“Suç” ve “suçlu” tanımı skalasını alabildiğince genişlettiler. Hedef ilk elde tüm muhalefet dinamikleri
Faşist rejimin saldırganlığının yeni dalgaboyunda gözaltına alınan kırkiki basın emekçisinden otuzaltısı tutuklandı. Altısıysa tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı. Faşist yargı sisteminin suç deliliyse yayınlanmış haberler! Nasıl olur? Oluyor işte. Büşra Ersanlı, Ragıp Zarakolu ve başkalarında olduğu gibi oluyor. En meşru muhalefet zeminleri üzerinde bile polis ve yargı eliyle azgın bir devlet terörü uygulanarak...
“Suç” ve “suçlu” tanımı skalasını alabildiğince genişlettiler. Hedef ilk elde tüm muhalefet dinamiklerini ve toplumu korku cenderesi içine hapsetmek olduğundan buna kılıf uydurmaları çok zor olmuyor onlar açısından. Olmuyor çünkü politikalarına yedekledikleri kimi “aydın-entel”, “solcu” müsveddelerinin, “yetmez ama evet”çilerin yaydıkları “demokratikleşme” masalları, 12 Eylül faşizminin yarılmasına duyulan ihtiyaç ve özlemden de kaynaklı toplumda geniş bir kesimi zehirledi. Yenilgi ruhhali ve derin tasfiyeci rüzgarın etkisiyle de azımsanmayacak bir kesim bunun vebalini taşıyor. Bu vebalin dışında kalanların sözüyse etkisiz ve cılız kaldı. Kendi sınırlı talepleri düzeyinde de olsa Kürt dinamiği ve irili ufaklı birkaç işçi direnişi hariç yaprak kıpırdatılamadı. Radikal devrimci ve komünist hareketin F tipi sendromunu yaramamış olmasının da bunda payı küçümsenemez.
Bu sütliman haliyle birleşik, yeni bir katı merkezileşme ve rejimin kendisini yeniden yapılandırma sürecinde, devlet mekanizmalarının bütününde sağlanan kadrolaşma ekonomik ve siyasal saldırganlığın tekelden yürütülmesinde yol alınmasını sağladı. Şimdi bir tarafta dünyayı sarsan ağır ekonomik krizin basıncı, aşırı borç ve cari açığa dayalı “büyümenin” sürdüremezliği var. Bununla birlikte istihdam politikalarında Çin'e taş çıkaracak uygulamaları yaşama geçirme yönelimi... Diğer yanda vahşi neoliberal politikalara karşı yaratılan Tahrir örnekleri var.
Rejimin bu düzlem içerisinde ve bu doğrultuda yola devam etmesi, en ufak bir muhalif dinamiğin dahi kontrol altında tutulmasını gerektiriyor. Bu yüzden korku cenderesini işçi sınıfı ve emekçilerin, bir bütün olarak toplumun bütününe yerleştirmeye oynuyorlar. Bu cendere bir yerlerinden delinip, özgürlük bilinci ve eylemi geliştirilmediği, bu coğrafyanın Tahrirleri yaratılamadığı oranda bu pervarsızlığın önü alınamaz!..