istihdam projesi, sağlığın, eğitimin paralı hale getirilmesi gibi kölelik yasalarıyla sürekli saldırırken, din, şovenizm, sürekli kredilerle borçlandırma, medya, popüler kültür(süzlük) ile hegemonyasını güçlendirip işsizlikle de terbiye ediyor. Sınıfın içinde boyveren irili ufaklı tekil direnişler, işçi sınıfının henüz -yılan kendisine dokunmadıkça- harekete geçmediğini gösteriyor. Sınıfla zaten ciddi kopukluk içinde olan öncü güçler de sokak inisiyatifini kaybetmiş durumdalar. Ne var ki, bu tabloya rağmen umutsuz değiliz, olmayacağız!
Dünyanın her yerinde emekçilerin sokakları kendiliğinden doldurduğu şu günler kadar sosyalizme elverişli bir zaman olmamıştı. “Tarihin sonu” çığırtkanlığı altında bizleri kapitalizmde köle gibi yaşamaya mecbur edenlerin suratına tokat gibi çarpıyor kapitalizmin krizleri.
Tam da bu koşullarda bize düşen, işçi sınıfına yeniden soluk aldıracak şekilde sokağa çıkmak. Sınıfın, yılların hareketsizliğiyle tıkanan ciğerlerini açmanın tek yolu, kendi öz talepleri, hayatını direkt etkileyen esas gündemleriyle hoşnutsuzluğu sokaklara öfke şeklinde dökmek olacaktır.
Sağlık hakkımızı, eğitim hakkımızı, çalışma hakkımızı, çalışsak da insan gibi yaşama hakkımızı elimizden alanlara karşı sokağa çıkma zamanıdır! Yanıbaşımızda bir halkın üzerinde estirilen imha politikalarına dur deme zamanıdır.
Geleceğimizi ve bugünümüzü etkileyen şey sadece ekonomik tahakküm yasaları da değildir elbette. Kürt sorununu emekçi kitleleri milliyetçilikle terbiye etmek ve egemenliğini güçlendirmek için kullanan, buna rağmen tek gecede kölelik kararnameleri çıkaran sermayeye karşı savaşmanın tek yolu, şovenizme karşı savaşmaktır öncelikle.
Sistemin emekçi kitlelerin bilinçlerini bulanıklaştırmak için kullandığı tüm hegemonya araçları bu noktada geçerliliğini kaybediyor. Sınıf çelişkileri önplana çıkarak belirleyici olmaya başlıyor. Ve bu kapitalist sistemin kolayca atlatabileceği türden bir kriz de değil.
Şu anda sistemi ayakta tutan tek şey, emekçi kitlelerin öfkesinin öncü ve örgütlü bir güçten yoksun olmasıdır. Ancak örgütlü, iktidar perspektifi olan, sosyalizm hedefine sahip bir güç tüm dengeleri altüst eder. Bunun yoksunluğuna rağmen dünya çapında gelişen emekçi hareketi yeni bir çağın ipuçlarını taşıyor. Ayaklanmaların, barikat savaşlarının, sınıf hareketinin güçlü olduğu, savaşın yeniden alevlendiği bir çağın başlangıcı...
Bizim topraklarımız da dünya sınırlarının dışında değil. Bugünü iyi okuyan ve geleceği kurgulayan kazanacaktır! Çitlerin olmadığı bir dünya için önce sokakları sermayeye dar etmek gerekiyor!
[Alınteri'nin Kasım 2011 tarihli 19. sayısı için hazırlanan başyazıdır]