Cumartesi, 4 Şubat 2012 (14 yıl 9 ay önce)
Bütün dünyada kadına yönelik psikolojik, fiziksel, cinsel, ekonomik, sosyal ve siyasal şiddet kapitalist sistemin doğurduğu sorunlardan sadece biri… Kadına yönelik şiddetin kendine özgü bir yapısı olduğu gibi sınıf, ırk, etnik temelli şiddetten soyutlanamayacağı da bir gerçektir. ‘Kadına yönelik şiddet, sınıfsal ve etnik kökenli baskı ve sömürü cenderesi altında kendisini çok daha ağır hissettirmekte ve sorun katmerleşmektedir’ diyebiliriz.
Doğrudan kadını ikincileştiren, baskı altına alan, zincirlere vuran ve nesneleştiren bu sömürü, kendisini cinayetlerle sonuçlandırarak somutlamaktadır. Kadına yönelik fiziksel şiddet kadın cinayetlerine doğru yoğunlaşmakta ve şiddet türlerinin çoğu ölümle sonuçlanmaktadır. Kendisini tekrar tekrar vareden ataerkil, egemen, cinsiyetçi toplum, kadına yönelik şiddeti meşrulaştırmaktadır. Bunu, kadına fiziksel güç ve zor kullanımının doğal olduğunu algılanmasında, erkeklerin üstün varlık atfedilerek kadınların ikincileştirilmesinde, şiddet gören kadının korku ve baskıyla boyun eğmesinde görmek mümkündür. Örneğin, Türkiye’de her yıl yaklaşık ikiyüz genç kadın ‘namus’ adı altında öldürülmekte. Yargıçlar öldürülen kadınların suça “tahrik” ettiği gerekçesiyle ceza indiriminin uygun olduğu hükmünü vermektedir. Şiddetten kaçan kadınlar cinayetin kucağına atılıyor.
İHD’nin yaptığı araştırmaya göre,Türkiyede yaşanan kadına yönelik şiddet ve cinayet olaylarında 2011 yılı ilk 8 ay içerisinde yüz kırküç kadın öldürülmüş, yetmişaltı kadın cana kasteden saldırı sırasında yaralanmıştır. Araştırmanın en dikkat çekici kısmı ise fiziksel ve cinsel şiddete maruz kalmış kadınların yüzde 88′i korku, ayıplanma, olayın duyulması endişesi, namus, dedikodu vb. gerekçelerle ne yakın çevresine ne sivil toplum örgütüne ne de devlet kuruluşlarından birine başvurmuştur. Kayıt altındaki olayların ise en az yüzde 64′ünde kadınların tehdit altında olduğu; aileleri, akrabaları, arkadaşları ve çevrelerince bilinmekle beraber karakollara ya da savcılığa başvurmadıkları tespit edilmiştir. Aynı şekilde sistem, suçu işleyenleri sözde “caydırıcılık” adı altında yasalarıyla korunmakta, şiddet gören kadın ise şiddet gördükleri evlerine geri yollanmaktadır. Kadınlar üzerinde korku mekanizmasını en iyi şekilde işleten sistem, bir yandan kadının susması için toplumsal baskı uygulamakta diğer yandan ise kadınları çaresizliğe iterek ölüme mahkum etmektedir.
Bu çaresizlik kendisinin itildiği geleneksel rolle birleşince susmayı yeğlemek, pasif davranışlar sergilemek, yalnızlık hissine kapılmak da kadınların içerisine itildiği bir diğer korku çemberidir. Kadınlar bu korkunun bir sonucu olarak -her ne kadar şiddet görse de- bunu reddetmekte, bir gün düzelir düşüncesiyle hareket etmektedir. Bu çemberi adım adım oluşturan sistem kendi çitleriyle kadını sarmakta, her yönüyle çıkış yolunu kapatmaktadır. Bunun sonucunda da kadın ya intihara itilmekte ya da cinayete uğramaktadır.
Kadına yönelik şiddet (özelde cinayet) dünyada farklılık arzetse dahi bütün kadınları etkilemektedir.
Yapılan çalışmalara göre kadına yönelik şiddet Papua Yeni Gine’nin bazı yerli toplulukları dışında dünyada bütün toplumlarda görülmektedir. AB verilerine göre tüm dünyada 15-44 yaş arası kadınların erkek şiddeti sonucunda sakatlanma ve ölüm riski, kanser, sıtma ve trafik kazalarından ölüm riskinin toplamından daha fazladır. Dünyanın en eşitlikçi ülkesi olarak kabul edilen İsveç’te son 10 yıl içinde yüz elliüç kadın eşleri tarafından öldürüldü. Rusya’da 1994 yılında koca şiddeti sonucu ölen kadın sayısı 15 bin olarak saptanmıştı.
Bangladeş’de 2000 yılında ikiyüz yetmişiki kadın suratına kezzap atılarak kör edilirken, yediyüz kadın çeyiz davası ya da tecavüz sonrası öldürülmüştü. Hindistan’da bir yılda 5 bin kadın çeyiz yüzünden öldürülmüştü.
Sosyalizmin zaferi olmadan kadının kurtulması mümkün değildir, ama sosyalizmin kurulması da kadınların fiili iştiraki olmadan mümkün değildir.
Kadınlar tecrübeyle öğrenmişlerdir! Sistem kadına yönelik şiddeti meşru görüyorsa, kadınlar öldürülüyorsa; işte o zaman kadınların sisteme karşı her türden mücadelesi de meşrudur, olağandır. Üzerlerine geçirilen zincirleri kırmak için mücadele bayrağını inadına en yukarı kaldırmalıdırlar ki, üzerlerinde sistemin en ufak kırıntısı dahi kalmasın… Korkutma, sindirme, başeğdirme, köleleştirme… sistemin kadınlar üzerine ördüğü bu ağı sosyalizm mücadelesinde yoketmek, insanın insan tarafından sömürülmesini, kadınların köleliğini ortadan kaldırmak için örgütlenmeye, mücadeleye!
[Alınteri'nin 21. sayısından alınmıştır]