Cuma, 16 Aralık 2011 (14 yıl 10 ay önce)
19 Aralık 2000, sabaha doğru… Uşak E Tipi Cezaevi'ndeyiz... Ramazan ayı… Yan koğuşta kalan yurtsever bir ana, sahur yemeğini hazırlamak üzere ocağı açmak istemişti. Ocak yanmıyordu… Nöbetçileri uyardı ana. Hepimizin her an bir operasyon olacağı beklentisiyle tetikte olduğumuz bugünlerde, koğuşun dışındaki ara koridora konulmuş tüpün kesilmiş olması, beklenen saldırının gerçekleşmek üzere olduğunu gösteriyordu. Zaten günlük kıyafetlerimizle uykuya çekildiğimiz için yataktan fırlayıp, hazır hale gelmemiz sadece birkaç dakikamızı aldı.
Karşımızdaki cellatları Buca’dan, Ümraniye’den, Diyarbakır’dan, Ulucanlar’dan, Burdur’dan… iyi tanıyorduk! Vahşette ve her türlü alçaklıkta sınır tanımadan saldıracaklarını biliyorduk. Bunun daha önceki tekil operasyonlardan farklı olacağından da emindik. Fakat aynı anda 20 cezaevine, binlerce asker, silah, bomba ve teçhizatla; insanlık tarihinin tüm yıkıcı-gerici-faşist ruhunu kuşanarak girildiğini daha sonra öğrenecektik.
Operasyonun kapsamının ideolojik karşılığı kafamızda netti: Geleceğin en ileri temsilcilerinin dışarda olduğu gibi, zindanda da kendi idealleri doğrultusunda yaşamak için kan can pahasına sergiledikleri iradi duruş kırılmak isteniyordu! Bu duruşun işçi ve emekçilerin öncü bölükleri üzerinde yarattığı umut kırılmak isteniyordu! İşçi ve emekçilere dönük büyük saldırılara hazırlanılırken, tüm direnme odaklarına unutulmayacak bir gözdağı verilmek isteniyordu. Örgütlenme fikri, kolektif hareket etme bilinci, devrimci kararlılık çözülmek isteniyordu! En ileri bölükleriyle birlikte tüm bir toplum F tipleri şahsında, hücrelere doldurulmak isteniyordu; ruhlarıyla hapsedilmek… Tüm bir ülke faşizmin giydirdiği o deli gömleğine sığmayıp patlamadan, bu gömlek daha bir sıkar hale getirilerek, boğulmak isteniyordu! En özlü ifadeyle “IMF programını uygulayabilmek için F tipi cezaevlerine geçmek gerekiyor”du!
Bunu bilmenin tarihsel sorumluluğuyla yığıldık kapıya. O anda düşman da uzun namlulu silahları hazır halde kapının hemen arkasındaydı. Ve kapı açıldı… Üzerimize doğrulmuş silahlar eşliğinde Ölüm Orucu eylemcilerinin bulunduğu koğuşa doğru çekildik. O anda öne çıkan, ÖO direnişçilerini koruma bilinciydi. Kimimiz koğuşa ulaşamadan etkisiz hale getirildi, bir kısmımız koğuş kapısına dolapları yığmak suretiyle barikat örmeye giriştik. Fakat kısa sürede örülen bu barikat hızla yıkıldı ve herbirimiz o bilinen yöntemlerle etkisiz hale getirilip, buz gibi havalandırmaya atıldık. O arada P/C davasından ÖO eylemcisi arkadaşlardan bazıları bu alçaklığı protesto etmek için bedenini tutuşturmak istedi…
Hepimiz havalandırmaya konulurken şafak da sökmek üzereydi. Yağmur çiseliyordu, gökyüzü karanlık bulutlardan oluşan ürkütücü bir tablo gibiydi. Sanki doğa da bu vahşet karşısında kasılmış, o ezeli belleğinin vahşet tanıklıklarına yenilerinin ekleneceği tedirginliğiyle pür dikkat kesilmişti. Doya doya boşaltamıyordu içinde biriktirdiği coşkuyu, sanki boğazı düğümlenmişti…
Burası küçük bir cezaeviydi ve adli mahkumlar dışında sadece politik kadın tutsaklar vardı, sayımız da fazla değildi. O yüzden de etkisizleştirilmemiz uzun sürmedi. Herkesin gözlerini hatırlıyorum… Pırıl pırıl yıldızlar oynaşıyordu adeta. Hepimiz tepeden tırnağa öfke kesmiş, tek bir beden gibi olmuştuk. Yağmur altında, saatlerce bekletildiğimiz o anlarda hiç susmayan sloganlarımız ve tüm benliğimize sinmiş ideallerimizle işlerini zorlaştırmak için elimizden geleni yapmaya çalıştık.
Asker ablukası altında bekletildiğimiz havalandırmadan saatler sonra teker teker koparılarak alınmaya başlandık. Bu arada ÖO direnişçileri ve yaralanan bazı arkadaşlar hastaneye kaldırılmıştı. Onları tanıyorduk, alçaklıkta sınır tanımayacak bir savaş ahlakına sahip olduklarını biliyorduk. Beklediğimiz oldu. Zorla, derdest edilerek çıplak aramadan geçiriliyorduk. Askerlerin-polisin-gardiyanların oluşturduğu o karanlık koridorun gözlerinin önünde, vajina ve makat aramalarından geçiriliyorduk. Yüreğindeki insanlık pırıltılarını henüz kaybetmemiş olanların gözyaşlarını tutamadıkları bu koridordan geçirilerek, bilinen fasıllarla tecrit hücrelerine konuluyorduk. Saatler sonra hepimiz bu hücrelerde toplanmış olduk. Toplam 3 tecrit hücresine bölüştürülmüştük. 20 cezaevine aynı anda saldırıldığını adli mahkumlardan öğrendik.
Bizim için artık kendi durumumuz değil, diğer cezaevlerindeki yoldaşlarımızın, arkadaşlarımızın durumu belirleyiciydi. Tepeden tırnağa kaygı kesildik… Operasyonun kitlesel bir katliama dönüşmüş olabileceğini biliyorduk. Nitekim kısa bir süre sonra adlilerden aldığımız haberlerle durum iyice netleşmeye başlıyordu. Bunun üzerine sayım vermeme kararı aldık.
Bu tavrımızın üzerinden bir gün geçtikten sonra yeni ve daha kapsamlı bir operasyonla karşı karşıyaydık. Barikatlarımız hazırdı. Alay komutanı kapıların açıldığı maltadan emreden bir sesle buyuruyordu! Bu sesi, sesin kıvrımlarına işlemiş metal soğukluğunu bugün bile hatırlarım: “Ben alay komutanıyım, savcı değilim, müdür değilim, emrediyorum barikatları açın!” Kolay mı öyle!… Gerekli yanıtı alır almaz iş makinalarıyla duvarların yıkılmasına başlandı. Bu arada hemen yanımızdaki hücreye konulmuş olan P/C’li arkadaşlardan ikisi, Yasemin ve Berrin bedenlerini tutuşturmuşlardı. Hala kulaklarımda çınlayan sloganlarıyla birlikte biz de kurduğumuz barikatı tutuşturduk. Kısa bir süre sonra iş makinaları ile yıkılan duvardan girilerek hepimiz vahşi bir saldırganlıkla cezaevi bahçesine çıkarılmış olduk. Bir yoldaşımın kendisine gelir gelmez başlattığı sloganlarla hepimiz ayağa dikilip susmamacasına haykırmaya başladık. Hatırlamadığım bir süreden sonra F Tiplerine götürülmeyi beklerken, yine tek tek koparılarak bu sefer de tek kişilik müşahade hücrelerine çıkarıldık. Günlerce orada bekletildikten sonra ailelerin ve kitle örgütlerinin de araya girdiği uzun görüşmelerden sonra yeni yapılan 6-8 kişilik hücrelere indirildik.
Mücadelenin bir parçası olan zindandaki hayatımız artık yeni bir anlam ve içerik kazanıyordu. Ölüm Orucu ve süresiz açlık grevleri ile birlikte ilerleyen günleri, F Tipi’nin felsefesine meydan okuyacak bir içerikle doldurarak yaşamaya geçmeliydik ve bunu yaptık. Hiçbir zaman o hücrelere sığmamak, ruhen ve fikren firarda olmak, özgürlük duygusunu düşünsel üretimle beslediğimiz bu firarlarda sınırsızca yaşamak… Ve F tiplerindeki katı tecrit, bu felsefeye göre yaşayanlarca şimdi de, gelecekte de kırılıyor, kırılacak! Hücrelerimize sinen özgürlük tutkusu daraltılan duvarlara asla sığdırılamayacak. Fakat aslolan, bunun F Tipi’nde somutlaşan anlamlara karşı toplumsal bir mücadelenin konusu haline gelmesidir. Aslolan F Tipleri’ne yüklenen anlam bütünlüğünün, “İçerde dışarda hücreleri parçalama!” bilinciyle buluşularak, paramparça edilmesidir.
19 Aralık ve sonrasında görkemli direniş geleneğimizi çoğaltarak ölümsüzleşenlerimizi durmayanların, sınır tanımayanların sımsıcak sevgisiyle anıyoruz. Onları anmanın onların gerçekleştirmek istediklerini gerçekleştirmek, onlar için de yaşamak olduğunu bilerek… Emperyalist kapitalist barbarlığın örmek istediği tüm hücrelere karşı onlar adına da savaşarak…