Çarşamba, 4 Ocak 2012 (14 yıl 10 ay önce)
Bugün bir kez daha yandı canımız... Hem de çok derinlerden... Kürdistan denen toprakların, dili ve ulusu olmayan ezilmişliğiyle patladı ciğerlerimiz. Nefessiz kaldık çocuklarla... O ele ele tutuşan iki küçük yüreğin, son kalp atışlarında yaşamaya devam ediyoruz. Acı ama gerçek...
Güneşli güzel bir günün akıl almaz hayallerini kurarken, yanımızda bulunan insanların, acılarını yüreğimize nefret olarak sardık bir kez daha...
Gökyüzündeki biriken pisliğiniz insansız hava uçaklarınızın görüş alanını kısıtladığı için rahatsız ediyordu sizi belki de... Bu yüzdendi dumansız hava sahaları... kimbilir...
Dersim 38 den tanıyoruz aslında sizi... Hiç şaşırmadık da bir yandan...
Sizi Maraş'tan Gazi'den ve nice katliamlardan tanıyor ve biliyoruz...
Hiç şüphemiz yok böyle bir şey yapabileceğinize...
Ölümü çok kez yaşadık; biliyoruz nasıl bir şey olduğunu... Düşman, unutma sakın! Bizi bir tek onursuz nefes alıp vermek öldürür!
Kime dokunur el dediğin şey...
O bombaların acısına mı kardeşim...
Elini ver...
Bak gökyüzüne görüyor musun
Göğü dumana yeri kana bulayanı...
İki kanadı olan bir kuş görmeyi isterdim oysaki daha çok...
Kanatlarına takılıp gitmeyi özgürlüğe...
kardeşim kuşlar özgürlüğü simgeler
kardeşim kuşlar değil üzerimizden geçen
Kardeşim ver elini...
Özgürce tut!
[Bir Alınteri okuru]