Pazartesi, 5 Aralık 2011 (14 yıl 11 ay önce)
Emperyalist kapitalizm sadece derin bir ekonomik kriz yaşamıyor. İdeolojik siyasal toplumsal boyutları olan çok yönlü bir kriz bu. Ki hepsinin temelinde toplumsal sermayenin yeniden üretiminde yaşanan tıkanmalar var. Ve bu salt ekonomik alanla sınırlı bir şey olarak kalmıyor, bir bütün olarak toplumsal maddi üretimi etkileyen ve ondan etkilenen ne varsa hepsine doğru yaygınlaşan çizgiler kazanarak ilerliyor. Bu da toplumsal yaşam kavramının içine ne giriyorsa hepsinin içerilmesi anlamına geliyor!
Krizin derinliği ölçüsünde ekonomik kaos ve parçalanma, politik altüst oluşlar, toplumsal varoluşun bu haliyle sürdürülemezliği ve daha bir dizi olgunun içiçe geçmesiyle girift bir tablo ortaya çıkıyor.
Bir bütün olarak emperyalist kapitalist sermayenin genişleyen yeniden üretim düzeyini tekrar yakalayabilmesi için sermayenin belli bir düzeyde yıkımını da içeren ekonomik toplumsal siyasal yeniden yapılanma süreçlerinin gerçekleştirilmesine ihtiyaç var. Tüm bu süreçler boyunca, emperyalistler arasındaki keskinleşmiş rekabet ve paylaşım konularına da birtakım “çözümler” üretilmesi gerekir. Kriz döneminde toplam artıdeğer kitlesi büyütülemediği için, emperyalist tekellerin ve onların devletlerinin, düşmekte olan tekelci karları telafi edebilmeleri açısından hacmi büyümemiş artıdeğerin daha büyük parçasını kapmaktan başka bir yol kalmaz.
Bütün bunlar ekonomik kaosa toplumsal politik altüst oluşların eşlik etmesine yol açar. Büyüyememin ötesine de geçerek toplam artıdeğer kitlesinin sınırlarının içe doğru daralma eğilimine girmesi, emperyalistlerin dışa doğru saldırganlaşmasını beraberinde getirir. Bunun bir ayağını emperyalist zor ve savaşın devreye sokulması oluşturur. Emperyalistler arası paylaşım kavgalarının dışavurumu anlamına gelen “bölgesel” ya da “sınırlı” savaşlar bu noktada yaygınlaşmaya başlar. Savaşların varolan kapsamı emperyalistler için “çözüm” üretmede giderek aciz kalmaya başlayınca, içe doğru sönümlenmek şöyle dursun dışa doğru ve daha geniş alanları bölgeleri kapsayacak şekilde genişletilmeye çalışılır.
Afganistan’da Irak’ta yaşadığı açmazlardan sonra emperyalizmin savaşı Suriye İran gibi ülkelere doğru yaymaya çabalamasının nedeni budur. Kuzey Afrika ülkelerinde belli bir yol alan, Afganistan Savaşı konusunda “daha geniş mutabakat” üzerinden yol almaya çalışan emperyalistler, savaşı tüm bölgeyi içine alacak denli büyütmeye -kendilerinden geçmişcesine- kararlı görünüyorlar.
Bu yönden tehlike büyüktür! Bölge halklarının daha fazla kırıma uğraması, daha saldırgan ve emperyalistlere daha dolaysız çalışacak hükümetlerin ve rejimlerin kurulması anlamına gelecek olan bu emperyalist proje karşısında net bir tutum almakla kalmayıp bölge halkları arasında kardeşliğin güçlenmesini sağlayacak örgün eylemlerin örgütlenmesi yönünde her fırsatı değerlendiren aktif ve devrimci refleksleri kuvvetli bir konumlanışa geçmek önem kazanıyor.
Önümüzdeki dönemde her ne olursa olsun emperyalist saldırganlık karşısında kararlı ve net bir tutum almak ve bunu sınırlı bir antiemperyalizmle de değil, proletaryanın uluslararası sınıf eylemine güç kazandıracak eksende ele almak tarihsel olarak yeni dönemi sosyalizm açısından da yarmak açısından belirleyici olacaktır. Uygulanmaya çalışılan emperyalist projeler karşısında her kim ki ikircikli bir tutum takınır, tarihsel olarak büyük bir vebal altına girecektir!