GÜNCEL
Mahmut Konuk
Bu soruya içinden geçtiğimiz tarihsel süreçten, bölge ve dünya konjonktüründen, sorunun tarihsel bağlamından ve bir de gerek bu hükümetin gerekse bugüne kadarki hükümetlerin uygulamalarından, temel devlet politikalarından kopararak yanıt vermek yanıltıcı olur.
Ya da şöyle sormak mümkün: “Hükümet ‘Kürt Sorunu’ diye bilinen bu sorunu çözmek istiyor mu? Nasıl bir çözüm peşinde? Kimin çıkarına bir çözüm? Hükümetin konsepti ‘yeni’ mi? Ya da ne kadar yeni?”
Bu sorulara yanıt vermeden önce yaşanan gelişmelerden birkaç tanesini anmakta fayda var.
Bundan 4 ay kadar önce toplanan Yüksek Askeri Şura (YAŞ) toplantısında “Ordunun savaş durumu görüşüldü” ve “2012 bütçesinde 2011 bütçesine göre Milli Savunma bütçesi yüzde 7,4 arttırıldı.”
Kısa bir süre sonra Uludere (Qılaban)‘nın Roboskê köyünde yaşamlarını kaçakçılık yaparak sürdüren, 50 TL ücret karşılığında kaçağa giden çoğu çocuk yaştaki sivil insanlar üzerinde insansız hava araçları ile savaş uçaklarının uyumu denendi.
Bu sadece “ordunun savaş gücünün sınanması” değildi tabiî ki…
Kürtlere, “Korucu da olsanız, kaçakçı da olsanız, bizimle işbirliği de yapsanız sizi gerektiğinde paramparça ederiz…” mesajı veriliyordu!...
Güney Kürtlerine, Barzani’ye; öyle “bağımsızlık ilanı” filan heveslenmeyin, ezeriz haa… mesajı idi bu aynı zamanda.
Sadece Kürtlere değil, bu aynı zamanda bölge devletlerine, İran’a Suriye’ye de bir gözdağıdır.
Türk Ordusu sınır içinde-sınır ötesinde hareket eden her canlıyı bombalıyor, kimyasal silah kullanmaktan da çekinmiyor. Dün Kazan Vadisi (Geliyê Tiyarê)‘nde bugün Bitlis’te toplu gerilla kıyımlarında olduğu gibi. (Her ne kadar “kimyasal silah” iddiası devlet güçlerince reddedilse de bu konuda ciddi iddialar var.)
Ortadoğu’da belki de bir 3. Dünya Savaşı'nın fitilini ateşleyecek olan bir bölgesel savaş için ne gerekiyorsa yapılıyor. Dün “kardeşim” dediği Beşar Esad’ın devrilmesi için “Özgür Suriye Ordusu” denilen muhalif silahlı birlikleri Türkiye’de örgütlüyor, Suriyeli muhalif gruplara her türlü desteği veriyor, İran’ın “savaş nedeni” saydığı; İsrail’i koruyacak “füze kalkanı”nı Kürecik'te konuşlandırıyor.
Suriye muhalefeti ile tek ihtilafı da Esad sonrası Suriye’de Kürtlere bir statü tanınıp tanınmaması.
Öte yandan Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün; “iyi şeyler olacak” sözünün üzerinden geçen 3 yıllık süreçte neler olduğunu gördük!...
Önce “Kürt açılımı”, sonra “demokratik açılım”, daha sonra da “milli birlik ve bütünlük projesi” adı verilen sürecin geldiği noktada “KCK terör örgütü” adı altında 10 bin civarında sivil Kürt siyasetçi , seçilmiş vekil, seçilmiş belediye başkanı, meclis üyesi, avukat, sendikacı, aydın, yazar, gazeteci, akademisyen; evlerinde, işyerlerinde yapılan aramalarda bir tek çakı bıçağı dahi bulunmazken “silahlı terör örgütü üyesi, yöneticisi, yardım ve yataklık edeni” sıfatlarıyla ders notları, telefon tapeleri, Siyaset Akademisi'nin açılış kokteylinde bulunma vb. absürd; sözümona “kanıt”larla tutuklanıp hapishanelere dolduruldu. Hâlâ da bu süreç hız kesmeden devam ediyor.
En ufak bir demokratik kıpırdanış panzerlerle, gaz bombalarıyla, copla, hatta Cizre’deki Newroz kutlamalarında olduğu gibi gerçek mermiler kullanılarak ezilmeye çalışılıyor.
Sözümona “yeni anayasa”, “sivil anayasa” yapım tartışmaları devam ederken 4+4+4 yasasında ve 4688 Sayılı Sendikalar Yasası'nda olduğu gibi öğretmenler, KESK üyeleri sokakta panzerlerle, coplarla, gaz bombalarıyla acımasızca eziliyor.
Sokakta ez, mecliste parmak hesabıyla yasa geçir!...
YİBO’larda (Yatılı İlköğretim Bölge Okulları) Kürt çocuklarının anne kucağından alınıp devşirme usulü asimilasyonu, Türkleştirilmesi devam ediyor. Bir bütün olarak eğitim sisteminde hâlâ tek dil; Türkçe okutuluyor. (Arapça Kur’an dersleri getirmek sorunu değiştirmiyor, tersine iktidarın halkın dini duygularını siyasal çıkarlarına alet etmesidir.)
Pozantı’daki rezalet bir istisna değil; Kürt insanını, sömürge insanını onursuzlaştırma, kişiliksizleştirme uygulaması olarak daha önce Diyarbakır Cezaevi'nde, köy meydanlarında yapılanın bu kez Kürt halkının geleceği olan çocuklara; “taş atan” çocuklara uygulandığı bir sömürgeci vahşeti olarak tarihin kara sayfalarında bu hükümet döneminde yerini almıştır.
Yakılıp yıkılan binlerce köyden göçertilen milyonlarca Kürt bugün tarımda, sanayide, inşaatlarda asgari ücretin üçte birine yakın bir ücretle Türk burjuvazisine ucuz işgücü olarak hizmet ediyor. Bu durumu ortadan kaldırmak yerine; “bölgesel asgari ücret” adı altında sömürge asgari ücreti olarak kalıcılaştırılmaya çalışılıyor.
Fotoğrafın bir diğer karesinde de “Ermeni Soykırımı” tartışmalarına karşı ortaya çıkan yeni koalisyon dikkat çekici!... “Hocalı Katliamı”nı anma adı altında sokağa taşan, kin ve nefret kusan ırkçı faşizm yine bu süreçte yüzünü gösterdi.
Gazeteler (Radikal) açıkça yazdı; “Hocalıyı anma” adı altındaki faşist gösteriyi düzenleyen bütün dernekler 28 Şubat sürecinde Ergenekon’un talimatıyla kurulmuş, bu gösteriye “katılın” diye doğrudan talimat veren Azerbaycan Devlet Başkanı İlham Aliyev, gösterinin bütün finansmanını karşılayan; “Azerbaycan’ın kirli kasası” diye bilinen bir işadamı ve kürsüye çıkıp kin ve nefret görüntüleri adı altında “intikam” diye nutuk atan kişi AKP Hükümeti'nin İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin!... (AKP’nin İslamcı değil Türk devletinin yeni resmi ideolojisi Türk-İslam sentezcisi MHP ile arasındaki farkın da birinin “Tanrı Dağı kadar Türk, Hira Dağı kadar Müslüman”, ötekinin ise “Hira Dağı kadar Müslüman, Tanrı Dağı kadar Türk” olmak gibi nüans farkı olduğu şeklindeki saptama ne kadar da yerini buluyor.)
Ne kadar enteresan bir koalisyon değil mi?
Örnekleri daha da uzatmak mümkün ancak gereksiz.
Yeni (!) “konsept” ne diyor? “Artık Oslo süreci olmayacak, İmralı da devredışı, BDP de benim dediğimi yaparsa muhatap alırım. Benim dediğimi yapmayan BDP’den Kürtler koparsa ekonomik teşvik veririm…” vs.
Bu kaçıncı benzer “konsept”?.. Kaldı ki sadece Türk egemenlerine özgü bir tutum da değil bu; Fransız sömürgecileri Cezayir’den kovuluncaya kadar aynı şeyi söylüyordu: “Önce ezelim, sonra müzakere ederiz…” (J. P. Sartre- Sömürgecilik bir sistemdir, hepimiz katiliz)
Seyit Rıza teslim oldu mu? Şêx Said, Cibranlı Xalid ve arkadaşları, İhsan Nuri Paşa, Alişêr v.d. teslim oldu mu ki bugün milyonları kucaklayan Kürt muhalefeti teslim olsun? Bugünkü Kürt hareketini -mümkün değil ya diyelim ki ezdiniz- artık bunca ağır bedelden sonra Kürt halkını teslim alabilir misiniz?
Kaldı ki “Kürt Sorunu” diye bilinen sorun özünde “Halklar Sorunu”dur. Kürtler bugün Türkiye’de “yok” sayılan, varlıkları inkâr edilen halklar içinde direnme gücü, savaşma gücü ve örgütlülüğü olduğu ve 30 yıllık savaşta bu direnç yok edilemediği için “Kürt Sorunu” diye anılıyor. Kürt halkının bu eşitlik ve özgürlük talebi ezildiği takdirde bu topraklar yeniden “halklar, diller, kültürler mezarlığına” döner. Kürt halkının direnişi sayesindedir ki bugün Çerkesler, Lazlar, Abhaz’lar, Adıge’ler, Hemşinliler, Romanlar… vd. de dillerini, kültürlerini, kimliklerini istiyor.
Sorun esas olarak da kışkırtılmış, ırkçı, kafatasçı Türklük sorunudur. Kaynağı da bu Cumhuriyetin kuruluş felsefesi, kuruluş harcıdır. Alman emperyalizmi ile ortaklık eden İttihat ve Terakki’nin “Memalik-i Osmaniye”den gayr-ı müslimleri kazıma, anasır-ı İslamiye ile bir ulus-devlet yaratma, Türk olmayan Müslüman halkları da süreç içinde Türkleştirme politikası Cumhuriyeti kuran kadronun da temel politikası olmuştur.
1915’te Ermeni, Asuri, Keldani, Nasturi, Süryani, Rum halklarının soykırımı Ege ve Pontus Rumlarının “Mübadele” yoluyla kovulması (200 bin kişinin de “mübadele” sırasında telef olması) izlemiş, kalanların da mal varlıklarına “varlık vergisi” vb. adı altında el konulmuş, bunu 1955 6-7 eylül pogromu… izlemiştir.
Lozan’daki ”Biz sadece Türklerin değil Türklerin, Kürtlerin, Lazların, Çerkezlerin ve bütün anasır-ı İslamiyenin ortak devletini kuracağız. Bu unsurlar ırki, içtimai vb. her yönden eşit haklara sahip olacaklar…” sözü havada kalmış Lozan’ın mürekkebi kurumadan; nispeten demokratik, yerel yönetimlere özerkliğe yakın inisiyatif tanıyan 1921 Anayasası çöpe atılmış, onun yerine herkesi Türk sayan katı merkeziyetçi 1924 Anayasası getirilmiştir. Şark Islahat Planı, Takrir-i Sükun Kanunu, Tevhid-i Tedrisat Kanunu, İstiklal Mahkemeleri, Güneş Dil Teorisi, Tunceli Kanunu vb. kanunlarla tam bir Türkleştirme fırtınası yaratılmış, karşı çıkanlara tenkil, te’dip, darağaçları getirilmiştir.
Sözümona “anti-emperyalist” Kurtuluş Savaşı yürütülürken Topal Osman Çeteleriyle Koçgiri Dağları'nda jenosid uygulanmıştır. Bunu Palu, Agirî, Dersim, Zilan, Tendürek, Oramar vb. jenosidleri izlemiştir.
Çünkü Osmanlının yıkıntısı üzerinde yeni bir devlet, yeni bir “ulus” yaratmanın arkasındaki zihniyet hep aynıdır; Bu topraklar üzerindeki gayr-ı müslimleri yok et Müslüman olanları da Türkleştir. Sonra da; “bizim ayrımız-gayrımız yok” de!..
Son Meclis-i Mebusan’da da, Amasya Protokolü'nde de söylenen; “Biz Kürtlere özerklik vermeliyiz” sözlerinin hemen ardından, “çünkü biz Kürtlere özerklik vermezsek başkaları onları bağımsızlık yönünde kışkırtır ve biz buna engel olamayız” denir.
Yani hesap eşit, özgür, kardeşçe bir arada yaşama, ortak bir ev kurma hesabı değil, o günkü tarihsel koşullarda o günkü dünya konjonktöründe başka türlüsü mümkün olmadığından Kürtleri kandırarak “evin içinde tutma” hesabıdır.
Lozan’da emperyalist paylaşım tamamlanır tamamlanmaz Kürtlerin başına gelen felaketlerin nedeni budur.
Ama Kürt halkı inatla varlığını korumuş, dört sömürgeci devlete ve emperyalist kuşatmaya rağmen yeniden ayağa kalkmıştır.
Türk egemen sınıflarının, en son AKP iktidarları eliyle yürüttüğü inkâr ve imha politikaları da sonuçsuz kalmaya mahkûmdur.
Son hükümet konsepti dahil egemen sınıflar her ne kadar Kürtlerdeki tarih bilincinin zayıflığından, vaatlere çabuk kanmasından ve iç çelişkilerinden medet umuyorsa da Kürtlerde artık giderek güçlenen bir “ulus bilinci” oluşmuştur. Kürtleri birbirine kırdırma politikası -ki son konseptin esası budur- da boşa çıkacaktır. “Yeni konsept” bu haliyle sorun çözücü değil bizatihi kendisi sorun yaratan, sorunu kangrenleştiren denenmiş, eski paslı bir silahtır.
Sorunlara çözüm bu sözümona “yeni” konsept eliyle değil başta Kürt halkı olmak üzere bu topraklarda yaşayan tüm halkların eşit, özgür, savaşsız, sömürüsüz, kardeşçe bir arada yaşama, gerekirse kendi kaderini tayin etme iradesi ve mücadelesiyle bulunacaktır.
7 Nisan 2012 / ANKARA
ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ adına
Mahmut Konuk
(*) Bu yazı Ankara’da 7 Nisan 2012 günü toplanan “Türkiye Küçük Millet Meclisi”ne sunulmuş, sunumdan sonra yazıda bazı küçük düzeltmeler yapılmıştır.
Perşembe, 12 Nisan 2012 (14 yıl 6 ay önce)
Hükümetin yeni konsepti sorunlara çözüm getirebilir mi?*
Mahmut Konuk
Bu soruya içinden geçtiğimiz tarihsel süreçten, bölge ve dünya konjonktüründen, sorunun tarihsel bağlamından ve bir de gerek bu hükümetin gerekse bugüne kadarki hükümetlerin uygulamalarından, temel devlet politikalarından kopararak yanıt vermek yanıltıcı olur.
Ya da şöyle sormak mümkün: “Hükümet ‘Kürt Sorunu’ diye bilinen bu sorunu çözmek istiyor mu? Nasıl bir çözüm peşinde? Kimin çıkarına bir çözüm? Hükümetin konsepti ‘yeni’ mi? Ya da ne kadar yeni?”
Bu sorulara yanıt vermeden önce yaşanan gelişmelerden birkaç tanesini anmakta fayda var.
Bundan 4 ay kadar önce toplanan Yüksek Askeri Şura (YAŞ) toplantısında “Ordunun savaş durumu görüşüldü” ve “2012 bütçesinde 2011 bütçesine göre Milli Savunma bütçesi yüzde 7,4 arttırıldı.”
Kısa bir süre sonra Uludere (Qılaban)‘nın Roboskê köyünde yaşamlarını kaçakçılık yaparak sürdüren, 50 TL ücret karşılığında kaçağa giden çoğu çocuk yaştaki sivil insanlar üzerinde insansız hava araçları ile savaş uçaklarının uyumu denendi.
Bu sadece “ordunun savaş gücünün sınanması” değildi tabiî ki…
Kürtlere, “Korucu da olsanız, kaçakçı da olsanız, bizimle işbirliği de yapsanız sizi gerektiğinde paramparça ederiz…” mesajı veriliyordu!...
Güney Kürtlerine, Barzani’ye; öyle “bağımsızlık ilanı” filan heveslenmeyin, ezeriz haa… mesajı idi bu aynı zamanda.
Sadece Kürtlere değil, bu aynı zamanda bölge devletlerine, İran’a Suriye’ye de bir gözdağıdır.
Türk Ordusu sınır içinde-sınır ötesinde hareket eden her canlıyı bombalıyor, kimyasal silah kullanmaktan da çekinmiyor. Dün Kazan Vadisi (Geliyê Tiyarê)‘nde bugün Bitlis’te toplu gerilla kıyımlarında olduğu gibi. (Her ne kadar “kimyasal silah” iddiası devlet güçlerince reddedilse de bu konuda ciddi iddialar var.)
Ortadoğu’da belki de bir 3. Dünya Savaşı'nın fitilini ateşleyecek olan bir bölgesel savaş için ne gerekiyorsa yapılıyor. Dün “kardeşim” dediği Beşar Esad’ın devrilmesi için “Özgür Suriye Ordusu” denilen muhalif silahlı birlikleri Türkiye’de örgütlüyor, Suriyeli muhalif gruplara her türlü desteği veriyor, İran’ın “savaş nedeni” saydığı; İsrail’i koruyacak “füze kalkanı”nı Kürecik'te konuşlandırıyor.
Suriye muhalefeti ile tek ihtilafı da Esad sonrası Suriye’de Kürtlere bir statü tanınıp tanınmaması.
Öte yandan Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün; “iyi şeyler olacak” sözünün üzerinden geçen 3 yıllık süreçte neler olduğunu gördük!...
Önce “Kürt açılımı”, sonra “demokratik açılım”, daha sonra da “milli birlik ve bütünlük projesi” adı verilen sürecin geldiği noktada “KCK terör örgütü” adı altında 10 bin civarında sivil Kürt siyasetçi , seçilmiş vekil, seçilmiş belediye başkanı, meclis üyesi, avukat, sendikacı, aydın, yazar, gazeteci, akademisyen; evlerinde, işyerlerinde yapılan aramalarda bir tek çakı bıçağı dahi bulunmazken “silahlı terör örgütü üyesi, yöneticisi, yardım ve yataklık edeni” sıfatlarıyla ders notları, telefon tapeleri, Siyaset Akademisi'nin açılış kokteylinde bulunma vb. absürd; sözümona “kanıt”larla tutuklanıp hapishanelere dolduruldu. Hâlâ da bu süreç hız kesmeden devam ediyor.
En ufak bir demokratik kıpırdanış panzerlerle, gaz bombalarıyla, copla, hatta Cizre’deki Newroz kutlamalarında olduğu gibi gerçek mermiler kullanılarak ezilmeye çalışılıyor.
Sözümona “yeni anayasa”, “sivil anayasa” yapım tartışmaları devam ederken 4+4+4 yasasında ve 4688 Sayılı Sendikalar Yasası'nda olduğu gibi öğretmenler, KESK üyeleri sokakta panzerlerle, coplarla, gaz bombalarıyla acımasızca eziliyor.
Sokakta ez, mecliste parmak hesabıyla yasa geçir!...
YİBO’larda (Yatılı İlköğretim Bölge Okulları) Kürt çocuklarının anne kucağından alınıp devşirme usulü asimilasyonu, Türkleştirilmesi devam ediyor. Bir bütün olarak eğitim sisteminde hâlâ tek dil; Türkçe okutuluyor. (Arapça Kur’an dersleri getirmek sorunu değiştirmiyor, tersine iktidarın halkın dini duygularını siyasal çıkarlarına alet etmesidir.)
Pozantı’daki rezalet bir istisna değil; Kürt insanını, sömürge insanını onursuzlaştırma, kişiliksizleştirme uygulaması olarak daha önce Diyarbakır Cezaevi'nde, köy meydanlarında yapılanın bu kez Kürt halkının geleceği olan çocuklara; “taş atan” çocuklara uygulandığı bir sömürgeci vahşeti olarak tarihin kara sayfalarında bu hükümet döneminde yerini almıştır.
Yakılıp yıkılan binlerce köyden göçertilen milyonlarca Kürt bugün tarımda, sanayide, inşaatlarda asgari ücretin üçte birine yakın bir ücretle Türk burjuvazisine ucuz işgücü olarak hizmet ediyor. Bu durumu ortadan kaldırmak yerine; “bölgesel asgari ücret” adı altında sömürge asgari ücreti olarak kalıcılaştırılmaya çalışılıyor.
Fotoğrafın bir diğer karesinde de “Ermeni Soykırımı” tartışmalarına karşı ortaya çıkan yeni koalisyon dikkat çekici!... “Hocalı Katliamı”nı anma adı altında sokağa taşan, kin ve nefret kusan ırkçı faşizm yine bu süreçte yüzünü gösterdi.
Gazeteler (Radikal) açıkça yazdı; “Hocalıyı anma” adı altındaki faşist gösteriyi düzenleyen bütün dernekler 28 Şubat sürecinde Ergenekon’un talimatıyla kurulmuş, bu gösteriye “katılın” diye doğrudan talimat veren Azerbaycan Devlet Başkanı İlham Aliyev, gösterinin bütün finansmanını karşılayan; “Azerbaycan’ın kirli kasası” diye bilinen bir işadamı ve kürsüye çıkıp kin ve nefret görüntüleri adı altında “intikam” diye nutuk atan kişi AKP Hükümeti'nin İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin!... (AKP’nin İslamcı değil Türk devletinin yeni resmi ideolojisi Türk-İslam sentezcisi MHP ile arasındaki farkın da birinin “Tanrı Dağı kadar Türk, Hira Dağı kadar Müslüman”, ötekinin ise “Hira Dağı kadar Müslüman, Tanrı Dağı kadar Türk” olmak gibi nüans farkı olduğu şeklindeki saptama ne kadar da yerini buluyor.)
Ne kadar enteresan bir koalisyon değil mi?
Örnekleri daha da uzatmak mümkün ancak gereksiz.
Yeni (!) “konsept” ne diyor? “Artık Oslo süreci olmayacak, İmralı da devredışı, BDP de benim dediğimi yaparsa muhatap alırım. Benim dediğimi yapmayan BDP’den Kürtler koparsa ekonomik teşvik veririm…” vs.
Bu kaçıncı benzer “konsept”?.. Kaldı ki sadece Türk egemenlerine özgü bir tutum da değil bu; Fransız sömürgecileri Cezayir’den kovuluncaya kadar aynı şeyi söylüyordu: “Önce ezelim, sonra müzakere ederiz…” (J. P. Sartre- Sömürgecilik bir sistemdir, hepimiz katiliz)
Seyit Rıza teslim oldu mu? Şêx Said, Cibranlı Xalid ve arkadaşları, İhsan Nuri Paşa, Alişêr v.d. teslim oldu mu ki bugün milyonları kucaklayan Kürt muhalefeti teslim olsun? Bugünkü Kürt hareketini -mümkün değil ya diyelim ki ezdiniz- artık bunca ağır bedelden sonra Kürt halkını teslim alabilir misiniz?
Sorun esas olarak da kışkırtılmış, ırkçı, kafatasçı Türklük sorunudur. Kaynağı da bu Cumhuriyetin kuruluş felsefesi, kuruluş harcıdır. Alman emperyalizmi ile ortaklık eden İttihat ve Terakki’nin “Memalik-i Osmaniye”den gayr-ı müslimleri kazıma, anasır-ı İslamiye ile bir ulus-devlet yaratma, Türk olmayan Müslüman halkları da süreç içinde Türkleştirme politikası Cumhuriyeti kuran kadronun da temel politikası olmuştur.
1915’te Ermeni, Asuri, Keldani, Nasturi, Süryani, Rum halklarının soykırımı Ege ve Pontus Rumlarının “Mübadele” yoluyla kovulması (200 bin kişinin de “mübadele” sırasında telef olması) izlemiş, kalanların da mal varlıklarına “varlık vergisi” vb. adı altında el konulmuş, bunu 1955 6-7 eylül pogromu… izlemiştir.
Lozan’daki ”Biz sadece Türklerin değil Türklerin, Kürtlerin, Lazların, Çerkezlerin ve bütün anasır-ı İslamiyenin ortak devletini kuracağız. Bu unsurlar ırki, içtimai vb. her yönden eşit haklara sahip olacaklar…” sözü havada kalmış Lozan’ın mürekkebi kurumadan; nispeten demokratik, yerel yönetimlere özerkliğe yakın inisiyatif tanıyan 1921 Anayasası çöpe atılmış, onun yerine herkesi Türk sayan katı merkeziyetçi 1924 Anayasası getirilmiştir. Şark Islahat Planı, Takrir-i Sükun Kanunu, Tevhid-i Tedrisat Kanunu, İstiklal Mahkemeleri, Güneş Dil Teorisi, Tunceli Kanunu vb. kanunlarla tam bir Türkleştirme fırtınası yaratılmış, karşı çıkanlara tenkil, te’dip, darağaçları getirilmiştir.
Sözümona “anti-emperyalist” Kurtuluş Savaşı yürütülürken Topal Osman Çeteleriyle Koçgiri Dağları'nda jenosid uygulanmıştır. Bunu Palu, Agirî, Dersim, Zilan, Tendürek, Oramar vb. jenosidleri izlemiştir.
Çünkü Osmanlının yıkıntısı üzerinde yeni bir devlet, yeni bir “ulus” yaratmanın arkasındaki zihniyet hep aynıdır; Bu topraklar üzerindeki gayr-ı müslimleri yok et Müslüman olanları da Türkleştir. Sonra da; “bizim ayrımız-gayrımız yok” de!..
Son Meclis-i Mebusan’da da, Amasya Protokolü'nde de söylenen; “Biz Kürtlere özerklik vermeliyiz” sözlerinin hemen ardından, “çünkü biz Kürtlere özerklik vermezsek başkaları onları bağımsızlık yönünde kışkırtır ve biz buna engel olamayız” denir.
Yani hesap eşit, özgür, kardeşçe bir arada yaşama, ortak bir ev kurma hesabı değil, o günkü tarihsel koşullarda o günkü dünya konjonktöründe başka türlüsü mümkün olmadığından Kürtleri kandırarak “evin içinde tutma” hesabıdır.
Lozan’da emperyalist paylaşım tamamlanır tamamlanmaz Kürtlerin başına gelen felaketlerin nedeni budur.
Ama Kürt halkı inatla varlığını korumuş, dört sömürgeci devlete ve emperyalist kuşatmaya rağmen yeniden ayağa kalkmıştır.
Türk egemen sınıflarının, en son AKP iktidarları eliyle yürüttüğü inkâr ve imha politikaları da sonuçsuz kalmaya mahkûmdur.
Son hükümet konsepti dahil egemen sınıflar her ne kadar Kürtlerdeki tarih bilincinin zayıflığından, vaatlere çabuk kanmasından ve iç çelişkilerinden medet umuyorsa da Kürtlerde artık giderek güçlenen bir “ulus bilinci” oluşmuştur. Kürtleri birbirine kırdırma politikası -ki son konseptin esası budur- da boşa çıkacaktır. “Yeni konsept” bu haliyle sorun çözücü değil bizatihi kendisi sorun yaratan, sorunu kangrenleştiren denenmiş, eski paslı bir silahtır.
Sorunlara çözüm bu sözümona “yeni” konsept eliyle değil başta Kürt halkı olmak üzere bu topraklarda yaşayan tüm halkların eşit, özgür, savaşsız, sömürüsüz, kardeşçe bir arada yaşama, gerekirse kendi kaderini tayin etme iradesi ve mücadelesiyle bulunacaktır.
7 Nisan 2012 / ANKARA
ANKARA DÜŞÜNCEYE ÖZGÜRLÜK GİRİŞİMİ adına
Mahmut Konuk
(*) Bu yazı Ankara’da 7 Nisan 2012 günü toplanan “Türkiye Küçük Millet Meclisi”ne sunulmuş, sunumdan sonra yazıda bazı küçük düzeltmeler yapılmıştır.