Pazar, 11 Aralık 2011 (14 yıl 10 ay önce)
Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) üyesi olan 34 ülke nezdinde yayınladığı raporda, “zenginler ve yoksullar” arasındaki gelir uçurumunun son 30 yılın en yüksek düzeyine ulaştığını açıkladı. Bu 34 ülke içerisinde Türkiye de “gelir eşitsizliği” şampiyonluğuna oynuyor.
OECD’nin gelir dağılımı verilerine dayanarak hazırladığı rapora göre, 1980'den 2008 krizine uzanan süreçte eşitsizlik uçurumu sürekli olarak devasa oranda büyüdü. Rapora göre, en zengin yüzde 10’un ortalama geliri en yoksul yüzde 10’un 9 katına ulaşmış.
Sosyalizm tehdidinin geriletilmesiyle birlikte, vahşi neoliberal birikim politikalarının şaha kalktığı '80 yılından bu yana “zenginler ve yoksullar arasındaki gelir uçurumu” yüzde 10 oranında arttı. Yayınlanan tabloda gelir uçurumunun en fazla arttığı ülke olarak Şili görünüyor. Şili'nin hemen ardından Meksika, onun ardında da Türkiye geliyor. Türkiye’yi sırasıyla ABD, İsrail, Portekiz ve İngiltere izliyor. Bu ülkelerden zenginlik ve yoksulluk arasındaki eşitsizliğin dengelendiği yaygarası yapılan Almanya, Danimarka ve İsveç'te de uçurumun büyüdüğü görülüyor.
Sınıflar arasındaki kutuplaşmayı ve bunlar arasındaki çelişkiyi derinleştirmek kapitalizmin doğasından kaynaklıdır. Sosyalist kampın basıncının zayıflamasıyla '80 sonrası uygulanan neoliberal politikalar sermaye cephesinden birikimi artırırken, işçi sınıfı ve emekçiler açısından yıkımı derinleştirdi. Bu sürecin sonuçları şimdi hem istatistiklere, hem de gelecek kaygısı artan işçi ve emekçilerin sokağa taşan ve giderek sistemlilik kazanan hareketliliğine yansıyor.
Kapitalizmin merkezlerine sıçrayan ve giderek artan “toplumsal huzursuzluk”, istatistikleri hazırlayanların da uykusunu kaçırıyor. Bu yüzden OECD raporunda, ekonomik alanda tekelci rekabeti ucuz işgücü üzerinden artırmayı öngören “reformları” desteklerken, yoksulluğun derinleşmesinin yarattığı öfkeyi yumuşatmanın bir aracı olarak, “zenginlere yönelik vergi oranının artırılmasını” öneriyor.
Kriz dalgasıyla birlikte dünya genelinde kapitalizmin daha fazla sorgulandığı, konum kaybına uğrayanlar başta olmak üzere, geleceksizlik kıskacına sıkıştırılan sosyal tabakaların sesinin daha gür çıktığı bir dönemde sermayenin akıl hocalarının devreye girmemesi düşünülemez...
Burada işçi sınıfı ve emek cephesinin, onun öncü güçlerinin sisteme karşı cepheden duruşu, bu duruşu sağlayacak bilinç düzeyi önemlidir. Krizin yükünün paylaşılmasını salık veren sınıf uzlaşmacı tavırlarla araya net sınırların çekilmesi gerekir. Öne çıkan sosyal hareketler içerisinde “Krizin yükü patronlara!”, “Zenginlerden daha fazla vergi alınsın!” talepleri yaygınlık kazanıyor. İşçi sınıfı ve emekçilerin yaşam alanlarının daraltılması karşısında bu taleplerin bir anlamı vardır fakat bu taleplerle sınırlı bir ufkun kapitalizmin sınırlarını aşma şansı olmaz. Tersi, sıkışma anlarında kapitalizmin soluk alıp vermesine yardımcı olur. Onun ömrünü uzatır.
OECD raporu da buna oynuyor. Burjuvazinin akıl hocaları kendi sınıf sezgileriyle hareket ederek bunları öneriyor. Bunun karşısında proletaryanın sınıf sezgileri doğrultusunda kapitalizmin boğazının sıkılıp, canının çıkarılması için burjuva iktidarının kellesini istemek gerekir. Kapitalizmi yıkıp, sosyalizmi kuracak olan iradenin geliştirilip büyütülmesi için dövüşülmeli, tüm olanaklar buna akıtılmalıdır!.. Bu tarihsel kesitte bunun koşulları büyümüştür.
Öyleyse her seferinde kapitalizmin sınırlarını döven “Herkese iş, herkese işgüvencesi!”, “6 saatlik işgünü, insanca yaşanacak ücret!” talepleri öne çıkartılmalı “Krize karşı devrim, kapitalizme karşı sosyalizm!” şiarı daha güçlü haykırılmalıdır.