Salı, 13 Aralık 2011 (14 yıl 10 ay önce)
Almanya ve Fransa’nın önerdiği 17 AB ülkesine kabul ettirdiği (Sadece İngiltere ayak diriyor) “AB içinde yeni denetim mekanizmaları” karara bağlandı.
Bu AB’yi yeniden yapılandırma projesi “Yüzde 3′ten fazla bütçe açığı veren ülkeye karşı üyelerden onay beklenmeden otomatik olarak yaptırımların devreye girmesi ve her ülkenin denk bütçe yapacağı yönünde taahhütte bulunması” olarak kararlaştırıldı. Bunun anlamı öncelikle bütün AB ülkelerini toplamak, aradaki tartışmalarla zaman kaybetmek gibi ağırlıklardan kurtularak dinamize karar alma sürecinin başlatılmasıdır.
Ayaklanmalara yol açan neoliberal ekonomi politikaların rayına oturması için, gelirlerin daha bir aşağı çekilmesi, sosyal hakların sıfırlanmaya doğru ilerlemesi, tüm AB ülkelerinde sınır tanımaksızın uygulanmasına hız verilmek istenmektedir.
İkincisi bu “Yapılandırma projesi” önünde en önemli bariyer sınıf ve kitle hareketlerinin dolayımsız zor yoluyla bastırılmadan uygulanması mümkün değildir. Bunu onlar da iyi bilmektedir. Ekonomik tedbirler tartışılıyor gibi gösterilmekte fakat İtalya ve Yunanistan’da kurdukları “Teknokratlar Hükümeti” nde olduğu gibi, burjuva demokrasisinin -kaldığı kadarıyla- kalan “demokrasi” bölümünü de bordodan atmaya soyunmaktadırlar. Hızlarını kesebilecek, -göstermelik de olsa varolan- halk iradesini ortadan kaldırmayı hedeflemektedirler. Üstelik atanmış hükümetlerin halka hesap vermek gibi bir sorumlulukları da bulunmamaktadır. Yükümlü oldukları tek kurum kendilerini atayan sermayenin uluslararası ve yerel kurumlarıdır. Kapitalist sisteme karşı öfkenin bu kadar yüksek olduğu bir süreçte “Ekonomilerin amaç birliği, bütçe ve vergi kurallarının hakim olduğu Euro Bölgesi” başka türlü oluşturulamaz.
Bundan böyle “Teknokratlar hükümeti” yoluyla parlameno da askıya alınabilecek. Burjuva demokrasisinin olduğu ülkelere özgü bu yeni “darbe” biçimi, Avrupa Birliği Komisyonu Başkanı Jose Manuel Barroso, 2010 yılında Avrupa Sendikalar Konfederasyonu (ETUC) temsilcileriyle yaptığı bir görüşmede açıktan dillendirilmişti. Barroso, “Yunanistan, İspanya ve Portekiz’in içinde bulundukları borç krizlerine acil çözüm bulamamaları ve kamu harcamalarını karşılayamaz hale gelmeleri durumunda bu ülke demokrasilerinin çökme tehlikesiyle yani askeri darbeyle karşı karşıya olduğunu” söylemişti. Bugün bu pratikleştirilmiştir.
Üçüncüsü, AB’nin en büyük ekonomisi Almanya’nın, Fransa desteğiyle, bu neoliberal politikalardaki hızın denetimcisi olmaya soyunmasıdır.
Başka “iki Avrupa”
Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy AB emperyalist ülkeleri arasındaki çelişkinin derinliğini ve İngiltere’nin ayak direyişini anlatırken, “Alman Başbakanı Angela Merkel ve ben, İngilizlerin anlaşmanın tarafı olması için her şeyi yaptık. Ama bundan böyle açıkça iki Avrupa var. İngiltere’nin AB’nin yeni denetim mekanizmalarına karşı çıkmasıyla iki Avrupa” diyordu. Biz ise iki Avrupa’dan bambaşka bir şey anlıyoruz.
Artık gerçekten iki Avrupa oluşacak. Sınıfsal kamplaşmanın iki ucundan oluşan iki Avrupa. Yunanistan, Tunus, Mısır, Amerika’da Wall Street Hareketi’nden sonra, bugün Avrupa’daki gösterileride de hayalet gibi dolaşmaya başlayan bir sözcük var: “Revolution” (Devrim)! Gösteri ve direnişlerde yer alan her grup ve siyasal hareketin bu sözcüğe yüklediği anlam elbette farklıdır. Fakat sloganlaştırılan “devrim” söylemi, köklü değişim isteminin dışavurumudur. “Bütçesi denkleştirilmeye” çalışılan her ülkede kendini büyütmeye aday, bazan geriye çekilip hiç beklenmedik anda militan çıkışlar yapan bir niteliğe bürünmekte, “Sürpriz çıkışlar” yapmakta.
İngiltere’deki genel grevden sonra, İtalya 30 milyar euroluk tasarruf paketi, İtalya Genel İş Konfederasyonu (CGIL), Genel Çalışma Birliği (UGL) ve İtalya Çalışma Birliği (UIL) tarafından ülke çapında 3 saatlik grevle karşılandı. Yine İtalya’da geçen Şubat'ta “Şimdi değilse, ne zaman?” sloganıyla meydanlara inen kadınlar, “Kadınlar yoksa, kim?..” sloganıyla ikinci kez meydanlara çıktılar. Kadınların protestolarının hedefinde, hafta içinde parlamentoda kabul edilerek yasalaşması beklenen yeni ekonomik önlem paketinde kadınlarla ilgili çalışma hayatında ve emeklilik reformunda yapılacak düzenlemeler vardı.
“Revolution” söyleminin meydanlarda, sokaklarda böyle dolaşması, kapitalizmin doğaya ve insanlığa yönelik tahribatının artık hiçbir yolla gizlenemez hale gelmesindendir. Kapitalizm karşıtlığını içeren direnişler ve işçi hareketleri yükselme eğilimine girmiştir. Önümüzdeki süreçte Avrupa ülkelerinde baskılar artacaktır. Sınıflararası çatışmanın yükseleceğine işaret eden bu süreçte işçi sınıfı başta olmak üzere kapitalizm karşıtı hareketlerin sınıfsal bir perspektif içerisinde, uluslararası dayanışmayı da içeren bir mücadele hattında birleştirmeyi hedeflemek zorunludur. “Revolution” sloganı sınırlı değişimlerden ilerisini istiyor. Bunu sosyalizm içeriğiyle doldurmak için sokakları dolduran İtalyan kadınlarının söylediği gibi “Şimdi değilse ne zaman”!..