Şimdi o adresini tarif ettiğimiz inşaattan ölüm haberi gelince... Sanki o yüzleri ve sesleri uzunca yıldır tanıyormuş gibi hissediyor insan
Hadımköy’e giden otobüste ellerinde valizleriyle bir grup işçi duruyordu. Büyük şehre yeni gelmişler, o yüzden kime güveneceklerini de tam bilmediklerinden, çevrelerindeki herkese Marmara Park AVM inşaatını soruyorlardı.
İlk başta dikkat kesilmemiştim fakat, otobüsün arka kısmında oturanlar onlarla sohbete başlayınca hemen kulak kesildim. Hepsi Kürdistan’dan geliyorlardı. Onlara inşaat yerini gösteren de bir inşaat işçisi. Sürekli olarak “Allah işinizi rastgetirsin” diyordu. Gurbetliğin ne olduğunu bilen biriydi. Onlar indikten sonra da inşaat işçisi olup bir de gurbette çalışmak ne demek onun üzerine sohbet ediyorduk.
Şimdi o adresini tarif ettiğimiz inşaattan ölüm haberi gelince insan daha fazla üzülüyor. Sanki o yüzleri ve sesleri uzunca yıldır tanıyormuş gibi hissediyor insan.
Adlarını, memleketlerini sorma gereği duymadım. Sorsaydım da ne farkederdi ki. Ali ya da Ahmet, ya Tokat'tan gelmiş ya Batman'dan bunun da bir önemi yok. Karşındaki İnşaat işçisi olunca, insan hemen koşullarını düşünüyor. İşçi sınıfının güvencesiz koşullarda, ölümle burun buruna çalışmasını düşünüyor insan.
Bu barbarlık, bu kölelik koşullarında ölümle burun buruna çalışmak tüm inşaat işçilerinin kaderi olarak çizilmemiş mi? Hatta bu kader tüm işçi sınıfına çizilmemiş mi?
Kaderimizi biz olmadan çizenler sürekli ölüm getiriyor bize. Kaderi değiştirecek olanlar, daha insanca koşullarda yaşamayı ve çalışmayı hak edecekler.
[Bir Alınteri okuru]