Perşembe, 29 Aralık 2011 (14 yıl 10 ay önce)
Hakkari Yüksekova, Kürt halkının örgütlü duruşunun en güçlü olduğu yerlerden biri. Son günlerde bu ilçede bir çete türedi. Maskeli silahlı gruplar ev ve işyerlerini soyuyor, kendilerini polis olarak tanıtıp kimlik kontrolleri yapıyor, araçları kundaklıyor! Misrihan Coşkun isimli kadının da bu çete tarafından öldürüldüğü düşünülüyor. Tüm kolluk güçleri ile tepeden tırnağa örgütlü olan devlet, ne hikmetse bu çeteye dokunmuyor!..
3 Aralık günü Diyarbakır’da yapılan BDP mitingine katılan 21 yaşındaki Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi öğrencisi Murat Elibol sırtından kurşunlanarak katledildi. Bu cinayetin, son günlerde belli başlı Kürt illerinde adını duyuran ve Selefiler-Kürt El Kaidesi olarak adlandırılmaya başlanan örgüt tarafından işlendiği sanılıyor. Kolluk güçleri sessiz!.. Selefiler denilen bu gruba dair, “silahlı kitlesel bir güç” olduğu yönünde alttan alta sistemli bir propaganda yürütüldüğünü eklemek gerekir.
Yurtsever din adamları daha dün, “Kürtçe ezan okuyorlar” denilerek toplumsal gericiliğe hedef gösterilirken; aynı devlet bugün “melleleri kadroya alma” girişimi başlatıyor! Yaklaşık bin melleyi (medrese bitirmiş din adamları) devlet kadrosuna alma girişimiyle, aylar önce Kürdistan’ın din üzerinden fethedilmesi için din adamlarından oluşturulmuş “irşat birlikleri” fikrinin aynı amaçtan beslendiği ortadadır.
Sadece bu üç gelişmeyle bile, dağların taşların bombalanması, avukatları-siyasetçileri, çocukları-anaları yetmiyormuş gibi, bu halkla bir şekilde teması olan aydınların da zindanlara doldurulması arasındaki ilişkinin son derece berrak olduğunu düşünüyoruz. Bu tablo, Kürt halkının ağır bedellerle kazandığı tüm bir örgütlenme birikiminin, bu süreçte oluşturduğu tüm demokratik ilerici kültürel donanımın tasfiyesi için bütün araçların devreye sokulması konseptinin çıplak ifadesidir. Din, kültürel yozlaşma, yoksul Kürt gençlerini bu yozlaşma içinde eritecek çeteleşmelerle rejimin kolluk güçleri ve yargısı eliyle yürütülen/yürütülecek olan çok yönlü terör, bu konseptin esas araçlarıdır. Bu konseptin AKP iktidarı döneminde pekişip, rejimin merkezi politikası haline geldiği pekçok örnekle sabitlenmiştir.
Gelişmeleri az çok takip eden herkes rejimin Kürdistan’a dönük konsepti konusunda fikir sahibidir. Asıl sorun, bu taarruza karşı ne yapılması gerektiğidir. Hem Türkiye proletaryası ve öncülerinin hem de Kürt siyasal hareketinin tarihsel görev ve sorumluluklarının bugün hangi noktalarda toplaştığının anlaşılması, bunun pratik adımlara dönüştürülmesidir.
Rejimin soruna sınıfsal bir eksende yaklaştığını, tüm araçlarını bu eksen üzerinden belirlediğini söylememiz abes olmayacaktır. Dini de, kültürel yozlaşmayı kışkırtmak için devreye soktuğu çeteleri de, Kürt halkının ölçütlere vurulamayacak yoksulluğunu sömürmek üzerinden devreye sokmaktadır. Giderek AKP çatısı altında toplanarak örgütlü bir sınıf haline gelen Kürt sermayesini de başka bir kanal açmakta kullanıyor. Bu kanal da işsizlik olgusunun sömürülmesi üzerinden açılıyor. Bölgedeki kapitalist yatırımların niceliksel artışı, üretim ilişkilerini de bu temele oturtuyor. Fakat Kürt halkının ulusal özlemleriyle yılların ağır yorgunluğu bu gerçeği şimdilik perdeliyor. Kürt siyaseti de bu perdenin kalkmasını sağlayacak içerikte bir eksende politika geliştirme yöneliminden uzak.
Oysa bugün rejimin bu özümseme politikasını parçalayacak yegane hat, Kürt halkının ulusal özlemleriyle varolan sınıfsal gerçekleri gözeten bir mücadele programı ile hareket etmektir. Yoksulluğun, işsizliğin oluşturduğu zayıf karın, ancak bu bilinçle donanan bir halk tarafından etkisizleştirilebilir. Tek başına demokratik talepler için yürütülen mücadele bu konsepti parçalayamaz!
[Alınteri, Aralık 2011, Sayı: 20]