Pazartesi, 5 Mart 2012 (14 yıl 8 ay önce)
Kapitalist barbarlık düzeninin demokrasi vitrinleri birer birer çatırdıyor! Dünyanın “demokrasi beşiği” olarak tanımlanan bölümünden şimdilerde teknokrat hükümetler fışkırıyor! Burjuva siyasetinin her türlü kaygısından uzak; ekonomi için -işçi ve emekçilerin hayatlarını zehir ederek-, daha fazla artık değer soğurmaya odaklanan teknokrat hükümetler!..
Önce AB emperyalizminin en zayıf karnını oluşturan Yunanistan’la işe başlandı. Papandreou, bu ülkenin işçi ve emekçilerinin de çok yakından tanıdıkları “kemer sıkma” paketini referanduma götürmeye kalkışınca, AB çekirdeğinin dolaysız müdahalesiyle yıkıldı; yerine, ekonomi bürokratlarından oluşan, atanmış teknokratlar hükümeti kuruldu! Hedef çıplaktı: Borçlarla dönen bu çark batmamalıydı! Batarsa borçlu ülkeler de hızla çökebilirlerdi! O yüzden, işçinin-emekçinin ümüğüne basmakta ayak diremeyecek, hiçbir siyasi hesabın basıncını duymayacak, tamamen “ekonomik” kaygılara odaklanmış bir çeşit darbe hükümeti kuruldu!
Ardından burjuva siyasetinin o kirli yüzünün en ileri temsilcilerinden Berlusconi defedildi. 17 yıllık saltanatı, kimi siyasi kaygılarla hareket edip, kemer sıkma poltikalarında kısmi tavizler verebileceği düşüncesiyle alaşağı edildi! Kolay mı, dünyanın 7. büyük ekonomisine sahip bu ülke, bankalarıyla çökerse hemen tüm Avrupa’yı alabora edecek sonuçlar yaratacak! İşin vehametine uygun olarak bazı sonuçlar ortaya çıkmadan oraya müdahale edilmiş oldu ve AB çekirdeğine oturmuş Almanya-Fransa ikilisinin ortak kararlarıyla gerçekleşen teknokratlar hükümeti kuruldu. Burjuva siyasetinin ekonominin katı çıkarlarına tamamen tabi kılınması anlamına gelen teknokrat hükümetlerin, bundan sonraki adreslerinin, Romanya ve Macaristan olması bekleniyor. Arkasından başkaları…
Emperyalist AB içinde gelişen bu eğilim, kapitalist sistemin bundan sonraki seyri açısından çarpıcı veriler sunuyor: Gelinen noktada, yıllardır uygulanan neoliberal politikalarla kabuk haline gelen burjuva demokrasisinin bu kabuk haline bile tahammül edilmeyecektir! Burjuva ideologlarının “piyasa-demokrasi” uyumu üzerine tekrarladıkları masallar, bizzat hayat tarafından çürütülüyor. Zaten onlar da artık açık oynayıp, “Önce istikrar! Demokrasi, bu koşullara geniş gelen bir gömlek!” minvalinde sayıklamalarda bulunuyorlar!
Emperyalist küreselleşmenin boyutları ve ortaya çıkan kimi sonuçlar üzerinden kimileri, “sermaye, daha hızlı ve sorunsuz,daha istikrarlı dolaşabilmek için siyasal alanda burjuva demokrasisini tercih ediyor” diyorlardı. Yaşanan krizin aşılması için tartışılan ve fiilen uygulanan ekonomik-siyasal modellere baktığımızda, gerçeklerin hiç de onların öngördükleri şekilde ilerlemediği daha açık görülecektir! Teknokrat hükümetlerle açılan sayfa siyasal cephede de; daha sıkı bir merkezileşmeyle tamamlanarak ilerleyecek! Siyasetin tüm oyalayıcı unsurlarından arınıp, zor aygıtına dönüşen devletlerle!.. Denetim, sıkı bir biçimde merkezileşiyor. Bu merkezileşmede; burjuva demokrasisinin en temel çizgilerini oluşturan “güçler ayrılığı” ilkesine yer olması bir yana; parlamentonun alışılmış biçimlerinin varlığına dahi tahammül edilmeyeceği anlaşılıyor!
Tarih tekerrür etmesin!
Önümüzdeki günlerde küresel krizin en şiddetli dalgalarının yaşanacağı bekleniyor. Yunanistan’ın hali ortada. Portekiz ve İrlanda da bıçak sırtında yürüyor. İspanya ve İtalya gibi, dünyanın en büyük 7. ekonomisine sahip bir ülkenin sallantılı durumları tüm bir emperyalist sistemin ödünü koparıyor. Tüm uygulama ve dayatmalar, uluslararası borç sarmalının döndürülebilmesine uygun şekilde belirleniyor! Bunun somut karşılığı da kemer sıkma politikaları oluyor.
‘70 kriziyle somut bir yönelime dönüşen neoliberal birikim politikalarının bağımlı ülkelere yansıması; IMF borçlandırmaları ve bu borçların tahsilini güvenceye alacak “kemer sıkma” politikalarıydı. Bu politikaların uygulanabilmesi için gerekli istikrar ortamının yaratılması, cuntalar eliyle olmuştu. Tarihin ironisine bakın ki, o birikim politikaları üzerine oturan sistemin bütünü aynı uygulamaları yürürlüğe sokma zorunluluğuyla karşı karşıya! Elbette tarih tekerrür etmiyor! Fakat kapitalist barbarlığın özü tekerrür ediyor. Tarihin bütünsel olarak tekerrür etmemesi de tüm bu saldırı politikalarına karşı işçi sınıfı ve emekçilerin nasıl bir tutum alacağına bağlıdır.
Türkiye topun ağzında!
80 milyar doları bulan cari açığı, 100 milyar doları bulan sıcak para ihtiyacı ve 300 milyar doları bulan dış borcuyla Türkiye, pekçok açıdan içiçe geçtiği AB ekonomisinde yaşanan zincirleme sarsıntılar karşısında nefesini tutmuş bekliyor. Türkiye, ihracatının yüzde 47’sini AB ülkelerine gerçekleştiriyor. Banka borçlarının yüzde 75′i AB bankalarına yapılmış. Kısaca AB’de yaşanacak her sarsıntı, her daralma ve kriz Türkiye ekonomisinin bağımlı olduğu sıcak para musluklarında kesintiye neden olacak, ihraca dayanan ekonomi asıl ihracat bölgesi olan AB’deki kriz ve daralmayla birlikte tıkanacak, bu da o çok sözü edilen cari açığın kontrolsüzce büyümesini tetikleyecek!
Tek başına Yunanistan’da yaşananlar bile AB açısından bir kabus niteliği kazandı. 2012′de aynı risklerin İtalya ve İspanya gibi daha kritik noktalarda duran ülkelerde de sözkonusu olabileceği olasılıkları emperyalist sistem açısından gerçek bir kabus! Bu iki ülkede yaşanabilecek benzer bir durum, Türkiye ekonomisini çatırdamasından başka sonuçlar yaratmayacaktır.
Bunlar işin ekonomi ayağında olup bitenler. Ekonomiyle siyaset arasındaki dolaysız ilişkinin kaçınılmaz sonuçları bilinir. Kapitalist sistemin krizlerini aşmak için işçi ve emekçilere dayattığı kemer sıkma politikalarının yaratacağı toplumsal patlamalara karşı burjuva devletlerin hangi yönde tahkim edilecekleri/edildikleri bilinir: Daha fazla devlet zoru, baskısı…
Bunun Türkiye gibi siyasal dengelerin sallantılı olduğu ülkelere yansımasıysa çok daha büyük depremsel sonuçlar yaratacak! MİT üzerinden yaşanan son kriz geleceğin nelere gebe olduğunun anlaşılması açısından çarpıcı bir veridir. Türk tekelci burjuvazisinin çeşitli blokları arasındaki çelişkiler, giderek bloklar içi çelişki ve çatışmalar biçimi kazanıyor. İstikrar açısından fay hattı niteliği taşıyan bu durumun, yeni bir kriz dalgasının tepesine oturacağı beklenen Türkiye gibi ülkelerdeki yansımaları şiddetli olacaktır. Ulusal İstihdam Stratejisinin esas mantığı bugünlere hazırlık üzerinden şekillendi. Bu plan, ekonominin ağır sarsıntılara dayanıklı hale getirilmesi için artıdeğerin daha vahşi biçimlerde soğurulacağı, aklımıza gelebilecek tüm yaşamsal ihtiyaçların piyasalaştırılmasıyla emek maliyetinin en alt sınırlara çekileceği, tüm yeraltı-yerüstü zenginlikleri de dahil satılabilecek ne kadar kamusal alan varsa hepsinin sermayeye peşkeş çekileceği, …vs vs.’den oluşan bütünsel bir hamledir!
Kürt ulusal sorunu üzerinden kopan fırtınaların bölgesel istikrarsızlıklarla birlikte düşünüldüğünde daha da şiddetleneceği görülüyor. Tekelci burjuva devlet bu sorunun stabilize edilmesi konusunda Suriye başta olmak üzere, varolan tüm bölgesel istikrarsızlıkların göbeğine dalacak bir gözüdönmüşlükle hareket ediyor. Bir taraftan bölgesel hayaller, bir taraftan varolan tablonun canlandırdığı tarihsel fobiler… Bu kıskaç onun, bölgede ve özelde de Kürt ulusal sorununa yaklaşımda dengesiz ve agresif bir siyaset izlemesine de yansıyor. Silahlanma rekorları kırmaya doğru gitmesi bile bu durumun anlaşılması açısından çarpıcı veriler sunuyor. Bu açıdan da burjuvazi içi dalaşmalardan demokrasi açılımları beklemek abesle iştigaldir!
Beklenen krizle birlikte sadece örgütsüz, güvencesiz kesimler değil, tüm toplumsal kesimler ağır bir yıkımla karşı karşıya kalacak. İşçi sınıfının güvencesizlik, işsizlik, ağır çalışma koşulları, sosyal hak gaspları, sağlık başta olmak üzere tüm yaşamsal ihtiyaçların tamamen metalaşması, …vahşi kapitalizm tablosunun bütünlüklü bir ifade kazanmasını getirecek! Burjuva devletin tüm bu yıkımı emebilecek “yoksulluğu yönetmek” gibi mekanizmaları da işlemez hale geliyor. “Yeşil Kart” uygulamasına son verilmesinin, tüm devlet yardım ve desteklerinin bile gelir addedilmesinin başka bir anlamı yoktur!
Sınıf hareketinde yaşanan irili ufaklı direnişler bu saldırıların engelsizce yürümeyeceğini, güvencesiz, örgütsüz işçi bölükleri açısından sarsıntılı bir seyirde ilerleyeceğini gösteriyor. İşçi sınıfı ve emekçiler açısından, ezilen Kürt halkı açısından direniş çizgisinin ötesine geçecek bir mücadele örülmedikçe, tüm dinamikler bütünlüklü bir hale getirilmedikçe bu taarruzun yarılması mümkün olmayacaktır! İşçi sınıfının 1800′lerin ortalarında, tarih sahnesine bağımsız bir sınıf olarak çıkıp, sınıfa karşı sınıf ruhuyla savaştığı yeni bir savaş dönemini açmak dışında bir seçenek yoktur.
Tüm işçi sınıfı devrimcileri, ilerici güçler, öncü işçi bölükleri, Kürt halkı… tarihle bu kapsamda bir ilişkileniş içine girmedikçe bu çember yarılamaz! Baharı bu ruh ve bilinçle örmeye!!!
[Alınteri'nin 22. sayısı için hazırlanmıştır]