GÜNCEL
Aslında neleri nasıl yaşadığımızı hepimiz çok iyi biliyoruz. Artık öyle bir hale geldi ki, her güne sınıfımızın onlarca yıl önce zorlu savaşlarla elde ettiği bir kazanımımızın gaspedilmesiyle uyanıyoruz! İşsizlik ya da geçici işçilik hepimizin giderek alıştığı bir durum olmaya başladı! Patronlar işsizliğimizin ulaştığı boyutları boynumuza takılmış bir yular gibi kullanmak istiyorlar! Nasıl mı? Bundan sonra iş aradığımızda karşımıza sayıları her geçen gün artan Özel İstihdam Büroları çıkacak. İşi onlar aracılığıyla bulacağız, onların büyük patronlara kiraladıkları işçiler olacağız! Bu yeni simsarlık kurumları, aldığımız ücretin bir kısmına da el koyacaklar!
Dahası mı?! Öyle bir çalışma kanunu hazırlanıyor ki, sigorta ve kıdem tazminatı gibi geleceğimizi nispeten güvenceye alacak haklarımızın hepsi, bundan sonra babalarımızın anlattığı hikayelerde kalacak! Tüm bu olup bitenlere seyirci mi kalacağız?! Kalmayacaksak 1 Mayıs’ta alanlara çıkmak boynumuzun borcudur.
Sağlık başta olmak üzere en yaşamsal ihtiyaçlarımızı karşılayabilmemiz neredeyse imkânsızlaşıyor! Sağlık alanında devasa teknolojik atılımlar yapılırken, bizim sağlık hakkımızı kullanabilmemiz o kadar uzaklaşıyor! Tüm gelişmeler parası olanlar için! Bizim içinse daha kısa ömür, daha sağlıksız bir yaşam, hatta artık tedavisi son derece basitleşmiş hastalıklardan bile ölüm var! Tedavi olabilmek için tek şansımız, dişimizden tırnağımızdan arttırarak bir köşeye koyduğumuz birikimlerimiz ya da elimizde avucumuzda ne varsa satmak!
Sigortalı olmak sadece yükselen primleri ödemek değil, aynı zamanda herhangi bir sağlık sorunumuzda 3 yıl sonrasına randevu alabilmek anlamına geliyor! Katkı payları adı altında ödediklerimiz de cabası! Sırf muayene olabilmek ve ilaçlarımızı alabilmemiz bile sayısız katkı payı zincirinden sonra gerçekleşiyor. İşsiz olanlarımızınsa vay haline! Sağlık hizmetlerinden sınırlı bir şeklide yararlanmamızı sağlayan Yeşil Kart uygulamasına bile tahammül edilmedi! Artık yoksulluğumuzu, işsizliğimizi kanıtlamak için de bilmem ne kadar kapı dolaşıp, ne kadar başvuru parası yatırmamız gerekiyor!
Sağlık sektörü dev karların döndüğü bir tekelleşmeye gidiyor! Yaşam hakkımız, piyasanın vahşi iştahına açıldı. Bu gidişe dur demek için 1 Mayıs’ta alanlara!
Eğitim sistemi ise her gün değiştiriliyor; artık öğretmenler bile bu değişiklikleri izleyemiyor! Bu sefer de 4+4+4 eğitim programıyla karşı karşıyayız. Çocuklarımız, bırakalım üniversiteyi, lise eğitimi bile almayacak hale gelecekler. “İşçi çocuğu işçi olmak zorundadır” diyorlar! Daha 11 yaşındaki erkek çocuklarımız fabrikalarda, atölyelerde stajer öğrenci, işçi olmaya zorlanırken; kızlarımızsa evin içine hapsedilecek tarzda üretimin parçası haline getiriliyor!
Çocuklarımız bizim yaşadıklarımızdan daha ağır koşullarda sömürülmek isteniyor. Kapitalist barbarlık sisteminin temelleri çocuk ve kadın emeğinin vahşi sömürüsü üzerinden yükseldi! 1800’lü yıllarda ekmek parasına bile yetmeyecek ücretlerle, 14-18 saat akıl almayacak denli sağlıksız koşullarda çalışıp-yaşayan kadın ve çocuk işçi ordusu, yeniden yaratılmak isteniyor. Kapitalist sistem bizim örgütsüzlüğümüzün güçsüzlüğümüz olduğunu bilerek tarihi geriye sarmak istiyor! “Vahşi kapitalizm” dönemi olarak tabir edilen o günleri, 21. yüzyılın gerçeği haline getirmek istiyor! İzin veremeyeceksek 1 Mayıs’ta alanlara akmakla vermeliyiz ilk tepkimizi!
Barınma, ulaşım, ısınma, beslenme… bir insanın en temel ihtiyaçlarıdır. Bunların hepsi bizim için artık imkânsızlaşıyor! Her gün yeni bir zam haberi, her gün yeni bir kesinti, her gün yeni bir vergilendirme! Etin tadını çoktandır unutmuşken, en temel gıdalara ulaşmamız bile artık imkânsız hale getiriliyor! Isınma mı? Elektrik ve doğalgaz fiyatları otomatiğe bağlanmışken evlerimizde battaniyelere sarılarak oturmak dışında bir seçeneğimiz mi kalıyor! Ücretlerimizin hep yerinde saydığı koşullarda ardı ardına uğradığımız zam sağanağı, yokluk ve yoksulluğumuzun derinleşmesinden başka ne anlama geliyor?! Biz sustukça bunun sonu yok! Kapitalist sömürünün, talanın dibi yok!
En temel ihtiyaçlarımızdan biri olan barınma sorununu dişimizle tırnağımızla yarattığımız gecekondularımızla çözmeye çalıştık. Şimdi onları elimizden alıyorlar. “Kentsel Dönüşüm Planı’yla herkese sağlıklı konutlar sağlayacağız” diyorlar! Sağlıklı konutlarda yaşamak bizim en temel hakkımız. Fakat onların derdi bu değil! Onların derdi, yaşadığımız bölgeleri bizden temizlemek, biziyse kentlerin dışına sürmektir. Bizim yaşam alanlarımızı, kentlerin soluk borusu olan mekânları, sermayeye peşkeş çekmek istiyorlar. Kriz nedeniyle sarsıntılar yaşayan burjuvalara TOKİ eliyle rant alanları yaratmak istiyorlar. Bizi kentlerin dışında inşa edilen kutu gibi evlere tıkmak isterlerken, aynı zamanda yıllarca ödemek zorunda olduğumuz borçlarla başbaşa bırakmak istiyorlar!
Yaygınlaşan taşeronlaştırma ve güvencesizliğin en yakıcı sonuçlarını iş kazalarının toplu katliama dönüşmesinde görüyoruz. Sadece Nisan ayının ilk 9 gününde otuzbeş sınıf kardeşimizi “iş kazası”nda kaybettik! Artık sayılar geometrik olarak artıyor! Bu vahşi çalışma sistemine karşı izleyici mi olacağız? Olmayacaksak ilk adımı 1 Mayıs’ta alanlara akarak atalım!
Artık katliam düzeyine ulaşmış kadın cinayetleri üzerinde düşünüyor muyuz? Bu sistemin bizi iliklerimize kadar sömürürken, dipdiri tutmaktan asla taviz vermediği erkek egemen anlayışın bizi ne hale getirdiğinin farkında mıyız? Ulusal, sınıfsal, cinsel tüm sömürü ve aşağılama biçimleri biz proleterlerin değil, bizi iliklerimize kadar sömürenlerin kültürüdür! O aşağılık kültüre sırtımızı dönmekle başlayacak kurtuluşumuz.
Akılalmaz boyutlara varan toplumsal yozlaşmaya ne diyeceğiz. Kapitalist barbarlık sistemi kendi suretinde bir toplum yaratıyor farkında mıyız? Bu çemberi sınıf mücadelesinin temiz havasıyla buluştuğumuzda kırabiliriz. Ulaşamadığımız ürünlerin satıldığı ışıltılı vitrinlerle donanmış AVM’lerde zaman öldürerek mi yaşayacağız, yoksa bizim üretip de satın alamadığımız bu barbarlık sitemine karşı mücadele bayrağı mı olacağız?! Kredi kartlarına endekslenmiş yanılsamalı hayatlarımızdan silkinip, gerçek hayatın gözlerinin içine bakmaya cesaret edecek miyiz? Edeceksek 1 Mayıs’ta alanlara!..
Kürt kardeşlerimiz sırf Kürt oldukları için işyerinde, mahallede hakarete uğruyor; en doğal hakları olan dillerini bile kullanamıyorlar! Yasak ve baskılara karşı çıktıklarındaysa hapishanelere dolduruluyorlar ya da katlediliyorlar! Gazeteciler, avukatlar, profesörler ve binlerce emekçi, sırf “Kürtlerin hakları var” dedikleri için tutuklanıyor.
Artık Kürt olan her şey bombaların, namluların hedefi, hapishanelerin müdavimi haline geldi! En son mayın tarlalarına basa basa ekmek parası bulmaya çalışan otuzdört yoksul Kürt köylüsü, savaş uçaklarından tepelerine inen bombalarla paramparça edildi! Birçoğu daha çocuktu! Kaçakçılık yapan köylüler oldukları bile bile vuruldular!
Kürt halkı örgütlü bir duruş sergileyerek en temel demokratik taleplerini dile getirdiği için devlet terörüyle susturulmak isteniyor. Onların örgütlü duruşlarının, ısrarla sürdükleri demokratik tutumlarının hepimizin yararına olduğunun farkında mıyız? Onlara yapılanların yarın haklarımız için bir araya geldiğimizde, örgütlendiğimizde bize de yapılacağının?..
Patronlar yeni bir savaşa hazırlanıyorlar! Hem de emperyalist efendilerinden daha büyük bir hışımla, Suriye’ye askeri müdahalede bulunalım diyorlar! Bunu da Esad’ın gerici diktatörlüğünün halka uyguladığı zulme tavır almakla açıklıyorlar. Böylelikle bizi de kanlı planlarına ortak etmek istiyorlar! Oysa tek dertleri, emperyalist sistemin güç ilişkileri içerisinde ileri taşeronluk rolünü kapmak! Kendileri için yeni sömürü alanları yaratmak! Bunun karşılığıysa bizim savaşa sürülmemiz, kardeş kanı dökmemiz, bizi insanlıktan çıkaracak şovenizmle zehirlenmemizdir! Şimdi İran’a saldırmaktan bahsediyorlar. Bölgesel bir savaşa gidiyoruz farkında mıyız?
Sessizliğimiz, örgütsüzlüğümüz sürdükçe; Bu sistemin çarkını döndüren biz, patronların enselerini kalınlaştıran biz ve onlara “dur” demediğimiz için; açlığa, yıkıma, savaşa izin veren de biz olacağız!..
Dünyada olup bitenleri izliyor muyuz? Yunanistan’da, Mısır’da, İspanya’da, İtalya’da, Portekiz’de, ABD’de yaşananları… Oralarda, krizi aşmak için proletaryanın kanını emmeye çalışan patronlara karşı isyana duruyor sınıf kardeşlerimiz; “yağma yok!” diyorlar patronlara! Dünyanın tüm patronları, bu barbarlık sisteminin artık dikiş tutamayacağı günlerin gelmesinden korkuyor! Çünkü bizim de parçası olduğumuz dünya proletaryası bizzat kapitalist sistemin kendisini sorgulamaya başlıyor. Sosyalizm yeniden güncelleniyor.
Patronların ödünü koparan sosyalizmle nasıl bir dünya olacak hiç düşündük mü? Bir kere her şey toplumun ihtiyaçlarının karşılanması, insan gibi yaşanır bir dünyanın yaratılması için planlanacak. Böyle bir dünyada günde 12, hatta bazen 14 saat, haftada 6 gün çalışılmayacak! Bedenimizi bile taşıyamaz halde eve dönmemiz sözkonusu olmayacak!.. Ailemizle, sevdiklerimizle vakit geçirmeden, TV’nin başında uyuyup kalmayacağız! İnsanın insan olarak gelişmesine, zenginleşmesine hizmet edecek tüm araçlardan yararlanabileceğiz. Sinema, tiyatro kaf dağının ardında olmayacak! Çocuklarımızın eğitimi beynimizi burkan bir kıskaç olmayacak! Yegâne amacımız faturaları, kiraları, hatta içeceğimiz suyun parasını bulmak için çırpınmak olmayacak! Bir hastalık durumunda kabuslar görmeyeceğiz! Dil, din, mezhep farklılığı değil sınıf kardeşliği temelinde ilişki kuracağız birbirimizle. Kısacası o dünyada her şey bizim için olacak. Bugün bir avuç zenginin yararlandığı tüm toplumsal olanaklar hepimizin ellerinde olacak. Ne için, kim için üretim yaptığımızı bileceğiz. Üretim sürecini bizzat bizler planlayacağız. Her konuda sözümüz olacak! Birilerinin yönettiği değil, her şeyi toplumun yararlılığını hesap ederek ortakça yöneteceğimiz bir dünya olacak!
Dün akılalmaz bedeller ödeyerek 1 Mayıs’ı yaratan işçi kardeşlerimizin bize armağan ettiği tüm kazanımları bugün elimizden alıyorlar! Kanımızı emen bu barbarlık sistemine bu da yetmiyor. Onların hayal ettikleri dünya, bizim vahşetimizdir! Bizim için 1 Mayıs’ı yaratanlarımızın mücadele kararlılığı dışında bir seçenek yok! 100 küsur yıllara dayanan mücadelenin yaratıcılarının bayrağı bugün bizim elimizde. Bugün onlar biziz! Ama biz, onların yarım kalan hayallerinin de taşıyıcısıyız. Ve bu barbarlık çarkı, onların hayal ettiği dünya özlemiyle buluşan bir mücadele kararlılığı dışında parçalanamaz. Yaşadığımız dünya bizi her şeyiyle kendi üretim sistemimizi kurmanın savaşçıları olmaya davet ediyor. Kendi sınıfsal gücümüzü bilerek, tepeden tırnağa bu güçle donanarak 1 Mayıs’ta alanlara!
[Alınteri'nin 1 Mayıs Özel Sayısı için hazırlanmıştır]
Cuma, 13 Nisan 2012 (14 yıl 6 ay önce)
İşçi sınıfının uluslararası birlik, dayanışma ve mücadele günü olan 1 Mayıs geliyor. 1 Mayıs örgütlenme, birlikte hareket etme, kısacası sınıf olma bilincinin ete kemiğe büründüğü mücadele günüdür. 1 Mayıs, rengini sınıf mücadelesinin kızılığından alan bayrağımızdır. Mücadeleyle özdeşleşen bayramımızdır!
1 Mayıs, sınıf olarak kendi çıkarlarımızla nasıl ve ne düzeyde ilişkilendiğimizin sınandığı gündür. Kanımızı emen, iliğimizi sömüren burjuvaların, bize karşı hangi yöntemlerle savaşacaklarına dair sonuçlar çıkaracakları bir meydan muharebesidir. 1 Mayıs alanına rengini veren mücadele ve kararlılık; örgütlülük ve dayanışmaysa, burjuvaların saldırı düzeyi de buna göre hız kaybeder. Ama o alana yansıyan ruh, sınıf olma bilincimizin geriliğini ifade edecek bir zayıflık taşıyorsa pervasızlıkları bin kat artar. O yüzden 1 Mayıs, sınıfa karşı sınıf tavrının en berrak haliyle konuştuğu bir mücadele senfonisi olmak zorundadır. O yüzden 1 Mayıs’a sahip çıkmak, ücretli kölelik sistemine karşı örgütlü bir sınıf olduğumuzu hissettirmek; hem tek tek hepimizin, hem de sınıfımızın tamamının çıkarlarını korumakla eşdeğerdir.
Bu 1 Mayıs’ı hangi koşullarda kutlayacağız?
Aslında neleri nasıl yaşadığımızı hepimiz çok iyi biliyoruz. Artık öyle bir hale geldi ki, her güne sınıfımızın onlarca yıl önce zorlu savaşlarla elde ettiği bir kazanımımızın gaspedilmesiyle uyanıyoruz! İşsizlik ya da geçici işçilik hepimizin giderek alıştığı bir durum olmaya başladı! Patronlar işsizliğimizin ulaştığı boyutları boynumuza takılmış bir yular gibi kullanmak istiyorlar! Nasıl mı? Bundan sonra iş aradığımızda karşımıza sayıları her geçen gün artan Özel İstihdam Büroları çıkacak. İşi onlar aracılığıyla bulacağız, onların büyük patronlara kiraladıkları işçiler olacağız! Bu yeni simsarlık kurumları, aldığımız ücretin bir kısmına da el koyacaklar!
Dahası mı?! Öyle bir çalışma kanunu hazırlanıyor ki, sigorta ve kıdem tazminatı gibi geleceğimizi nispeten güvenceye alacak haklarımızın hepsi, bundan sonra babalarımızın anlattığı hikayelerde kalacak! Tüm bu olup bitenlere seyirci mi kalacağız?! Kalmayacaksak 1 Mayıs’ta alanlara çıkmak boynumuzun borcudur.
Her şey parayla!
Sağlık başta olmak üzere en yaşamsal ihtiyaçlarımızı karşılayabilmemiz neredeyse imkânsızlaşıyor! Sağlık alanında devasa teknolojik atılımlar yapılırken, bizim sağlık hakkımızı kullanabilmemiz o kadar uzaklaşıyor! Tüm gelişmeler parası olanlar için! Bizim içinse daha kısa ömür, daha sağlıksız bir yaşam, hatta artık tedavisi son derece basitleşmiş hastalıklardan bile ölüm var! Tedavi olabilmek için tek şansımız, dişimizden tırnağımızdan arttırarak bir köşeye koyduğumuz birikimlerimiz ya da elimizde avucumuzda ne varsa satmak!
Sigortalı olmak sadece yükselen primleri ödemek değil, aynı zamanda herhangi bir sağlık sorunumuzda 3 yıl sonrasına randevu alabilmek anlamına geliyor! Katkı payları adı altında ödediklerimiz de cabası! Sırf muayene olabilmek ve ilaçlarımızı alabilmemiz bile sayısız katkı payı zincirinden sonra gerçekleşiyor. İşsiz olanlarımızınsa vay haline! Sağlık hizmetlerinden sınırlı bir şeklide yararlanmamızı sağlayan Yeşil Kart uygulamasına bile tahammül edilmedi! Artık yoksulluğumuzu, işsizliğimizi kanıtlamak için de bilmem ne kadar kapı dolaşıp, ne kadar başvuru parası yatırmamız gerekiyor!
Sağlık sektörü dev karların döndüğü bir tekelleşmeye gidiyor! Yaşam hakkımız, piyasanın vahşi iştahına açıldı. Bu gidişe dur demek için 1 Mayıs’ta alanlara!
Eğitim mi dediniz?..
Eğitim sistemi ise her gün değiştiriliyor; artık öğretmenler bile bu değişiklikleri izleyemiyor! Bu sefer de 4+4+4 eğitim programıyla karşı karşıyayız. Çocuklarımız, bırakalım üniversiteyi, lise eğitimi bile almayacak hale gelecekler. “İşçi çocuğu işçi olmak zorundadır” diyorlar! Daha 11 yaşındaki erkek çocuklarımız fabrikalarda, atölyelerde stajer öğrenci, işçi olmaya zorlanırken; kızlarımızsa evin içine hapsedilecek tarzda üretimin parçası haline getiriliyor!
Çocuklarımız bizim yaşadıklarımızdan daha ağır koşullarda sömürülmek isteniyor. Kapitalist barbarlık sisteminin temelleri çocuk ve kadın emeğinin vahşi sömürüsü üzerinden yükseldi! 1800’lü yıllarda ekmek parasına bile yetmeyecek ücretlerle, 14-18 saat akıl almayacak denli sağlıksız koşullarda çalışıp-yaşayan kadın ve çocuk işçi ordusu, yeniden yaratılmak isteniyor. Kapitalist sistem bizim örgütsüzlüğümüzün güçsüzlüğümüz olduğunu bilerek tarihi geriye sarmak istiyor! “Vahşi kapitalizm” dönemi olarak tabir edilen o günleri, 21. yüzyılın gerçeği haline getirmek istiyor! İzin veremeyeceksek 1 Mayıs’ta alanlara akmakla vermeliyiz ilk tepkimizi!
Zam, yıkım, yoksulluk!
Barınma, ulaşım, ısınma, beslenme… bir insanın en temel ihtiyaçlarıdır. Bunların hepsi bizim için artık imkânsızlaşıyor! Her gün yeni bir zam haberi, her gün yeni bir kesinti, her gün yeni bir vergilendirme! Etin tadını çoktandır unutmuşken, en temel gıdalara ulaşmamız bile artık imkânsız hale getiriliyor! Isınma mı? Elektrik ve doğalgaz fiyatları otomatiğe bağlanmışken evlerimizde battaniyelere sarılarak oturmak dışında bir seçeneğimiz mi kalıyor! Ücretlerimizin hep yerinde saydığı koşullarda ardı ardına uğradığımız zam sağanağı, yokluk ve yoksulluğumuzun derinleşmesinden başka ne anlama geliyor?! Biz sustukça bunun sonu yok! Kapitalist sömürünün, talanın dibi yok!
En temel ihtiyaçlarımızdan biri olan barınma sorununu dişimizle tırnağımızla yarattığımız gecekondularımızla çözmeye çalıştık. Şimdi onları elimizden alıyorlar. “Kentsel Dönüşüm Planı’yla herkese sağlıklı konutlar sağlayacağız” diyorlar! Sağlıklı konutlarda yaşamak bizim en temel hakkımız. Fakat onların derdi bu değil! Onların derdi, yaşadığımız bölgeleri bizden temizlemek, biziyse kentlerin dışına sürmektir. Bizim yaşam alanlarımızı, kentlerin soluk borusu olan mekânları, sermayeye peşkeş çekmek istiyorlar. Kriz nedeniyle sarsıntılar yaşayan burjuvalara TOKİ eliyle rant alanları yaratmak istiyorlar. Bizi kentlerin dışında inşa edilen kutu gibi evlere tıkmak isterlerken, aynı zamanda yıllarca ödemek zorunda olduğumuz borçlarla başbaşa bırakmak istiyorlar!
İş kazası değil, katliam!
Yaygınlaşan taşeronlaştırma ve güvencesizliğin en yakıcı sonuçlarını iş kazalarının toplu katliama dönüşmesinde görüyoruz. Sadece Nisan ayının ilk 9 gününde otuzbeş sınıf kardeşimizi “iş kazası”nda kaybettik! Artık sayılar geometrik olarak artıyor! Bu vahşi çalışma sistemine karşı izleyici mi olacağız? Olmayacaksak ilk adımı 1 Mayıs’ta alanlara akarak atalım!
Kadın cinayetleri!..
Artık katliam düzeyine ulaşmış kadın cinayetleri üzerinde düşünüyor muyuz? Bu sistemin bizi iliklerimize kadar sömürürken, dipdiri tutmaktan asla taviz vermediği erkek egemen anlayışın bizi ne hale getirdiğinin farkında mıyız? Ulusal, sınıfsal, cinsel tüm sömürü ve aşağılama biçimleri biz proleterlerin değil, bizi iliklerimize kadar sömürenlerin kültürüdür! O aşağılık kültüre sırtımızı dönmekle başlayacak kurtuluşumuz.
Yozlaşma, yozlaşma, yozlaşma!
Akılalmaz boyutlara varan toplumsal yozlaşmaya ne diyeceğiz. Kapitalist barbarlık sistemi kendi suretinde bir toplum yaratıyor farkında mıyız? Bu çemberi sınıf mücadelesinin temiz havasıyla buluştuğumuzda kırabiliriz. Ulaşamadığımız ürünlerin satıldığı ışıltılı vitrinlerle donanmış AVM’lerde zaman öldürerek mi yaşayacağız, yoksa bizim üretip de satın alamadığımız bu barbarlık sitemine karşı mücadele bayrağı mı olacağız?! Kredi kartlarına endekslenmiş yanılsamalı hayatlarımızdan silkinip, gerçek hayatın gözlerinin içine bakmaya cesaret edecek miyiz? Edeceksek 1 Mayıs’ta alanlara!..
Şovenizm zehiri!
Kürt kardeşlerimiz sırf Kürt oldukları için işyerinde, mahallede hakarete uğruyor; en doğal hakları olan dillerini bile kullanamıyorlar! Yasak ve baskılara karşı çıktıklarındaysa hapishanelere dolduruluyorlar ya da katlediliyorlar! Gazeteciler, avukatlar, profesörler ve binlerce emekçi, sırf “Kürtlerin hakları var” dedikleri için tutuklanıyor.
Artık Kürt olan her şey bombaların, namluların hedefi, hapishanelerin müdavimi haline geldi! En son mayın tarlalarına basa basa ekmek parası bulmaya çalışan otuzdört yoksul Kürt köylüsü, savaş uçaklarından tepelerine inen bombalarla paramparça edildi! Birçoğu daha çocuktu! Kaçakçılık yapan köylüler oldukları bile bile vuruldular!
Kürt halkı örgütlü bir duruş sergileyerek en temel demokratik taleplerini dile getirdiği için devlet terörüyle susturulmak isteniyor. Onların örgütlü duruşlarının, ısrarla sürdükleri demokratik tutumlarının hepimizin yararına olduğunun farkında mıyız? Onlara yapılanların yarın haklarımız için bir araya geldiğimizde, örgütlendiğimizde bize de yapılacağının?..
Bölgesel savaşa sürükleniyoruz!
Patronlar yeni bir savaşa hazırlanıyorlar! Hem de emperyalist efendilerinden daha büyük bir hışımla, Suriye’ye askeri müdahalede bulunalım diyorlar! Bunu da Esad’ın gerici diktatörlüğünün halka uyguladığı zulme tavır almakla açıklıyorlar. Böylelikle bizi de kanlı planlarına ortak etmek istiyorlar! Oysa tek dertleri, emperyalist sistemin güç ilişkileri içerisinde ileri taşeronluk rolünü kapmak! Kendileri için yeni sömürü alanları yaratmak! Bunun karşılığıysa bizim savaşa sürülmemiz, kardeş kanı dökmemiz, bizi insanlıktan çıkaracak şovenizmle zehirlenmemizdir! Şimdi İran’a saldırmaktan bahsediyorlar. Bölgesel bir savaşa gidiyoruz farkında mıyız?
Sessizliğimiz, örgütsüzlüğümüz sürdükçe; Bu sistemin çarkını döndüren biz, patronların enselerini kalınlaştıran biz ve onlara “dur” demediğimiz için; açlığa, yıkıma, savaşa izin veren de biz olacağız!..
Dünyadaki sınıf rüzgarı!
Dünyada olup bitenleri izliyor muyuz? Yunanistan’da, Mısır’da, İspanya’da, İtalya’da, Portekiz’de, ABD’de yaşananları… Oralarda, krizi aşmak için proletaryanın kanını emmeye çalışan patronlara karşı isyana duruyor sınıf kardeşlerimiz; “yağma yok!” diyorlar patronlara! Dünyanın tüm patronları, bu barbarlık sisteminin artık dikiş tutamayacağı günlerin gelmesinden korkuyor! Çünkü bizim de parçası olduğumuz dünya proletaryası bizzat kapitalist sistemin kendisini sorgulamaya başlıyor. Sosyalizm yeniden güncelleniyor.
Böyle gelmiş böyle gitmez!
Patronların ödünü koparan sosyalizmle nasıl bir dünya olacak hiç düşündük mü? Bir kere her şey toplumun ihtiyaçlarının karşılanması, insan gibi yaşanır bir dünyanın yaratılması için planlanacak. Böyle bir dünyada günde 12, hatta bazen 14 saat, haftada 6 gün çalışılmayacak! Bedenimizi bile taşıyamaz halde eve dönmemiz sözkonusu olmayacak!.. Ailemizle, sevdiklerimizle vakit geçirmeden, TV’nin başında uyuyup kalmayacağız! İnsanın insan olarak gelişmesine, zenginleşmesine hizmet edecek tüm araçlardan yararlanabileceğiz. Sinema, tiyatro kaf dağının ardında olmayacak! Çocuklarımızın eğitimi beynimizi burkan bir kıskaç olmayacak! Yegâne amacımız faturaları, kiraları, hatta içeceğimiz suyun parasını bulmak için çırpınmak olmayacak! Bir hastalık durumunda kabuslar görmeyeceğiz! Dil, din, mezhep farklılığı değil sınıf kardeşliği temelinde ilişki kuracağız birbirimizle. Kısacası o dünyada her şey bizim için olacak. Bugün bir avuç zenginin yararlandığı tüm toplumsal olanaklar hepimizin ellerinde olacak. Ne için, kim için üretim yaptığımızı bileceğiz. Üretim sürecini bizzat bizler planlayacağız. Her konuda sözümüz olacak! Birilerinin yönettiği değil, her şeyi toplumun yararlılığını hesap ederek ortakça yöneteceğimiz bir dünya olacak!
1 Mayıs’ta alanlara!
Dün akılalmaz bedeller ödeyerek 1 Mayıs’ı yaratan işçi kardeşlerimizin bize armağan ettiği tüm kazanımları bugün elimizden alıyorlar! Kanımızı emen bu barbarlık sistemine bu da yetmiyor. Onların hayal ettikleri dünya, bizim vahşetimizdir! Bizim için 1 Mayıs’ı yaratanlarımızın mücadele kararlılığı dışında bir seçenek yok! 100 küsur yıllara dayanan mücadelenin yaratıcılarının bayrağı bugün bizim elimizde. Bugün onlar biziz! Ama biz, onların yarım kalan hayallerinin de taşıyıcısıyız. Ve bu barbarlık çarkı, onların hayal ettiği dünya özlemiyle buluşan bir mücadele kararlılığı dışında parçalanamaz. Yaşadığımız dünya bizi her şeyiyle kendi üretim sistemimizi kurmanın savaşçıları olmaya davet ediyor. Kendi sınıfsal gücümüzü bilerek, tepeden tırnağa bu güçle donanarak 1 Mayıs’ta alanlara!
[Alınteri'nin 1 Mayıs Özel Sayısı için hazırlanmıştır]