Perşembe, 12 Nisan 2012 (14 yıl 6 ay önce)
Hükümetin son dönemlerde ardarda çıkardığı keskin dönüşüm yasalarına Nisan sonunda “Kentsel Dönüşüm Yasası” da eklenecek. Bülent Arınç geçtiğimiz günlerde yine kendine has “üslubuyla” bunu itiraf etti.
Bu yasa en başta büyük şehirlerin “öteki” bölgelerinde oturan biz işçi ve emekçileri ilgilendiriyor. Bu yasa, yarın evi yıkılacak olanı ilgilendirdiği kadar yarından sonra yaşamına göz dikileni de ilgilendiriyor. Öyle ya, sağlıktan eğitime, yargıdan, “istihdam” stratejisine emekçilerin yaşamına her yandan saldıran patronların devleti komşumuzun evini yıkacak kadar pervasızlaştığında bizim yaşamımızı yıkmaktan da geri durmayacak!
Ne istiyorlar?
En başa uluslararası tekellerin isteklerini yazmak gerekir. İstanbul başta olmak üzere büyük kentler gelecekte tekel malı olma misyonuyla şekillendiriliyor. Onların plazalara, gökdelenlere ihtiyacı var. Ekonomik faktörlerin en başına toprağı yani doğayı yazarlar. Doğa bizim gözümüzde yaşam, onların gözünde ekonomik maldır.
Şunu da anlamak gerekiyor. Bu ülkenin ekonomisinin öncü sektörü inşaat sektörüdür. Bu kriz döneminde kentsel dönüşüm tasarılarının “neye mal olursa olsun” (R.T.E) uygulanma kararlılığı en çok bu yüzdendir. Kapitalizmin başedilemeyen kriz dinamiklerine “akan tavana kağıt yapıştırmak” kabilinden çözümler bulmak kapitalizmin düşünbazlarına mahsustur. Nitekim onu yapıyorlar!
Kapitalizmin mal tedarik zincirinde üretimin yeri kadar lojistiğin önemi de büyüktür. Patronlar mallarını ulaşım açısından rahat yerlerde üretmeye çalışırlar. Türkiye’nin hatta bölgenin sanayi havzasının Marmara Bölgesi olması bu yüzdendir. “Çılgın projeler”, kentsel dönüşümler, duble yollar ve bu yolların özendirdiği araba satışları, araba satışlarına bağlı artan petrol ihtiyacı ve uluslararası petrol tüccarlarının semirmesi… Mallarını uzak diyarlara sorunsuz nakletmek isteyen patronların düşü kentsel dönüşümlerdir. Patronların meta dolaşım ihtiyacı için kentler dönüştürülüyor.
Metropollerin Kürt, Roman mahalleleri hem bulundukları yerlerin ekonomik imkanlarından yararlanmak için (Tarlabaşı), hem de asimilasyon yolunda yeni mevziler kazanmak için dağıtılmak isteniyor. Mahallelerde devlet eliyle yaygınlaştırılan uyuşturucu ve fuhuş yine devlet tarafından mahalleyi terketme propagandası olarak kullanılıyor. Uyuşturucuyu, fuhuşu örgütlenmiş kitleler defedebilecekken kimi emekçiler kolay yolu tercih ettiklerini sanarak daha zor olanı yapıyorlar. Aslolarak örgütlülüklerin çatıştığı savaşlarda bireysel tercihler emekçilerin ortak çıkarlarını darbeliyor!
Ve son olarak: AKP iktidarı kendinden öncekilerin gelenekleştirdiği uygulamaları sürdürüp yenilerini eklemekte biraz daha cevvaldir. Nasıl mı? Dayandığı sermayedarlara yeni olanaklar yaratmaktan söz ediyoruz. Yap-bozla para kazanacak “Kayserili tüccarlar” zenginleşmeli!
Neyi savunuyorlar?
Samimiyetsiz bulduğumuz argümanlarına gelirsek:
* Altyapı sorunlarının çözümü
* Planlamacı şehirleşme
* Gecekondulardaki sağlıksız yaşam koşullarını ortadan kaldırmak
* Trafik sorununu çözmek.
Alternatif nedir?
Gecekondularda yaşamaktan memnun değiliz. Bunu herkes bilsin! Barınma ve konut hakkı istiyoruz. Yolları dere olmuş mahallelerde yaşamak istemiyoruz. Ancak bu isteklerimiz sizin yollarınızla olmaz!
İşçi ve emekçiler için; başa toplumsal ihtiyaçların parasız karşılanmasını yazan, karar alma süreçlerini tamamen “evi yıkılacak” olanın organize ettiği, doğaya ve çevreye saygılı, işlerin rant hırsıyla yapılmadığı bir dönüşümü savunuyoruz.
* Demokratik, şeffaf, kolektif ve evi yıkılacakların oluşturduğu dönüşüm komiteleri kurulmalı.
* Önce sağlıklı, temiz, dağın başına yapılmamış konutlar inşa edilmeli ve eski evler emekçiler daha sağlıklı konutlara geçtikten sonra yıkılmalı.
* Şehirler gökdelen ve plaza çılgınlığıyla, yekpare camdan yapılmış, estetikten yoksun betonlarla değil, insana ve doğaya saygılı estetik ve yaşam kaygısıyla inşa edilmeli.
* Yollar otomobil ve petrol tüketimi çılgınlığını özendirici değil aksine toplu taşımayı özendirici ve toplu taşımayı daha rahat, ucuz ve ulaşılabilir kılma perspektifiyle inşa edilmeli.
Ne yapmalı?
Gökdelenleri, plazaları, dağbaşına inşa edilmiş 40 metrekarelik TOKİ konutlarını istemiyoruz. Karşıdan karşıya geçmek için kilometrelerce yürüyerek üstgeçit aradığımız ya da ezilme tehlikeleri atlattığımız saçmasapan şehir içi otobanlar istemiyoruz. Her gün petrole yapılan zamları istemiyoruz. Otomobil çöplüğüne dönüşmüş kentler istemiyoruz. Körüklerinden yağmur yağan, saat başı kalkan, nefes tutma rekorları kırdığımız varoş otobüsleri istemiyoruz. Yollarımızın dere olmasını istemiyoruz. Ayakkabımızdaki çamur yüzünden kapı dışarı edildiğimiz ancak girsek de yabancılık çektiğimiz AVM’ler istemiyoruz.
O halde:
Önce evlerimizi terketmeyeceğiz! Direneceğiz! Canımızı dişimize takarak yaptığımız evleri kimse rahat rahat yıkamayacak! İnşa ettikleri duble yolları kitle militanlığıyla saatlerce günlerce barikatlarla trafiğe kapatacağız! Bir saatliğine kesilmiş bir anaarter onlara milyonlara mal olacak! Plazalarını güvenlik ordularıyla korumak zorunda kalmalılar. Gökdelenlerinde kameralarına, çitlerine güvenliklerine rağmen huzurlu olmamalılar.
Evlerimizi elimizden alana hiçbir yerde rahat vermemeliyiz! Ve tüm bunları vandallıkla değil, örgütlü bir şekilde, birbirimizden güç alarak, bireysel değil kitle şiddetiyle yapacağız!
Yaşam, konut ve barınma hakkı istiyoruz. Bizce de neye mal olursa olsun! Hazır olsunlar maliyetlerine katlanamayacaklar! Onlara yalvarmayacağız. Onları yalvartmalıyız!
[Alınteri'nin 23. sayısından alınmıştır]