Perşembe, 22 Mart 2012 (14 yıl 7 ay önce)
KOMÜNARCA
Edi bese! Berxwedan!
Kardeşliği sokaklarda konuşturacağız!
“Kürt sorunu” sözünü her yerde duyuyoruz. Bizzat yaşıyoruz. Ancak “Kürt sorunu” tanımlaması doğru mu? Özellikle bu topraklarda yaşayan ve her saniye burjuvazinin kara propagandası altında iliklerine kadar sömürülen biz sınıf gençliği, öğrenci gençlik, işçi ve emekçiler bu soruna kimin gözünden bakıyoruz?
Takside, amfide, berberde, yolda, işyerinde, özellikle Batıda hemen hemen her yerde ne zaman bu 30 yıldır süren ve onbinlerce kişinin canına mal olan gerçeklik konuşulsa, sıklıkla tam bir küçük burjuva zihniyetini yansıtan şu cümleleri duyuyoruz: “Kürtten başbakan da oldu, işadamı da... Kimse Kürtlerin önünü kapatmıyor.”
Şimdi burjuvazinin ve demokrasi palavralarının rüzgarında kanat çırpan liberaller ise şunu söylüyor: “Bu iş parlamentoda çözülür. Gerisi çözümsüzlüktür.”
Şimdi bütün bunlara karşı ne demeli? Ne yapmalı? Öncelikle şunu unutmamalı. Bütün bunlar dolaylı ya da dolaysız aynı zihniyetin ürünüdür: Gerekirse şovenizmin ve katliamların en azgın boyutlarına başvuran ve bunu hep yapan sömürücü kapitalizm. Kapitalizmin yüzü suyuna hürmet edenlere göre evet “Kürtten” başbakan da oldu. Ve aynı başbakan yine binlerce kürdü katletmek için binlerce imza ve demeç de verdi. Kürtten başbakan da oldu evet. Peki ya milyonlarca Kürt işçi ve emekçisine neler oldu? Daha dumanı dağılmayan Roboski Katliamı da dahil onlarca katliama, açlıktan sususuzluktan ölüme, neredeyse her Kürt aileden şehit düşen en az bir gerillaya, zorla askere alınarak kardeş kanı döktürülen ve döneminde başbakanın oğlu asker gözüküp Boğaz manzaralı yalıda görüntülenirken ölen binlerce emekçi Türk gencine ne oldu? Unutulacak mı? Bu karışıklıktan nasıl çıkacağız?
Biliyoruz ki sınıf bilincine sahip olan ve ücretli kölelik düzeninde geleceğini neyin beklediğini bilen her kişi şu cevabı verebilir. Vermelidir! Ortada koca bir ulusun özgürlük hasreti var. Koca bir ulusun binlerce can vererek anadilinde eğitim görme, kendi topraklarını kurma, ulusal kimliğini eline alma isteği. Ve karşısında da burjuvazinin diktatörlülüğü doğrultusunda hareket eden bürokrasi, ordu ve devlet. Şimdi yeniden ve geleceğimizi her saniye çalan kapitalist barbarlığın kafasıyla düşünmeden gönül rahatlığıyla söyleyebiliriz. Esas tabir “Kürt sorunu” değil. Esas tabir: Kürt Ulusal Kurtuluş Mücadelesi. Kürt Ulusal Hareketi.
Kürt Ulusal Hareketi
Şimdi bırakalım kapitalistliği kapitalistler yapsın. Bırakalım televizyonlarda her gün kulaklarımıza çalınan şovenist ve ırkçı propagandaları ve devam edelim. Devrimci bir tarzda. Kürt Ulusal Hareketi 90′lı yıllardan itibaren tam bir ulusal hareket halini alan bir ivmeye dönüştü. Genişledi. Türkiye işbirlikçi tekelci burjuvazisinin ise bu gelişme karşısında takındığı tavır planları doğrultusundaydı. Hala da öyle. Kürt topraklarını ucuz işgücü cenneti haline getirme ve koca bir ulusu çok daha ucuza sömürerek serpilip gelişme. Genel itibariyle bu plan doğrultusunda gelişen ve ulusal harekete karşı azgınca bir ırkçılığı, bir şovenizmi yayma kampanyasının yanında, Kürt halkına yönelik katliamlar ve baskılar da fazlasıyla gelişti.
Bırakalım askeri savaşı ve bakalım. '90 yılında ondört, '91 yılında dokuz ve '92 yılında ise yedi Kürt gazeteci katledildi. Sadece gazetecilere yönelik yapılmış bu katliam bize bölgede neler olduğuna dair ipuçlarını veriyor. Bununla birlikte aynı dönemde yüzlerce faili meçhul, sokak ortasında katletme, binlerce gözaltı ve ölüm gerçekleşti. Köy boşaltmalar, zorunlu göçlerle ortada kalan Kürt halkı ise göçtüğü her yerde daha ucuza çalışmak zorundaydı. Ve kapitalizm tarafından yapılan bütün bunlarla Kürt ve Türk emekçileri birbirine düşürmek için ellerden gelen arda konulmadı.
Günümüzde ise ulusal hareket özellikle son dönemde doğru hamlelerle ve sokağın gücünü de konuşturarak ciddi bir baskı yarattı. Bugün Kürt ulusal mücadelesi, iktidar karşısında en geniş ve muhalif hareketi oluşturuyor. Özerkliği fiilen hayata geçirme ve sivil itaatsizlik çadırları hamleleriyle sokağın gücünü konuşturan bir seçim çalışması yürütülerek parlamentoya otuzaltı milletvekili sokuldu.
Burjuvazi cephesinden bakacak olursak ise '90′lardan bugüne Kürt topraklarında sanayi ciddi şekilde gelişmekte. Bugün herhangi bir Kürt şehrinde inşa edilen fabrika sayısı bile varolandan çok daha fazla. Kürt topraklarını ucuz işgücü cenneti haline getirme planları doğrultusunda ilerleyen işbirlikçi tekelci burjuvazi şimdi de yeni bir hamle yaptı. “Ulusal İstihdam Btratejisi” adı altında işçi sınıfının, emekçilerin ve öğrenci gençliğin bütün kazanılmış haklarını geri alma planlarıyla birlikte “bölgesel asgari ücret” de devreye sokuldu. Kürt ulusal hareketinin talepleri ise bugün özerklik ve anadilde eğitim gibi en demokratik talepleri içermekte. Ancak burjuvazinin demokrasi söylemleri altında bütün bu talepler onbinlerce gözaltı, tutuklama ve süren askeri operasyonlarla, Roboski Katliamıyla karşılandı.
Gözaltına alınan 8 binden fazla Kürt siyasetçinin 4 binden fazlası tutuklandı. Tekrar altını çizmekte fayda var ki, burjuvazi için demokrasi demek işçi sınıfı ve emekçi kitleler, ezilen uluslar için diktatörlük ve yeri geldiğinde faşizm demektir. İşte burjuvazinin demokrasi kafasıyla düşünen herkesin de bu noktada o faşizmden, şovenizmden nasibini almaması imkansızdır. Bu yanılgı sınıf bilincimizin körelmesini ve haklarımız başta olmak üzere sınıfsız ve sömürüsüz bir toplumun varolduğu sosyalizm için mücadele vermemizi engeller. Bu yanılgı işbirlikçi tekelci burjuvaziyi semirtirken yanı başımızdaki Kürt kardeşlerimiz için daha fazla ölüm demektir. Zorla askere alınan emekçi gençler için daha fazla zulüm.
Sosyalizm mücadelesi veren bizler, “Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı”nı koşulsuz ve şartsız kabul ederiz. Tıpkı Lenin’in ve Stalin’in, Bolşeviklerin kabul ettiği gibi. Burjuvazinin boyunduruğu altında ezilen ve özgürlüğü için mücadele veren ulusların bütün taleplerinde yanında olduğumuz gibi bu mücadelenin sosyalizm mücadelesine dönüşmesi için daha fazla çaba harcarız. Çünkü bizim için çitlerin olmadığı bir dünyayı kurmak ve egemenliği kapitalist barbarlığın elinden almak daha önemlidir. Ancak yanıbaşımızda koca bir ulusun özürlük mücadelesi de öyle.
Gençlik olarak Kürt halkıyla kol kola omuz omuza olmalı, birlikte mücadele vermeliyiz. Ancak sosyalizme olan güvenimizi ve sosyalist iktidar bilincimizi kaybetmeden. Yer itibariyle geniş anlamda ele alamadığımız ancak ileride hem pratiğimiz hem de teorimizle ele almaya devam edeceğimiz ve genişleteceğimiz bu yazımızdan da anlaşılacağı gibi duruşumuz net ve başımız dik: Kardeşliği sokaklarda konuşturacağız!
Yaşasın işçilerin birliği halkların kardeşliği!
Kürt ulusuna özgürlük!
Yaşasın devrim ve sosyalizm!