GÜNCEL
İkinci Dünya Savaşı yılları... faşizmin kol gezdiği Almanya`da, korkunun kol gezdiği küçük bir ev… Almanlar, ailelerinin evde ne konuştuklarını, nelerden bahsettiklerini kendilerine söylemeleri konusunda çocukları okullarda sürekli baskıya tabi tutuyorlar. Korkan ya da etkilenen çocuklar, evde Almanların gözü ve kulağı oluyor. Böylece faşizm evlerin taa içine kadar sızıyor, oralarda küçük bir istihbarat ağı oluşturuyor. İşte o evlerden ve o ailelerden birinin yer aldığı bir sahnedir aklımda kalan: Küçük bir evin mutfağı, küçük evin mutfağında küçük bir yemek masası etrafında, ağır hareketlerle ve korku dolu gözlerle yemek yiyen bir aile… Anne, baba ve küçük bir erkek çocuk… Anne ve babanın korku dolu gözlerle, yanlarında yemek yiyen çocuklarına bakışları belki de filmin en etkileyici sahnesi, belki de o yüzden bu sahne hafızamdan hiç çıkmamış… Yanıbaşlarındaki sandalyede, tamamen çocuk masumiyetiyle yemeğini yiyen, daha bir kaç sene önce kimbilir nasıl bir mutlulukla kollarına aldıkları, canlarından bir parça olan çocuklarının ağzından cıkacak tek bir kelimenin kendilerini sürgüne ya da ölüme götüreceğini bilmenin korkusu ve dehşeti…Ve çocuğun bütün masumiyetine rağmen, kendisine öğretilene uygun olarak, anne babasının ağzından çıkan her sözcüğe dikkat kesilmesi… Bir çocuktan beklenemeyecek sinsi bakışlar, duygusuzluk!..
Haberi okuduğumda ilk düşündüğüm bunlar olmuştu. Sistem kendi bekası için, toplumsal ajanlarını yetiştiriyordu. Ve işe başlamak için çocuklar en iyi seçimdi. Bugün de devlet aynı mantıkla çocuklarımıza el atmaya çalışıyor. Aslında devletin çocuk ihbarcılar yetiştirme, ajanlaştırma faaliyetleri yeni değil. Zaten okullarda verilen ırkçı, gerici eğitimle bu adım çoktan atılmıştı. Bununla birlikte ajanlaştırma faaliyeti çok uzun zamandır polis-MİT-Gülen Cemaati ekseninde yürütülüyor. Özellikle yetiştirme yurtlarında kalan çocukların, madde bağımlısı çocukların, bu konuda eğitildikleri bilinen bir gerçek. Ancak eskiden nispeten daha 'gizli' yürüyen bu faaliyetler, simdi daha yasal bir görünüme kavuşturuluyor. Böylece hedeflenen kitle de genişletiliyor. Toplumsal otokontrol mekanizmasıyla toplumun kendi kendini kontrol altına alması amaçlanıyor. Sürekli “İzleniyorum! Her an ihbar edilebilirim!” paranoyası ve korkusuyla sistem içinde silikleşme, sistemin gücünü kanıksama, güvensizlik, geleceksizlik, bireycilik yaygınlaştırılıyor. Buna da “ağaç yaşken eğilir diyerek, toplumun en küçük ve daha kolay eğitilebilecek bireylerinden başlanıyor. Sitedeki çocuk sayfasına ilk girdiğimde de aklımdan bu düşünceler geçiyordu. Sonrasında ise duygularım da karıştı işin içine. Hani 'kanım dondu!' derler ya, hissettiklerimi belki de en iyi anlatacak cümle bu… Sitede çocuklara öncelikle istihbaratın ne kadar iyi bir şey olduğu anlatılıyor. Öyle ya, içimizde ve dışımızda bulunan “düşmanlar” tarafından sürekli olarak yok edilmek isteniyoruz!
Gözümüzü bir kapatsak açtığımızda belki de hiçbir şey bulamayacağız geride. Korku paranoyası çocukların minik zihinlerine kazınıyor böylelikle önce... Bu iç ve dış düşmanları yok etmek için, istihbarat çok önemlidir deniyor. Yani ajanlık fikri, çocukların duyguları, saflıkları kullanılarak belleklerine yerleştiriliyor. Bir de oyunlar yer alıyor bu çocuk sayfasında. Amaç çocuklara ajanlığı sevdirmek ve özendirmek… Oyunlar buna göre belirlenmiş. Mesela adaya düşen bir çocuğun hayatta kalmasını sağlamak, oyunu oynayan kişinin vereceği doğru cevaplara göre sağlanıyor. Sorular ise istihbarat faaliyetlerinin çekirdeğini oluşturan bilgilerden oluşuyor. Böylelikle “komşuna dahi güvenme” paranoyasıyla işlenmiş olan çocuk, “gözlemle, bilgi topla ve ihbar et” üçgeninde ajanlaştırma, ihbarcılaştırma eğitimine tabi tutuluyor. Oyunu oynarken bir taraftan da, ajanlık yaparken hangi yöntemleri kullanmaları gerektiği de öğretiliyor. Yani tam bir ihbarcı-ajan eğitim programı oluşturulmuş.
Devlet benzer yöntemleri ara ara Kürt çocukları üzerinde de denedi. Eylemlerde yakaladıkları çocuklara çikolata, top vs. vererek kendilerine bağlamaya çalıştı. Elbette bu yem tutmadı. Şimdi ise eyleme katılan Kürt çocuklarına el koyma kararı alarak, kendi halkına karşı bu çocukları ihbarcılaştırma/ajanlaştırma hedefi gütmektedirler. Çocukları yerleştirmeyi planladıkları yetiştirme yurtlarının zaten kimlerin elinde ve hangi faaliyetlere hizmet ettiği bizzat MİT’in kendi itirafçıları tarafından bile birçok defa dillendirilmiştir.
Aslında MİT kendi çocuk sayfasında amacını, hedefini yine kendisi açıklıyor: “Size ihtiyacımız var çocuklar” diyor. İşte bu cümlede tüm amaç çok net biçimde gözönüne serilmiş oluyor:
Bizlerin, biz işçi emekçilerin de çocuklarımıza ihtiyacı var. Ama tamamen onlardan bambaşka nedenlerle. Onlara ihtiyacımız var, çünkü kapitalist sistemi yıkmak, yerine sömürünün olmadığı sosyalizmi kurmak için sınıf kiniyle yetişmiş, onuruna sahip çıkan bireylere ihtiyacımız var. İnsanca yaşanacak bir geleceği inşa ederken; çocuklarımızı eğitmeye, onlari kazanmaya ihtiyacımız var. Çocukları kazanan geleceği kazanır. Unutmamamız gereken bu!
[Bir Alınteri okuru]
Cuma, 13 Ocak 2012 (14 yıl 9 ay önce)
İnternet sitesini yenileyen MİT, sanal alemde kapılarını çocuklara açtı. MİT’in internet sitesindeki en çarpıcı yeniliklerden biri de çocuk sayfası. Çocuk sayfasına tıklayanlar interaktif bir sunumla karşılaşırken, MİT, devlet ve istihbarat gibi temel kavramların tanımı yapılıyor.Bu haberi ilk okuduğumda aklıma yıllar önce seyrettiğim bir film geldi. Filmin adını hatırlamıyorum, ya da nasıl başlayıp nasıl bittiğini. Ama birkaç sahnesi kalmış aklımda, özellikle bir sahnesi var ki, uzun zaman etkisinden kurtulamamıştım ve hala aklıma gelince aynı şekilde etkileyebiliyor beni...
İkinci Dünya Savaşı yılları... faşizmin kol gezdiği Almanya`da, korkunun kol gezdiği küçük bir ev… Almanlar, ailelerinin evde ne konuştuklarını, nelerden bahsettiklerini kendilerine söylemeleri konusunda çocukları okullarda sürekli baskıya tabi tutuyorlar. Korkan ya da etkilenen çocuklar, evde Almanların gözü ve kulağı oluyor. Böylece faşizm evlerin taa içine kadar sızıyor, oralarda küçük bir istihbarat ağı oluşturuyor. İşte o evlerden ve o ailelerden birinin yer aldığı bir sahnedir aklımda kalan: Küçük bir evin mutfağı, küçük evin mutfağında küçük bir yemek masası etrafında, ağır hareketlerle ve korku dolu gözlerle yemek yiyen bir aile… Anne, baba ve küçük bir erkek çocuk… Anne ve babanın korku dolu gözlerle, yanlarında yemek yiyen çocuklarına bakışları belki de filmin en etkileyici sahnesi, belki de o yüzden bu sahne hafızamdan hiç çıkmamış… Yanıbaşlarındaki sandalyede, tamamen çocuk masumiyetiyle yemeğini yiyen, daha bir kaç sene önce kimbilir nasıl bir mutlulukla kollarına aldıkları, canlarından bir parça olan çocuklarının ağzından cıkacak tek bir kelimenin kendilerini sürgüne ya da ölüme götüreceğini bilmenin korkusu ve dehşeti…Ve çocuğun bütün masumiyetine rağmen, kendisine öğretilene uygun olarak, anne babasının ağzından çıkan her sözcüğe dikkat kesilmesi… Bir çocuktan beklenemeyecek sinsi bakışlar, duygusuzluk!..
Haberi okuduğumda ilk düşündüğüm bunlar olmuştu. Sistem kendi bekası için, toplumsal ajanlarını yetiştiriyordu. Ve işe başlamak için çocuklar en iyi seçimdi. Bugün de devlet aynı mantıkla çocuklarımıza el atmaya çalışıyor. Aslında devletin çocuk ihbarcılar yetiştirme, ajanlaştırma faaliyetleri yeni değil. Zaten okullarda verilen ırkçı, gerici eğitimle bu adım çoktan atılmıştı. Bununla birlikte ajanlaştırma faaliyeti çok uzun zamandır polis-MİT-Gülen Cemaati ekseninde yürütülüyor. Özellikle yetiştirme yurtlarında kalan çocukların, madde bağımlısı çocukların, bu konuda eğitildikleri bilinen bir gerçek. Ancak eskiden nispeten daha 'gizli' yürüyen bu faaliyetler, simdi daha yasal bir görünüme kavuşturuluyor. Böylece hedeflenen kitle de genişletiliyor. Toplumsal otokontrol mekanizmasıyla toplumun kendi kendini kontrol altına alması amaçlanıyor. Sürekli “İzleniyorum! Her an ihbar edilebilirim!” paranoyası ve korkusuyla sistem içinde silikleşme, sistemin gücünü kanıksama, güvensizlik, geleceksizlik, bireycilik yaygınlaştırılıyor. Buna da “ağaç yaşken eğilir diyerek, toplumun en küçük ve daha kolay eğitilebilecek bireylerinden başlanıyor. Sitedeki çocuk sayfasına ilk girdiğimde de aklımdan bu düşünceler geçiyordu. Sonrasında ise duygularım da karıştı işin içine. Hani 'kanım dondu!' derler ya, hissettiklerimi belki de en iyi anlatacak cümle bu… Sitede çocuklara öncelikle istihbaratın ne kadar iyi bir şey olduğu anlatılıyor. Öyle ya, içimizde ve dışımızda bulunan “düşmanlar” tarafından sürekli olarak yok edilmek isteniyoruz!
Gözümüzü bir kapatsak açtığımızda belki de hiçbir şey bulamayacağız geride. Korku paranoyası çocukların minik zihinlerine kazınıyor böylelikle önce... Bu iç ve dış düşmanları yok etmek için, istihbarat çok önemlidir deniyor. Yani ajanlık fikri, çocukların duyguları, saflıkları kullanılarak belleklerine yerleştiriliyor. Bir de oyunlar yer alıyor bu çocuk sayfasında. Amaç çocuklara ajanlığı sevdirmek ve özendirmek… Oyunlar buna göre belirlenmiş. Mesela adaya düşen bir çocuğun hayatta kalmasını sağlamak, oyunu oynayan kişinin vereceği doğru cevaplara göre sağlanıyor. Sorular ise istihbarat faaliyetlerinin çekirdeğini oluşturan bilgilerden oluşuyor. Böylelikle “komşuna dahi güvenme” paranoyasıyla işlenmiş olan çocuk, “gözlemle, bilgi topla ve ihbar et” üçgeninde ajanlaştırma, ihbarcılaştırma eğitimine tabi tutuluyor. Oyunu oynarken bir taraftan da, ajanlık yaparken hangi yöntemleri kullanmaları gerektiği de öğretiliyor. Yani tam bir ihbarcı-ajan eğitim programı oluşturulmuş.
Devlet benzer yöntemleri ara ara Kürt çocukları üzerinde de denedi. Eylemlerde yakaladıkları çocuklara çikolata, top vs. vererek kendilerine bağlamaya çalıştı. Elbette bu yem tutmadı. Şimdi ise eyleme katılan Kürt çocuklarına el koyma kararı alarak, kendi halkına karşı bu çocukları ihbarcılaştırma/ajanlaştırma hedefi gütmektedirler. Çocukları yerleştirmeyi planladıkları yetiştirme yurtlarının zaten kimlerin elinde ve hangi faaliyetlere hizmet ettiği bizzat MİT’in kendi itirafçıları tarafından bile birçok defa dillendirilmiştir.
Aslında MİT kendi çocuk sayfasında amacını, hedefini yine kendisi açıklıyor: “Size ihtiyacımız var çocuklar” diyor. İşte bu cümlede tüm amaç çok net biçimde gözönüne serilmiş oluyor:
Size ihtiyacımız var; çünkü kurduğumuz kanlı sistemi devam ettirebilmemiz gerekiyor. Size ihtiyacımız var, çünkü anne-babalarınızı sömürürken onların ses çıkarmalarını, karşı koymalarını engellememiz gerekiyor. Size ihtiyacımız var, çünkü olur ya, iç düşmanlarımızı (hele ki bu düşmanın adı kürt, işçi, devrimci vs ise) etkisiz hale getirmemiz gerekiyor.Devletin ve onun eli kanlı kurumunun işte ihtiyacı bu.
Bizlerin, biz işçi emekçilerin de çocuklarımıza ihtiyacı var. Ama tamamen onlardan bambaşka nedenlerle. Onlara ihtiyacımız var, çünkü kapitalist sistemi yıkmak, yerine sömürünün olmadığı sosyalizmi kurmak için sınıf kiniyle yetişmiş, onuruna sahip çıkan bireylere ihtiyacımız var. İnsanca yaşanacak bir geleceği inşa ederken; çocuklarımızı eğitmeye, onlari kazanmaya ihtiyacımız var. Çocukları kazanan geleceği kazanır. Unutmamamız gereken bu!
[Bir Alınteri okuru]