Perşembe, 29 Aralık 2011 (14 yıl 10 ay önce)
Milletvekili maaşlarina yüzde 63 oraninda, milletvekili emeklilerine ise yüzde 100 oranında zam uygun gören devlet, aynı bonkörlüğü doğalgaza zam konusunda da gösterdi. Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu (EPDK) 8 yılını dolduran doğalgaz dağıtım şirketlerine yüzde 20′ye kadar zam yapma izni verdi. Bu muştulu haberi alan özel sirketler ilk uygulamalarını yüzde 12 zamla Kayseri’de yapmaya karar verdi bile..
Doğalgaz serüvenimiz
Türkiye’de doğalgaz ile ilgili ilk çalismalar 1983 yılında revizyonist
Rusya ile
BOTAŞ arasında yapılan antlaşmalarla başladı. 80′li yıllar aynı zamanda özelleştirme politikalarının da uygulanmaya başladığı bir dönemdi: Doğalgaz ile ilgili ilk özelleştirme girişimi de 1984′de Özal tarafından çıkarılan bir kanunla başlamış oldu. Enerji konusunda dışa bağımlılığı arttıran anlaşmalarla ve çıkarılan kanunlarla beraber özelleştirme konusunda kollar hızlıca sıvanmış oluyordu. Öncelikle
TEK,
TEAŞ ve
TEDAŞ olarak ikiye bölünüp küçültülmüş, daha sonrasında ise özel şirketlere devri gerçekleştirilmistir. Bu süreçte önündeki fırsatı gören sermaye arasında it dalaşı başlamış, “
Mavi Akım”, “
Beyaz Enerji” gibi yolsuzluklar birbirini kovalamıştır. Ancak işin vitrin tarafı “
daha ucuza enerji”, “daha ucuza ısınma fırsatı” olarak işçilere ve emekçilere gösterilmiştir.
Şimdi ise o vitrin zorunlu olarak biçim değiştirmekte, gerçek yüzünü artık gizleyemez bir şekle bürünmektedir. Bir zorunluluğun sonucudur bu: Sermaye sabredeceği kadar sabretmiş, daha düşük oranlarda zamlarla idare etmiştir. Ancak kendini döndürebilmesi, daha doğrusu ayakta durabilmesi için artık daha fazlasına ihtiyacı vardır. O nedenle elini isçinin emekçinin cebine sokabileceği kadar sokmaktadır. Bir taraftan yeni istihdam yasalarıyla esnek çalışmayı yaygınlaştırıp güvencesiz çalışmayı dayatırken, kıdem tazminatını gaspederek, sağlıkta yıkım politikaları uygulayarak varolan son hak kırıntıları da geri alırken, diğer taraftan temel gıda ürünlerine, elektriğe, doğalgaza vb. zam yaparak, işçi ve emekçiler etrafındaki mengeneyi iyice sıkıştırmaktadır.
Oysa tıpkı barınma, sağlık hakkı gibi ısınma hakkı da kamusal bir haktır. Devlet tüm bireylerinin ihtiyacına göre eşit bir şekilde doğalgaz dağıtımını yapmak zorundadır. Ve bu herkesin ulaşabileceği’ ucuz bir hizmet olmalıdır. Bireyin yaşayabilmesi ve ihtiyaçlarını karşılayabilmesi için zorunluluk haline gelmiş olan enerjiden yararlanma hakkı bunlar gözetilerek herkese tanınmalıdır.
Tüm ihtiyaçların sermayenin ihtiyacına göre belirlendiği kapitalizmde ise bu mantık tersinden işlemektedir. O memura yüzde 3 zam yaparken, doğalgaza yüzde 20 (o da şimdilik) zammı elzem görür. Asgari ücreti açlık sınırının bile altında belirlerken, milletvekillerine milyarlarca lira artış getiren zammı bir çırpıda meclisinden çıkarıverir. Buna karşı çıkan insanları ise copuyla, biberiyle, özel yetkili mahkemeleriyle tehdit eder. Ya da herkesin gözü önünde 3 metrelik duvardan aşağı itiverir.