GÜNCEL
Hrant Dink suikastı davasını izlemek için dün sabah Beşiktaş Adliye’sine giderken, hepimiz biliyorduk:
Bu dava, bugün sonlandırılacak. Planlı bir cinayet, üç tetikçinin üzerine yıkılacak. Arka plandakilerin üzerine gidilmeyecek. Devletin üst kademelerinde, bu cinayeti planlayan, destekleyen, yahut bildiği halde ses etmeyenler, bir kez daha ortaya çıkarılmayacak.
Tahminimizde yanılmadık:
Mahkeme, Yasin Hayal’i ‘’Hrant Dink’i tasarlayarak öldürmek’’ suçlarından ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çarptırdı.
Che’den Rumi’ye uzanan garip bir savunma yapan Erhan Tuncel, suçlu bulunmadı.
Yasin Hayal’in ağabeyi Osman Hayal ise beraat etti.
Ve Dink’in öldürülmesine ilişkin davada bütün sanıkların, ‘’silahlı terör örgütüne üye olmak’’ suçundan beraatine karar verildi.
Hiçbir şey değişmedi
Bir kez daha, sonunu ezbere bildiğimiz bir filmi seyrettik. Bu filmin aktörlerini, kurgusunu, yönetmenini biliyoruz. Bile bile seyrediyoruz. Seyrederken bazen yuh çekiyor, bazen isyan ediyoruz.
Arap dünyasına ‘model’ olarak sunulan, hukuk devleti olma iddiasında ve demokratikleştiğini söyleyen bir ülkenin vatandaşlarıyız. Bize söylenen bunlar, ama gerçekte hiçbir şeyin değişmediğini gayet iyi biliyoruz.
Biliyoruz ki eğer bir şeyler değişmiş olsaydı, Dink davası bu şekilde sonlandırılmazdı. Ortaya serilen deliller, böylesine kör gözün parmağına yok sayılmazdı.
Zaten hiçbir şeyin değişmesi istenmiyor, belki anlamadığımız bu. İktidar el değiştiriyor, semboller değişiyor, moda deyimiyle “konsept” değişiyor.
Laf kalabalığı ve samimiyetsizlik ise değişmiyor. Düşman değişmiyor; “Sünni-Müslüman” tanımının dışında kalan herkes, düşman sayılıyor. Bu ortamda nefret ve şiddet, hep körüklenmeye mahkûm.
Devamı farklı olacak
Sen, kendi iktidar döneminde işlenmiş, failleri belli bir siyasi cinayeti çözemiyor, adaletin tecelli etmesine izin vermiyorsan kendinden öncekileri boşuna suçlama.
Sen, savaş açtığın ‘terör örgütü’nün en bariz, en vahşi suikastını dört maymunu oynayarak geçiştirmeye çalışıyorsan boşuna uğraşma.
Sen, azınlık mensubu bir gazeteciyi koruyamıyorsan, elbirliğiyle onu ölüme götüren sürece seyirci kalıyorsan, sokak ortasında öldürüldükten sonra da sorumlulardan hesap soramıyorsan, boşuna böbürlenme.
Hiçbir kıymeti yok!
Evet, sonu belli bir filmi daha seyrettik hep beraber. Bazıları tepki gösterdi, bazıları da sessizce izledi. Ama sanma ki bu sessizlik, kabulleniştir. Sanma ki tepkiler, havada buharlaşıp kaybolacak. Sanma ki haksızlığa karşı koyanların sayısı azalacak.
Tersine. Bu filmin devamı farklı gelecek.
Mehveş Evin, Milliyet, 18 Ocak 2012
Çarşamba, 18 Ocak 2012 (14 yıl 9 ay önce)
Sonu belli bir filmi seyrettik
Hrant Dink suikastı davasını izlemek için dün sabah Beşiktaş Adliye’sine giderken, hepimiz biliyorduk:
Tahminimizde yanılmadık:
Mahkeme, Yasin Hayal’i ‘’Hrant Dink’i tasarlayarak öldürmek’’ suçlarından ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çarptırdı.
Che’den Rumi’ye uzanan garip bir savunma yapan Erhan Tuncel, suçlu bulunmadı.
Yasin Hayal’in ağabeyi Osman Hayal ise beraat etti.
Ve Dink’in öldürülmesine ilişkin davada bütün sanıkların, ‘’silahlı terör örgütüne üye olmak’’ suçundan beraatine karar verildi.
Hiçbir şey değişmedi
Bir kez daha, sonunu ezbere bildiğimiz bir filmi seyrettik. Bu filmin aktörlerini, kurgusunu, yönetmenini biliyoruz. Bile bile seyrediyoruz. Seyrederken bazen yuh çekiyor, bazen isyan ediyoruz.
Arap dünyasına ‘model’ olarak sunulan, hukuk devleti olma iddiasında ve demokratikleştiğini söyleyen bir ülkenin vatandaşlarıyız. Bize söylenen bunlar, ama gerçekte hiçbir şeyin değişmediğini gayet iyi biliyoruz.
Biliyoruz ki eğer bir şeyler değişmiş olsaydı, Dink davası bu şekilde sonlandırılmazdı. Ortaya serilen deliller, böylesine kör gözün parmağına yok sayılmazdı.
Zaten hiçbir şeyin değişmesi istenmiyor, belki anlamadığımız bu. İktidar el değiştiriyor, semboller değişiyor, moda deyimiyle “konsept” değişiyor.
Laf kalabalığı ve samimiyetsizlik ise değişmiyor. Düşman değişmiyor; “Sünni-Müslüman” tanımının dışında kalan herkes, düşman sayılıyor. Bu ortamda nefret ve şiddet, hep körüklenmeye mahkûm.
Devamı farklı olacak
Sen, kendi iktidar döneminde işlenmiş, failleri belli bir siyasi cinayeti çözemiyor, adaletin tecelli etmesine izin vermiyorsan kendinden öncekileri boşuna suçlama.
Sen, savaş açtığın ‘terör örgütü’nün en bariz, en vahşi suikastını dört maymunu oynayarak geçiştirmeye çalışıyorsan boşuna uğraşma.
Sen, azınlık mensubu bir gazeteciyi koruyamıyorsan, elbirliğiyle onu ölüme götüren sürece seyirci kalıyorsan, sokak ortasında öldürüldükten sonra da sorumlulardan hesap soramıyorsan, boşuna böbürlenme.
Hiçbir kıymeti yok!
Evet, sonu belli bir filmi daha seyrettik hep beraber. Bazıları tepki gösterdi, bazıları da sessizce izledi. Ama sanma ki bu sessizlik, kabulleniştir. Sanma ki tepkiler, havada buharlaşıp kaybolacak. Sanma ki haksızlığa karşı koyanların sayısı azalacak.
Tersine. Bu filmin devamı farklı gelecek.
Mehveş Evin, Milliyet, 18 Ocak 2012