Pazartesi, 2 Nisan 2012 (14 yıl 7 ay önce)
Dünya burjuvazisi 2008 krizinin henüz görülemeyen dibinin kapitalist barbarlık sistemi açısından yaratacağı yıkıcı sonuçları geçiştirmek için çabalıyor. Bu çabalar, işçi ve emekçilere dayatılan/daha da dayatılacak olan kemer sıkma politikalarında somutlaşıyor: Daha vahşi sömürü koşullarını yaratacak istihdam politikalarında, dolaylı vergi oranlarını yükseltmekte yani zam üstüne zamda, ücretleri düşürmekte, emek maliyetini sudan ucuza getirmek için sosyal kazanımların kökünü kazımakta, kamu harcamalarını en alt sınıra çekmekte, dolayısıyla toplumsal ihtiyaçların tamamen piyasalaştırılarak devlet bütçelerinin sermayenin dolaysız kullanımına açılmasında…
Fakat aynı burjuvazi, emekçilere dönük bu büyük saldırının yatacağı toplumsal sonuçları da nefesini tutarak bekliyor. Yaşanan ve yaşanacak olan toplumsal patlamaların, geniş kesimler tarafından giderek daha fazla sorgulanır hale gelen kapitalist sistemin temellerini sarsmasından, sosyalizmin somut bir arayışa dönüşmesinden de çok korkuyor. O yüzden de devlet aygıtını baskı ve zor kapasitesi açısından durmaksızın tahkim ediyor. Darbe niteliğinde atanmış hükümetler oluşturarak kendisini sağlama almaya çalışıyor. Tüm dünyada şu ya da bu düzeyde harekete geçen toplumsal dinamiklerin gelecek saldırılar karşısında nasıl bir karakter kazanacağı kâbusu, kendi mezarını kazmakla eşdeğer olan adımları atmasını engellemiyor. Yaşadığı sıkışma başka çare bırakmıyor! Sermaye doğası gereği böyledir! Mezarını kazacak adımlarla ilerler, ilerlemek zorundadır!
Dünya burjuvazisi nefesini tutarak 2013 ABD seçimlerinin sonuçlarını bekliyor. Çünkü dişleri dökülmeye başlayan bu devin kriz politikalarında kararlı adımlar atması (işçi sınıfına dönük uygulanan saldırı politikaları yeterli görülmüyor) tüm emperyalist kapitalist sistem açısından hayati önemde. AB çekirdeği vahşi neoliberal politikalara dayanan yol haritasıyla; aşamadığı, daha büyük krizlere dönüşeceğini bildiği resesyonu yönetmeye çalışıyor. Hatta öyle ki, bu süreç, o çok büyük misyonlar yüklenen birliğin mantığına aykırı çıkışlarla iç içe yürüyor.
Türk tekelci burjuvazisi ve temsilcileri artık yüksekten uçmuyor, “teğet” masalları anlatmıyorlar! Büyüme oranlarını yüzde 4’lere çektiklerini ilan ederek, sıkışma noktalarını açıkça ilan ediyorlar. “Şu anda ekonomimiz ciddi bir risk altında değil, sıcak para akışı devam ediyorlar. Bütçemizde gerekli kaynaklar mevcut; fakat AB ve ABD’de olacaklar burayı da belirleyecek!” diyorlar. Bir taraftan “risk yok” derken, bir taraftan da korkudan ıslık çalıyorlar. Çünkü ekonominin büyük oranda AB’ye dönük ihracata dayanıyor olması, dışarıdan gelen sıcak para akışına bağımlılığı, sanayinin katma değeri yüksek mallar üretmeye uygun bir altyapıdan yoksunluğu, uluslararası düzlemde kızışan rekabet, petrol başta olmak üzere enerji kaynakları konusundaki bağımlılık, … geleceğe dönük ciddi risk faktörleri. Bu açıdan da özellikle gelecek yıla odaklanan bir hazırlığa girişmiş bulunuyorlar.
Burjuvazi ve uşakları son zamanlarda sık sık katma değeri yüksek mallar üretmek gerektiğinden; bu düzeyi yakalayamazlarsa rekabet şanslarının olamayacağından bahsediyorlar! Türk tekelci burjuvazisinin boyunu aşacak yatırımlardan yani… O yüzden de devlet bütçesinin büyük oranda bu yatırımları desteklemeye ayrılacağını söylemekte beis görmüyorlar. Devlet ve sözcüleri, bu tür yatırımlara yönelen burjuvalar için vergilerin indirileceğini, tüm teşvik biçimlerinin devreye sokulacağını söylüyorlar! Onların teşvikten anladıkları en önemli şey, emek gücünün karın tokluğuna, güvencesiz ve esnek bir şekilde istihdam edilebilmesidir! Bir de her gün bir yenisi eklenen vergi ve kesintilerimizden oluşan havuzun hiçbir sosyal harcamaya akmadan; dolaysızca sermayenin hizmetine sunulmasıdır!
Ekonomiden Sorumlu Devlet Bakanı Ali Babacan geçtiğimiz günlerde bu hazırlığın kapsam ve içeriğini deşifre etti. Babacan konuşmalarında; hane halkı harcamalarıyla geliri arasındaki açı farkı üzerinde durarak, cari açığı da buna bağladı. Tüketimi dengelemek gerektiğinden, kredi kartı borçlarının ulaştığı rakamsal düzeyden, yastık altı birikimlerin piyasaya dâhil edilmesine dönük politikalardan, vergi oranlarından, emek gücü maliyetlerinin yüksekliğinden, emek gücü piyasalarının katılığından dem vurarak, Meclis tatile girmeden hangi yasaları hızla çıkarmayı amaçladıklarını söyledi.
Çünkü işgücü piyasaları çok katıymış! Çünkü emek maliyetleri çok yüksekmiş! O yüzden de tez elden Ulusal İstihdam Stratejisi yasalaştırılacak! Kapalı kapılar ardında tartışılan kıdem tazminatı sonuca bağlanacak! Bu sonuca göre, kıdem tazminatı için bireysel hesap açılacak, işçi bu hesaba internet üzerinden ulaşabilecekmiş. Bu yöntem kayıtdışılığı da önleyecekmiş! Bu güzellemeden sonra asıl baklayı çıkarıyor ağzından: Patronlar bu hesaba çok cüzi bir miktar yatıracakmış! Birikimin denetimi de bireysel sigorta şirketlerine verilecekmiş! Tabii bunu hemen yapamazlarmış; çünkü sendikalar buna hazır değilmiş!
Kısacası Türk tekelci burjuvazisi ve temsilcileri emek maliyetini en alt sınıra çekmek için elimizde kalan son kırıntıları da başdöndürücü bir hızla siliip süpürmek istiyor! Sağlıkta dönüşüm, kentsel dönüşüm, ormanlık alanların yağmalanması yasası, eğitim yasası, sendikalar yasası… Aklımıza gelebilecek tüm yaşamsal-toplumsal ihtiyaçlar piyasanın iştahına açılırken; eğitimden-aileye kadar tüm toplumsal kurumlar, sermayenin yeni ihtiyaçları temelinde elden geçiriliyor, yeniden düzenleniyorlar...
Türk tekelci burjuvazisi ve temsilcileri dünyada yaşanan sıkışmayı kendileri açısından fırsata dönüştürme hayallerinden de vazgeçmiyorlar. Bir taraftan Yunanistan’a bile “bana yaslan” diyorlarken; bir taraftan da tüm bir Ortadoğu’da yaşanan altüst oluşun emperyalizmin neoliberal birikim politikalarıyla uyumlu bir özümsemeye tabi tutulmasında baş aktörlüğe oynuyorlar! Bu kanlı ve kirli hesaplarda, tarihsel fobileri olan Kürt ulusal sorununun kazanabileceği boyutlardan korkuyorlar. O yüzden de her türlü kirli oyunu, her türlü kanlı projeyi devreye sokuyorlar. Kürt hareketinin kazandığı bölgesel karakterle; bölgede yaşanan ya da yaşanabilecek olası boşluklarda yapabileceği sıçramaları öngörmek çıldırtıcı bir olasılık oluyor. O yüzden de Suriye ve Irak’ta yaşanabilecek olası boşlukları hızla kendilerinin doldurmaları gerektiğini düşünüyor; bu düşünceyle alabildiğine militarist bir tutumun sahibi oluyorlar! Bunların yaratacağı toplumsal sonuçları da milliyetçi-şoven söylemle, devreye sokulan araçlarla savuşturmaya çalışıyorlar!
Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de bu devasa saldırının tetikleyeceği toplumsal patlamalara karşı devlet örgütlenmesi sıkı bir merkezi denetimle tahkim edilip, zor ve baskıcı karakteri öne çıkarılıyor. Neoliberal saldırı politikalarının mahir uygulayıcısı AKP ile Yunanistan’da AB çekirdeği tarafından darbeyi aratmayacak biçimlerde atanmış teknokrat hükümetler arasında bir fark yoktur. Tek fark, AKP’nin dayandığı sermaye kesimi ve toplumsal tabanın varlığıdır!
2012 1 Mayısı’na bu tarihsel özelliklerle giriyoruz. Bu özellikler, bir taraftan toplumsal kaoslar yaratacak kirli dinamikler taşırken; bir taraftan da emek sermaye çelişkisini keskinleştirerek işçi sınıfı ve tüm ezilenler açısından temiz bir mücadele havasının solunmasını tetikleyecektir!
Kapitalist barbarlık sisteminin tarihsel miadı çoktan doldu; şimdi sosyalizmin aciliyetinin her açıdan hissedileceği günlere doğru gidiyoruz. 1 Mayıs’a bu ruh ve bilinçle yüklenmeye!..
[Alınteri'nin 23. sayısının başyazısıdır]