GÜNCEL
Geçen sayıdaki yazımızda yasal alandaki tüm faaliyetlerin, yasal kurumların nasıl ‘terör’ kapsamında değerlendirildiğini ele almıştık. Bu yazımızda ise son dönem yargılamalardaki nerdeyse tek ‘delil’ olarak dosyalarda yerini alan iletişimin dinlenmesi ve teknik araçlarla takip konusunu değerlendireceğiz.
12 Eylül döneminde işkence ile alınan ifadelerin yerini şu an yıllar öncesinden bu yana yapılan telefon konuşmaları, ortam dinleme kayıtları, maillerin izlenmesi ve hayatımızın her anının kameraya alındığı, fotoğraflandığı görüntüler almış durumdadır. Şu an varolan mevzuattaki ancak başka şekilde delil elde edilmesinin mümkün olmadığı durumlarda bu yöntemlere başvurulması artık genel ve yaygın bir uygulama haline gelmiştir. Hakim kararına dayanan bu dinleme, izleme kararları polisin ve savcının isteğine göre sınırsız olarak verilmektedir. Önüne gelen bu taleplerin içeriğini daha okumayan hakimler, bu kararlara sadece imza atmaktadır. Öyle ki, kendi dinleme kararını imzalayan hakimin rüşvet anılarını, nasıl yakayı ele verdiklerini medyadan takip etmekteyiz.
Üst üste defalarca verilen kararlarla dinlenen, mailleri takip edilen ve her anı fotoğraflanan ve videoya alınan kişiler zamanı geldiğinde -iktidarın artık ‘tehlikeli’ olduğu sonucuna vardığı anda- sabahın 05:00′inde ev baskınlarıyla alınmakta, 4 gün süren gözaltı sonucunda tutuklanmaktadır. Bu dinlemeler sonucunda elde edilen ise klasörler dolusu özel konuşma, yasal alanda yapılan faaliyetler, bir de polisin ‘üstün yeteneği’yle nasıl o sonuca vardığı anlaşılmayan olayları çarpıttığı yorumlar. İşte ‘terör örgütü’ dosyalarının nerdeyse tek ‘delil’leri. Hiçbir ayıklama yapılmaksızın dökümü yapılan telefon konuşmaları, mail yazışmaları insanların özel yaşamları yok sayılarak sorgulama konusu yapılmakta, ardında da hükümet yandaşı basına servis edilerek insanların kara propagandası yapılmaktadır. Gözaltına alınan kişilerin ve avukatların dosyayı inceleme ve örnek alma yetkisi kısıtlanırken dosyadaki bilgilerin, hatta fotoğraf görüntülerinin polis tarafından medyaya verilmesi bu yargılamaların mantığını açıkça ortaya koymaktadır.
Sadece telefon konuşmalarının tek başına yeterli delil olamayacağı bir yana, şu an hiçbir yasada yeri olmayan ortam dinlemeleri ise çok daha tehlikeli bir yerde durmaktadır. Yasal bir zeminde yapılıyormuşçasına polisler, savcılar ve hakimler tarafından ortam dinleme kayıtlarına binaen insanlar günlük herhangi bir konuşmadan ‘derin’ çıkarsamalarla yargılanmakta ve tutuklanmaktadır. Önceli olarak ortam dinleme kararının yasal dayanağı bulunmadığını söylemek gerekir. Bu durum tüm özel hayatın devlet tarafından denetlendiğinin, insanların fişlendiğinin çok açık bir göstergesidir. Ortam dinlemesi yapılan yerde hangi konuşmanın kim tarafından yapıldığının bilinmesi dahi mümkün değildir. Kaldı ki özel hayatın gizliliği, düşünce ve ifade özgürlüğü gibi temel insan haklarının yok sayılarak yapılan ve yasada yeri olmayan ortam dinlemelerinin delil olarak kabulü mümkün değilken bu tartışmayı yapmak -sesin kime ait olduğunu tespiti vs- oldukça geri bir noktadır.
Gelinen noktada iktidarın ‘A’ dediğine ‘B’ demek bile suç sayılmakta ve muhalif tüm kesimler herhangi bir illegal örgütle bağlantılandırılarak cezalandırılmaktadır. Yargı, iktidarın terbiye ve sindirme aracı olarak iş görmektedir. Devlet Güvenlik Mahkemeleri'nin tabelaları haricinde değişen bir şey yoktur. İstiklal mahkemeleri, sıkıyönetim mahkemeleri, devlet güvenlik mahkemeleri silsilesiyle devam eden devlet anlayışının bugünkü adı Özel Yetkili Savcılar ve Ağır Ceza Mahkemeleri'dir.
[Alınteri'nin Ocak 2012 tarihli 21 sayısından alınmıştır]
Çarşamba, 1 Şubat 2012 (14 yıl 9 ay önce)
Terör paranoyası ve özel yargılama terörü (II)
Geçen sayıdaki yazımızda yasal alandaki tüm faaliyetlerin, yasal kurumların nasıl ‘terör’ kapsamında değerlendirildiğini ele almıştık. Bu yazımızda ise son dönem yargılamalardaki nerdeyse tek ‘delil’ olarak dosyalarda yerini alan iletişimin dinlenmesi ve teknik araçlarla takip konusunu değerlendireceğiz.
12 Eylül döneminde işkence ile alınan ifadelerin yerini şu an yıllar öncesinden bu yana yapılan telefon konuşmaları, ortam dinleme kayıtları, maillerin izlenmesi ve hayatımızın her anının kameraya alındığı, fotoğraflandığı görüntüler almış durumdadır. Şu an varolan mevzuattaki ancak başka şekilde delil elde edilmesinin mümkün olmadığı durumlarda bu yöntemlere başvurulması artık genel ve yaygın bir uygulama haline gelmiştir. Hakim kararına dayanan bu dinleme, izleme kararları polisin ve savcının isteğine göre sınırsız olarak verilmektedir. Önüne gelen bu taleplerin içeriğini daha okumayan hakimler, bu kararlara sadece imza atmaktadır. Öyle ki, kendi dinleme kararını imzalayan hakimin rüşvet anılarını, nasıl yakayı ele verdiklerini medyadan takip etmekteyiz.
Üst üste defalarca verilen kararlarla dinlenen, mailleri takip edilen ve her anı fotoğraflanan ve videoya alınan kişiler zamanı geldiğinde -iktidarın artık ‘tehlikeli’ olduğu sonucuna vardığı anda- sabahın 05:00′inde ev baskınlarıyla alınmakta, 4 gün süren gözaltı sonucunda tutuklanmaktadır. Bu dinlemeler sonucunda elde edilen ise klasörler dolusu özel konuşma, yasal alanda yapılan faaliyetler, bir de polisin ‘üstün yeteneği’yle nasıl o sonuca vardığı anlaşılmayan olayları çarpıttığı yorumlar. İşte ‘terör örgütü’ dosyalarının nerdeyse tek ‘delil’leri. Hiçbir ayıklama yapılmaksızın dökümü yapılan telefon konuşmaları, mail yazışmaları insanların özel yaşamları yok sayılarak sorgulama konusu yapılmakta, ardında da hükümet yandaşı basına servis edilerek insanların kara propagandası yapılmaktadır. Gözaltına alınan kişilerin ve avukatların dosyayı inceleme ve örnek alma yetkisi kısıtlanırken dosyadaki bilgilerin, hatta fotoğraf görüntülerinin polis tarafından medyaya verilmesi bu yargılamaların mantığını açıkça ortaya koymaktadır.
Sadece telefon konuşmalarının tek başına yeterli delil olamayacağı bir yana, şu an hiçbir yasada yeri olmayan ortam dinlemeleri ise çok daha tehlikeli bir yerde durmaktadır. Yasal bir zeminde yapılıyormuşçasına polisler, savcılar ve hakimler tarafından ortam dinleme kayıtlarına binaen insanlar günlük herhangi bir konuşmadan ‘derin’ çıkarsamalarla yargılanmakta ve tutuklanmaktadır. Önceli olarak ortam dinleme kararının yasal dayanağı bulunmadığını söylemek gerekir. Bu durum tüm özel hayatın devlet tarafından denetlendiğinin, insanların fişlendiğinin çok açık bir göstergesidir. Ortam dinlemesi yapılan yerde hangi konuşmanın kim tarafından yapıldığının bilinmesi dahi mümkün değildir. Kaldı ki özel hayatın gizliliği, düşünce ve ifade özgürlüğü gibi temel insan haklarının yok sayılarak yapılan ve yasada yeri olmayan ortam dinlemelerinin delil olarak kabulü mümkün değilken bu tartışmayı yapmak -sesin kime ait olduğunu tespiti vs- oldukça geri bir noktadır.
Gelinen noktada iktidarın ‘A’ dediğine ‘B’ demek bile suç sayılmakta ve muhalif tüm kesimler herhangi bir illegal örgütle bağlantılandırılarak cezalandırılmaktadır. Yargı, iktidarın terbiye ve sindirme aracı olarak iş görmektedir. Devlet Güvenlik Mahkemeleri'nin tabelaları haricinde değişen bir şey yoktur. İstiklal mahkemeleri, sıkıyönetim mahkemeleri, devlet güvenlik mahkemeleri silsilesiyle devam eden devlet anlayışının bugünkü adı Özel Yetkili Savcılar ve Ağır Ceza Mahkemeleri'dir.
[Alınteri'nin Ocak 2012 tarihli 21 sayısından alınmıştır]