Cumartesi, 21 Nisan 2012 (14 yıl 6 ay önce)
2012 1 Mayıs’ında Taksim Meydanı’ndan kaçan ve başını Türk İş ağalarının çektiği sendika bürokrasisinin geldiği nokta, bu “sendikaların” sınıfa uzaklıklarının ve yabancılaşmalarının geldiği noktanın çarpıcı bir göstergesidir.
Türk İş, Hak İş, Memur-Sen, T. Kamu Sen ve Birleşik Kamu-İş ağaları ortak bir açıklama yaparak 1 Mayıs 2012′yi Ankara Tandoğan ve İzmir Bornova Meydanı’nda kutlayacaklarını beyan ettiler. Öte yandan DİSK ve diğerlerinin tutumu da ibretliktir: 1 Mayıs’a sadece 10 gün kala tutumunu “nihayet” netleştirerek (Türk-İş ve diğerlerini "artık daha fazla" beklemekten vazgeçerek!) açıklama yapma zahmetinde bulundu! Oysa bu sendikalarla pekçok ilkesel konuda ortak bir nokta yakalayamayacağını çok iyi biliyordu! Öyle ki, Türk-İş davetine icabet bile etmemişti! Buna rağmen 1 Mayıs’a 10 gün kalaya kadar tıkını çıkarmadı! 1 Mayıs faaliyeti adına bırakalım işyeri çalışmalarını, tek bir afiş bile çıkar(a)madı!
DİSK, KESK, TMMOB, TTB de 19 Nisan günü Taksim’de yaptıkları ortak bir açıklamayla 1 Mayıs 2012′de Taksim Meydanı’nda olacaklarını ilan ettiler. İçlerinde Alınteri’nin de olduğu devrimci- demokrat, yurtsever örgütlerin, siyasi parti ve derneklerin de katıldığı açıklamada, aynı zamanda Türk İş’le yapılan görüşmelerde neden ayrılık yaşandığı da açıklandı.
Siyasi taleplerin (Kürt sorunu, Suriye’ye emperyalist bir müdahaleye karşı tavır alma, 4+4+4 olarak anılan baskıcı, gerici ve dayatmacı eğitim sistemine karşı mücadele) varlığından rahatsız olan Türk-İş, DİSK’le yapılan görüşmelerde de ortaklaşamamanın gerekçesi olarak bu siyasi taleplerin varlığını bahane ederek bu 1 Mayıs'ın taleplerinin sadece “emek sorunları” olması gerektiğini ifade etti.
Türk-İş ve Hak İş’in başını çektiği devlet güdümlü sendikaların “siyasi talepleri” bahane ederek koşar adım 1 Mayıs Meydanı olan Taksim Meydanı’ndan kaçmaları neyin göstergesi?
Taksim Meydanı 1977 yılında kutlanan ve devletin kitle üzerine ateş açması üzerine otuzdört kişinin katledilmesinin ardından işçi sınıfına kapatıldı. Yıllarca yasak olan ve devletin işçi sınıfı hariç herkese açtığı Meydan, -daha öncesi de bir yana- 30. yıldönümü olan 2007 yılında komünistlerin, devrimcilerin ve işçilerin en kitlesel haliyle çatışa çatışa girmesiyle zorlandı. 2007 1 Mayıs’ından başlayarak 3 yıl boyunca işçi sınıfı ve öncüleri Taksim Meydanı’nın gerçek sahiplerine açılması için barikat barikat çatıştı.
Türk-İş ve Hak İş gibi “sendikaların” esamesinin okunmadığı çatışmalı 1 Mayıs’ların ardından, Meydan kazanılınca 2010 yılında Taksim Meydan’ında Türk-İş’in de katıldığı ortak kutlama gerçekleştirildi. 2010 1 Mayıs’ına da damga vuran, TEKEL Direnişi'ni satan Türk-İş Genel Başkanı Mustafa Kumlu’nun direnişçi TEKEL işçileri ve komünistler tarafından 1 Mayıs kürsüsünden kovulması ve direnişçi işçilerin kürsüyü işgal etmesi oldu.
Kürsü işgalinin ardından sendika bürokratlarının cevabı TEKEL direnişçilerini mahkemeye vermek ve yalnızlaştırmaya çalışmak oldu.
2012 1 Mayıs’ına geldiğimizde, çatışmalı geçen Taksim 1 Mayıs’larının ardından gönülsüzce de olsa Taksim Meydanı’na çıkmak zorunda hisseden sarı sendikalar için ne değişti?
işçi sınıfına ve Kürt halkına her koldan saldırıların olduğu bu süreçte siyasal taleplerle emek eksenli talepler (ekonomik talepler) birbirinden ayrılamaz. Ulusal İstihdam Stratejisi kapsamında esnek, güvencesiz ve kuralsız çalışmanın dayatıldığı, bölgesel asgari ücret uygulamasıyla Kürdistan'ın ucuz işgücü cenneti haline getirilmek istendiği, toplumsal olarak burjuvazi tarafından dayatılan sömürü ve yıkımın işçi sınıfı cephesinden de sessizlikle karşılandığı “dikensiz gül bahçeleri”, toplumsal muhalefetin her alanda bastırılmasıyla yaratılmaya çalışılıyor.
İşbirlikçi sendika ağalarının “Taksim'siz 1 Mayıs” adımında farklı pazarlıkların rolü de olabilir. Sahte sendika yasası daha engelsizce hayata geçirilebilsin diye Türk-İş ve uzantılarının Taksim’den çekilme kararı almış olmaları bir rüşvet bedeli şeklinde iş görmüş olabilir. Kentsel dönüşüm talanında Taksim Alanını “otoban ve kavşak” yapma planlarıyla da iç içe geçen kokuşmuş bir pazarlık sürecinin pis kokusu dolaşıyor ortada. Durum böyleyse, bu “sendikalar” önümüzdeki dönemde bu tarz işleri daha fazla yapacaklar. Aynı şey Ulusal İstihdam Stratejisi'nin hayata geçirilmesi cephesinden de geçerlidir. Yani bundan böyle sık sık, “Firardaki sendikalar: Türk-İş ve saz arkadaşları” demek durumunda kalacağız!
Kürt ve Türk emekçileri açısından kurtuluşun alanlarda ortak mücadele etmek dışında bir yolun kalmadığı bu koşullarda işçi sınıfının tek yumruk halinde her ulustan gücünü gösteren bir şekilde alanlara akması bu 1 Mayıs’ın asıl önemini de gösteriyor.
Böyle bir süreçte, hükümet güdümünde iş yapan sarı sendikaların işçi sınıfını bölmeleri ise sonuç itibariyle çok da şaşırtıcı olmuyor.
Ankara ve İzmir’i 1 Mayıs kutlamaları için kendine ayıran Türk-İş ve Hak İş’in başını çektiği sendikalar, hem işçi sınıfı hem de burjuvazi açısından tarihsel bir anlamı olan Taksim Meydanı’nı terk ederek sınıfın gücünü bölme yolunda ilerliyorlar.
Etliye sütlüye dokunmadan, sembolik ve temsili sayılarla ve “yapalım bitsin” kafasıyla Ankara ve İzmir 1 Mayıs’larını örgütleyeceklerini görmek içinse kahin olmaya gerek yok. Sonuç itibariyle, birleşik, kitlesel ve sözünü net söyleyen, masaya yumruğunu vuran güçlü bir 1 Mayıs yerine, parçalanmış bir 1 Mayıs bu sendikaların hedefi.
Başta Türk-İş olmak üzere bu sendikaların tabanında örgütlü olan işçiler bu oyuna gelmemeli! Sınıf bölünmek, Taksim işçi sınıfından çalınmak, marjinalleştirilmek isteniyor. İşçi sınıfının olması gereken yer, 1 Mayıs’ta Kürt ve Türk işçilerinin yan yana olacağı, her türlü saldırıya, ırkçılığa ve sömürüye karşı “Halkların kardeşliği” vurgusuyla örgütlü gücünü göstereceği Taksim Meydanı olmalıdır! 3 yıl boyunca Taksim Meydanı’nı açmamak için İstanbul’u savaş alanına çeviren ve tam bir terör havası estiren burjuvazinin Taksim Meydanı’ndan ve burayı dolduracak binlerce işçiden korkması boşuna değildir!
İşçi sınıfı bu bilinçle 1 Mayıs Alanı'na çıkmalıdır. Ekonomik ve siyasal alanda her türlü saldırıyla tam bir sefalete sürüklenmek istendiğimiz ve işçi sınıfının can pahasına bedel ödeyerek kazandığı hakların elimizden alınmak istendiği şu süreçte, vereceğimiz tek yanıt örgütlü gücümüzü göstermek ve kavgaya hazır olduğumuzu ilan etmektir. Bunun da yolu parçalanmış ve bölünmüş bir 1 Mayıs’tan öte, 1 Mayıs’ın kavga ruhuna uygun, kitlesel ve birleşik bir 1 Mayıs örgütlemektir!
Tüm sendikalı-sendikasız, güvenceli-güvencesiz, kadın-erkek, Kürt-Türk işçilere çağrımızdır! Burjuvazi kavgaya davet etti bizi, Davetleri kabulümüzdür! İşçi sınıfı her koldan 1 Mayıs’a 1 Mayıs alanı Taksim’e!