GÜNCEL
Tarihi olaylar hakkında mahalle kahvelerinde bile sergilenmeyecek bir laubalilik ve pervasızlıkla bu iddiayı ortaya atan meczup, aynı zamanda güya bir tarihçi! Eğer elinde bir belge ya da dişe dokunur bir bilgi, ciddiye alınmaya değer bazı ipuçları olsa hani bir derece! Bu durumda bile, 35 yıldır nerede olduğunun, neden sustuğunun yanıtını vermeli önce. Hal böyleyken, bu güya tarihçinin üzerinde durulmaya değer tek bir dayanağı yok!
Sadece Türkiye sol'unun tarihi açısından değil, Türkiye tarihi açısından da önemli sonuçlar doğurmuş tarihsel bir olay hakkında konuşuyor. Yani ağzı olanın bile konuşurken gerçeklere asgari bir saygı, asgari bir bilimsel ciddiyet ve sorumlulukla hareket etmesi gereken bir konuyu gündemleştiriyor! Bunun bir kontrgerilla katliamı olduğuna dair ortada yıllardır sayısız belge, tanık, veri var. Ancak geçmişte yıllarca gözü kapalı kapıkulluğu ettiği Doğu Perinçek'in Aydınlık tekkesinden kıçına tekmeyi yedikten sonra Gülen Cemaati'ne yanaşan ve bu kez o dergahın kapı iti kesilen Halil Berktay döneği bunların hiçbirini umursamıyor. Son yıllarda kendisine rol modeli olarak belirlediği Tayyip Erdoğan'da görmeye alıştığımız bir yöntemle, “ben dediysem öyledir” havalarında ahkam kesiyor, çamur atıyor! Bu ülkede kontrgerillanın düzenlediği en büyük katliamlardan birinin üzerine örtüp devleti aklamak gibi aşağılık bir role soyunuyor. Yeterki solun tarihine yeni bir gölge düşsün, onun tarihsel gerçekliğine ilişkin kafalarda yeni soru işaretleri ve kuşkular uyansın...
Bu sözde tarihçi, tartışmaların alevlenmesi üzerine, iftirasına dayanak olarak o gün meydanda fotoğraf çeken bir fotoğrafçıyla bir zamanların solcusu başka birini tanık gösteriyor. Onların anlatımlarını bile muhtemelen parça bölük aktarıyor. Kaldı ki, yüzbinlerce insanın katıldığı ve sadece Taksim Alanı'nın dolup taşmakla kalmayıp çevreleyen bütün ana arterlerin insana kestiği, dolayısıyla bireysel tanıklıkların en dürüst aktarımlarda bile gerçeğin ancak çok sınırlı bir parçasını yansıtmaktan öteye geçemeyeceği çapta bir olayın içyüzü böylesine zayıf ve zavallı dayanaklarla nasıl tersyüz edilebilir? Bırakalım tarihçiliği, bilimsel namus ve etik sahibi olmayı, gerçeklere saygsı olan asgari bir dürüstlük ve sorumluluk duygusu dahi buna cevaz vermez! Ama dönek “tarihçi” üfürüyor!
1 Mayıs '77 Katliamı'na elverişli ortamı o dönem sol içindeki bölünme ve rekabetin hazırladığı baştan beri teslim edilip dile getirilen bir gerçektir. Türkiye devrimci ve sol hareketinin literatüründe bunun sayısız kanıtı vardır. Ancak provokasyona elverişli bir ortamın -kimler tarafından nasıl yaratıldığı da içinde olmak üzere- varlığını dile getirmek ayrı bir şeydir, bu kanlı katliamı gerçekleştirmiş olmak bambaşka bir şey!.. Tarihçi taslağı dönek, bu ikisini kasıtlı olarak birbirine karıştırıp ikinciyi birincinin yerine geçiriyor. Üstelik hem kendisine tanık olarak gösterdiği topu topu iki kişinin anlatımları hem de akıl yürütmelerine temel aldığı kendisinin gözlemleri parçayla sınırlı olmanın da ötesinde yanlış.
'77 1 Mayıs'ı öncesindeki provokasyon ortamı, DİSK yönetimini de elinde bulunduran Moskova yanlısı TKP'nin, “Maocu bozkurtlar” olarak nitelediği Sovyetler Birliği'ni revizyonist olarak değerlendiren ÇKP ve AEP çizgisindeki örgütlere 1 Mayıs'ı yasaklaması ve onları alana sokmama kararı alması üzerine oluştu. Bu gerilim ve bunu çözme yönündeki girişimler günlerce sürdü. Ancak tarafların tutumlarındaki ısrar nedeniyle gerilim 1 Mayıs gününe de taşındı. Bu arada, bazıları hükümetin sözcüsü konumundaki dönemin faşist ve gerici gazeteleri, “1 Mayıs'ta provokasyon olacağı ve solcuların birbirlerinin kanını dökeceği” propagandası yürütüyorlardı.
TKP'nin güdümündeki DİSK yöneticilerinin “alana sokmayacaklarını” ilan ettikleri -o dönem devrimci çevreler içinde “Halkın sülalesi” olarak tanımlanan- örgüt ve çevrelerden, Halil Berktay döneğinin de o zamanlar üstdüzey yöneticilerinden biri olduğu Halkın Sesi çevresi, 1 Mayıs'a günler kala, “herhangi bir provokasyona meydan vermemek amacıyla mitinge katılmama” kararı aldı ve bunu da duyurdu. Bu tip durumlarda genellikle kışkırtıcı ve gerilimi tırmandırıcı bir rol oynayan Doğu Perinçek ve çevresinin, hangi duyum ve düşüncelerden hareketle son anda böyle bir karar aldığı ayrı bir tartışma konusu ve soru işareti olmakla birlikte, sonrasında doğan sonuçlar da dikkate alınacak olursa, bu karar o koşullarda doğru ve sorumlu bir tutumdu. Halkın Kurtuluşu başta olmak üzere, birbirine yakın görüşlere sahip Halkın Yolu, Halkın Birliği, Halkın Gücü gibi diğer örgütler ise bu feraseti göstermediler. Her ne pahasına olursa olsun mitinge katılmakta ısrarlı olacaklarını ilan ettiler ve 1 Mayıs günü de Saraçhane kolunda toplandılar.
DİSK'e bağlı kimi sendikaların da bulunduğu bu kolda, bu örgütlerin toplamı 40-50 bin kişilik bir kortej oluşturuyordu. Saraçhane kolunun yürüyüşe başlaması, onların varlığı yüzünden geciktirildi. DİSK yönetimi ve TKP'lilerin oyalayıcı tutumları yol boyunca da sürdü. Bu kol, Tarlabaşı Caddesi'nin o zamanlar Şişhane tarafındaki girişine geldiği sırada Taksim'de program başlatılmış, hatta Kemal Türkler konuşmasının neredeyse ortalarına gelmişti.
Kortejin önü, Tarlabaşı Caddesi girişinde önce DİSK'lilerin barikatı tarafından kesildi. İlk sürtüşme, ağırlığını Uzel işçilerinin oluşturduğu DİSK'lilerle yaşandı. Ancak bu kapışma, polis müdahale edene kadar yumruk, sopa ve taşların kullanıldığı bir çatışma olmanın ilersine geçmedi. Polis durumu önce belli bir süre izledi. Arkasından, o zamanlar “böcek” denilen küçük arabalarla olay yerine gelen DİSK yöneticilerinin talebi üzerine devreye girdi ve çatışma asıl bundan sonra büyüdü. Halkın... kortejlerinde yer alan devrimcilerle polis arasında bir çatışma halini aldı. Silahlar da bu aşamada devreye girdi. Polis, panzerlerini de kullandı. Devrimcilerin elindeyse sadece tabancalar ve dinamit lokumları vardı.
Ancak bu çatışma Taksim Meydanı'ndan yüzlerce metre uzakta yaşandı. Taksim'deki kitlenin görüş alanının çok çok uzağındaki bu çatışmadan etkilenerek paniğe kapılması söz konusu olamazdı. Polisle çatışma kısa bir süre sonra Tarlabaşı girişinden Harbiye-Kasımpaşa yönündeki ara sokakla yayıldı. Yani bu çatışmayla Taksim Meydanı'nda gerçekleştirilen katliamın bir ilgisi yoktu. O yıllarda yayınlanan Hayat Dergisi'nde bu çatışmaya dair çok sayıda fotoğraf vardır; devrimcilerin önünün kesilip işin sonra polisle çatışmaya dönüştüğü noktanın Taksim'den uzaklığı alanda yaşananlarla ilgisizliği o fotoğrafların incelenmesinden bile çıkarılabilir. Dolayısıyla, o dönemde yaratılmış olan provokasyon ortamını ve bunun bir devamı olarak Tarlabaşı girişinde yaşanan çatışmayı bahane olarak kullanıp söz ve mantık oyunlarına başvurarak, “1 Mayıs '77 Katliamı'nın gerçekte solcuların kendi aralarında yaşadıkları bir çatışma” olduğunu iddia etmek için Halil Berktay gibi ruhunu her zaman güçlü olana satmış ve her eyleminde ona yaranma çabası içinde olmuş bir “ezik” olmak gerekir.
Bu utanmazlık ve pervasız saldırganlığın sadece Halil Berktay'a özgü olduğu düşünülmemeli. Bu son yıllarda bir moda! Kendi dönekliklerini meşrulaştırma ihtiyacını duyan bütün eski solcuların soyundukları bir misyon! Bunların topu, Türkiye devrimci hareketinin özellikle de militan değerlerine ve geçmişine küfredip bunları gözden düşürebilmek için gözüdönmüş bir hırs ve yarış içindeler. O geçmişin itibarsızlaştırılıp değersizleşebilmesi, bunların bugünkü varoluş biçimlerini meşrulaştırabilmek için olduğu kadar yanaştıkları yeni kapıların sahipleri gözünde bir yer edinebilmeleri için de onlar açısından bir zorunluluk. Özde hepsi ortak ve aynı yolun yolcusu. Sadece kullandıkları yöntemler ve üslupları değişik.
Devrimci solu itibarsızlaştırmak hırsıyla şimdilerde devletin provokasyonlarını bile devrimcilerin sırtına yıkmaya yeltenecek kadar düşkünleşmiş Halil Berktay döneği, böylelerinin toplandığı kürsülerden biri olarak ruh ve düşünce ortaklığı içinde olduğu Taraf gazetesinin çömez muhabirlerinden birinin son tartışmalar üzerine kendisine sorduğu çanak bir soruya yanıt verirken, kendisine gösterilen tepkileri “solun kişilik sorununa” bağlıyor.
Yeniyetme liberal, provokasyonun kurbanlarının 35 yıl sonra katillerin yerine konulmasına gösterilen tepkileri, “duygusal tonu yüksek eleştiriler” olarak niteliyor. Berktay döneği de bunun üzerine şu incileri döktürüyor: “Solun içinde bir yığın insan geçmişte yaşamaya devam ediyor. 1980'lerdeki yıkılışın ardından geçmişteki kimlik unsurlarına tutunmak hayati bir şey haline gelmiş. İşte 1 Mayıs 1977 böyle bir şey. Bunun dışında hiçbir şeyi kabullenmek istemiyorlar. Bu psikolojik bir durum. Bunun nereden kaynaklandığını anlıyorum, ama bir tarihçi olarak doğrusunu ortaya koymak durumundayım.”
Halil Berktay'ın geçmişi hakkında bir parça bilgi ve fikir sahibi olan istisnasız herkes, bu söylenenleri okuyunca, “dil ağrıyan dişe gitmiş yine...” demekten kendini alamamıştır. Solun tarihinin çarpıtılmasına ve hedef olduğu bir katliamdaki devletin kanlı ellerinin yıkanmak istenmesine gösterdiği tepkiyi, “kimlik ve kişilik” sorununa bağlayan Halil Berktay'ın kendisi gerçekte bir kimlik ve kişilik sorunu yaşamaktadır. Ve bu onun sola bulaştığı dönemlerde de muzdarip olduğu bir ezikliktir. Halil Berktay “solcu” geçinirken de, hep kendisinden daha güçlü gördüğü ve rol modeli olarak benimsediği kişilere yaranma çabasıyla karakterize olan bir silikliğin cisimleşmiş ifadesidir. 20 yıla yakın bir süre Doğu Perinçek'in emireri, onun gözüne girebilmek için yapmayacağı şey olmayan bir gölgedir o. Aydınlık denilen çevrenin Türkiye solu içerisinde devrimcileri isim ve adresleriyle birlikte polise ihbar edecek kadar ileri gittiği en provokatif dönemlerde Doğu Perinçek'in sol kolu olmayı içine sindirebilmiş biridir o! Fakat onun güçlü olana yaranmak için nerelere savrulup neleri savunabilecek kadar düşkünleşmeye açık yapısının en çarpıcı tezahürü, İbrahim Kaypakkaya'nın, öldürülmesi konusundaki ateşli tutumu olsa gerektir.
Kaypakkaya'nın Perinçek ve çevresindeki kastın ikiyüzlülüğünü ve çürümesini eleştirerek yeni bir yönelime girmesi üzerine onun hakkında idam kararı alınmasını öneren ve bunda ısrarlı olan iki kişiden birisidir. Yıllarca gölgede kalmanın ezikliğini yaşamakla kalmayıp tapındığı güçlünün gözüne girebilmek için düşkünlüğün sınırlarını zorlayan birinin bugün Türkiye solunun tarihine yönelik alçakça bir iftiraya karşı gösterdiği refleksleri “geçmişe dayalı psikolojik bir durum” olarak görmesi normaldir. Ne de olsa onun -ve onun gibilerin- bugün her günkü faaliyetlerine ve adımlarına yön veren güdü o geçmişe duydukları öfke ve düşmanlıktır.
Cuma, 4 Mayıs 2012 (14 yıl 6 ay önce)
Türkiye'deki sola sempati duyan çevreler, 1 Mayıs gününden beri, 2012 1 Mayıs'ının anlamı, ortaya koyduğu gerçekler ve çıkarılması gereken sonuçları tartışmak yerine karaktersiz bir delinin kuyuya attığı bir taşla uğraşıyorlar.
Bir zamanlar “sosyalist” geçinen iki dönekten birinin, 1 Mayıs gecesi Habertürk ekranlarında çıkarıldıkları tuluat programı sırasında “1 Mayıs 1977 katliamını solcular gerçekleştirdi” hezeyanı günlerdir gündemi kaplamış durumda.
Ciddiyet ve sorumluluk hakgetire!..
Tarihi olaylar hakkında mahalle kahvelerinde bile sergilenmeyecek bir laubalilik ve pervasızlıkla bu iddiayı ortaya atan meczup, aynı zamanda güya bir tarihçi! Eğer elinde bir belge ya da dişe dokunur bir bilgi, ciddiye alınmaya değer bazı ipuçları olsa hani bir derece! Bu durumda bile, 35 yıldır nerede olduğunun, neden sustuğunun yanıtını vermeli önce. Hal böyleyken, bu güya tarihçinin üzerinde durulmaya değer tek bir dayanağı yok!
Sadece Türkiye sol'unun tarihi açısından değil, Türkiye tarihi açısından da önemli sonuçlar doğurmuş tarihsel bir olay hakkında konuşuyor. Yani ağzı olanın bile konuşurken gerçeklere asgari bir saygı, asgari bir bilimsel ciddiyet ve sorumlulukla hareket etmesi gereken bir konuyu gündemleştiriyor! Bunun bir kontrgerilla katliamı olduğuna dair ortada yıllardır sayısız belge, tanık, veri var. Ancak geçmişte yıllarca gözü kapalı kapıkulluğu ettiği Doğu Perinçek'in Aydınlık tekkesinden kıçına tekmeyi yedikten sonra Gülen Cemaati'ne yanaşan ve bu kez o dergahın kapı iti kesilen Halil Berktay döneği bunların hiçbirini umursamıyor. Son yıllarda kendisine rol modeli olarak belirlediği Tayyip Erdoğan'da görmeye alıştığımız bir yöntemle, “ben dediysem öyledir” havalarında ahkam kesiyor, çamur atıyor! Bu ülkede kontrgerillanın düzenlediği en büyük katliamlardan birinin üzerine örtüp devleti aklamak gibi aşağılık bir role soyunuyor. Yeterki solun tarihine yeni bir gölge düşsün, onun tarihsel gerçekliğine ilişkin kafalarda yeni soru işaretleri ve kuşkular uyansın...
Davulcunun şahidi...
Bu sözde tarihçi, tartışmaların alevlenmesi üzerine, iftirasına dayanak olarak o gün meydanda fotoğraf çeken bir fotoğrafçıyla bir zamanların solcusu başka birini tanık gösteriyor. Onların anlatımlarını bile muhtemelen parça bölük aktarıyor. Kaldı ki, yüzbinlerce insanın katıldığı ve sadece Taksim Alanı'nın dolup taşmakla kalmayıp çevreleyen bütün ana arterlerin insana kestiği, dolayısıyla bireysel tanıklıkların en dürüst aktarımlarda bile gerçeğin ancak çok sınırlı bir parçasını yansıtmaktan öteye geçemeyeceği çapta bir olayın içyüzü böylesine zayıf ve zavallı dayanaklarla nasıl tersyüz edilebilir? Bırakalım tarihçiliği, bilimsel namus ve etik sahibi olmayı, gerçeklere saygsı olan asgari bir dürüstlük ve sorumluluk duygusu dahi buna cevaz vermez! Ama dönek “tarihçi” üfürüyor!
1 Mayıs '77 Katliamı'na elverişli ortamı o dönem sol içindeki bölünme ve rekabetin hazırladığı baştan beri teslim edilip dile getirilen bir gerçektir. Türkiye devrimci ve sol hareketinin literatüründe bunun sayısız kanıtı vardır. Ancak provokasyona elverişli bir ortamın -kimler tarafından nasıl yaratıldığı da içinde olmak üzere- varlığını dile getirmek ayrı bir şeydir, bu kanlı katliamı gerçekleştirmiş olmak bambaşka bir şey!.. Tarihçi taslağı dönek, bu ikisini kasıtlı olarak birbirine karıştırıp ikinciyi birincinin yerine geçiriyor. Üstelik hem kendisine tanık olarak gösterdiği topu topu iki kişinin anlatımları hem de akıl yürütmelerine temel aldığı kendisinin gözlemleri parçayla sınırlı olmanın da ötesinde yanlış.
O gün kimler, neredeydi?
'77 1 Mayıs'ı öncesindeki provokasyon ortamı, DİSK yönetimini de elinde bulunduran Moskova yanlısı TKP'nin, “Maocu bozkurtlar” olarak nitelediği Sovyetler Birliği'ni revizyonist olarak değerlendiren ÇKP ve AEP çizgisindeki örgütlere 1 Mayıs'ı yasaklaması ve onları alana sokmama kararı alması üzerine oluştu. Bu gerilim ve bunu çözme yönündeki girişimler günlerce sürdü. Ancak tarafların tutumlarındaki ısrar nedeniyle gerilim 1 Mayıs gününe de taşındı. Bu arada, bazıları hükümetin sözcüsü konumundaki dönemin faşist ve gerici gazeteleri, “1 Mayıs'ta provokasyon olacağı ve solcuların birbirlerinin kanını dökeceği” propagandası yürütüyorlardı.
TKP'nin güdümündeki DİSK yöneticilerinin “alana sokmayacaklarını” ilan ettikleri -o dönem devrimci çevreler içinde “Halkın sülalesi” olarak tanımlanan- örgüt ve çevrelerden, Halil Berktay döneğinin de o zamanlar üstdüzey yöneticilerinden biri olduğu Halkın Sesi çevresi, 1 Mayıs'a günler kala, “herhangi bir provokasyona meydan vermemek amacıyla mitinge katılmama” kararı aldı ve bunu da duyurdu. Bu tip durumlarda genellikle kışkırtıcı ve gerilimi tırmandırıcı bir rol oynayan Doğu Perinçek ve çevresinin, hangi duyum ve düşüncelerden hareketle son anda böyle bir karar aldığı ayrı bir tartışma konusu ve soru işareti olmakla birlikte, sonrasında doğan sonuçlar da dikkate alınacak olursa, bu karar o koşullarda doğru ve sorumlu bir tutumdu. Halkın Kurtuluşu başta olmak üzere, birbirine yakın görüşlere sahip Halkın Yolu, Halkın Birliği, Halkın Gücü gibi diğer örgütler ise bu feraseti göstermediler. Her ne pahasına olursa olsun mitinge katılmakta ısrarlı olacaklarını ilan ettiler ve 1 Mayıs günü de Saraçhane kolunda toplandılar.
DİSK'e bağlı kimi sendikaların da bulunduğu bu kolda, bu örgütlerin toplamı 40-50 bin kişilik bir kortej oluşturuyordu. Saraçhane kolunun yürüyüşe başlaması, onların varlığı yüzünden geciktirildi. DİSK yönetimi ve TKP'lilerin oyalayıcı tutumları yol boyunca da sürdü. Bu kol, Tarlabaşı Caddesi'nin o zamanlar Şişhane tarafındaki girişine geldiği sırada Taksim'de program başlatılmış, hatta Kemal Türkler konuşmasının neredeyse ortalarına gelmişti.
Kortejin önü, Tarlabaşı Caddesi girişinde önce DİSK'lilerin barikatı tarafından kesildi. İlk sürtüşme, ağırlığını Uzel işçilerinin oluşturduğu DİSK'lilerle yaşandı. Ancak bu kapışma, polis müdahale edene kadar yumruk, sopa ve taşların kullanıldığı bir çatışma olmanın ilersine geçmedi. Polis durumu önce belli bir süre izledi. Arkasından, o zamanlar “böcek” denilen küçük arabalarla olay yerine gelen DİSK yöneticilerinin talebi üzerine devreye girdi ve çatışma asıl bundan sonra büyüdü. Halkın... kortejlerinde yer alan devrimcilerle polis arasında bir çatışma halini aldı. Silahlar da bu aşamada devreye girdi. Polis, panzerlerini de kullandı. Devrimcilerin elindeyse sadece tabancalar ve dinamit lokumları vardı.
Ancak bu çatışma Taksim Meydanı'ndan yüzlerce metre uzakta yaşandı. Taksim'deki kitlenin görüş alanının çok çok uzağındaki bu çatışmadan etkilenerek paniğe kapılması söz konusu olamazdı. Polisle çatışma kısa bir süre sonra Tarlabaşı girişinden Harbiye-Kasımpaşa yönündeki ara sokakla yayıldı. Yani bu çatışmayla Taksim Meydanı'nda gerçekleştirilen katliamın bir ilgisi yoktu. O yıllarda yayınlanan Hayat Dergisi'nde bu çatışmaya dair çok sayıda fotoğraf vardır; devrimcilerin önünün kesilip işin sonra polisle çatışmaya dönüştüğü noktanın Taksim'den uzaklığı alanda yaşananlarla ilgisizliği o fotoğrafların incelenmesinden bile çıkarılabilir. Dolayısıyla, o dönemde yaratılmış olan provokasyon ortamını ve bunun bir devamı olarak Tarlabaşı girişinde yaşanan çatışmayı bahane olarak kullanıp söz ve mantık oyunlarına başvurarak, “1 Mayıs '77 Katliamı'nın gerçekte solcuların kendi aralarında yaşadıkları bir çatışma” olduğunu iddia etmek için Halil Berktay gibi ruhunu her zaman güçlü olana satmış ve her eyleminde ona yaranma çabası içinde olmuş bir “ezik” olmak gerekir.
Devrimci geçmişe ve değerlere küfretme modası
Bu utanmazlık ve pervasız saldırganlığın sadece Halil Berktay'a özgü olduğu düşünülmemeli. Bu son yıllarda bir moda! Kendi dönekliklerini meşrulaştırma ihtiyacını duyan bütün eski solcuların soyundukları bir misyon! Bunların topu, Türkiye devrimci hareketinin özellikle de militan değerlerine ve geçmişine küfredip bunları gözden düşürebilmek için gözüdönmüş bir hırs ve yarış içindeler. O geçmişin itibarsızlaştırılıp değersizleşebilmesi, bunların bugünkü varoluş biçimlerini meşrulaştırabilmek için olduğu kadar yanaştıkları yeni kapıların sahipleri gözünde bir yer edinebilmeleri için de onlar açısından bir zorunluluk. Özde hepsi ortak ve aynı yolun yolcusu. Sadece kullandıkları yöntemler ve üslupları değişik.
Devrimci solu itibarsızlaştırmak hırsıyla şimdilerde devletin provokasyonlarını bile devrimcilerin sırtına yıkmaya yeltenecek kadar düşkünleşmiş Halil Berktay döneği, böylelerinin toplandığı kürsülerden biri olarak ruh ve düşünce ortaklığı içinde olduğu Taraf gazetesinin çömez muhabirlerinden birinin son tartışmalar üzerine kendisine sorduğu çanak bir soruya yanıt verirken, kendisine gösterilen tepkileri “solun kişilik sorununa” bağlıyor.
Halil Berktay'ın geçmişi hakkında bir parça bilgi ve fikir sahibi olan istisnasız herkes, bu söylenenleri okuyunca, “dil ağrıyan dişe gitmiş yine...” demekten kendini alamamıştır. Solun tarihinin çarpıtılmasına ve hedef olduğu bir katliamdaki devletin kanlı ellerinin yıkanmak istenmesine gösterdiği tepkiyi, “kimlik ve kişilik” sorununa bağlayan Halil Berktay'ın kendisi gerçekte bir kimlik ve kişilik sorunu yaşamaktadır. Ve bu onun sola bulaştığı dönemlerde de muzdarip olduğu bir ezikliktir. Halil Berktay “solcu” geçinirken de, hep kendisinden daha güçlü gördüğü ve rol modeli olarak benimsediği kişilere yaranma çabasıyla karakterize olan bir silikliğin cisimleşmiş ifadesidir. 20 yıla yakın bir süre Doğu Perinçek'in emireri, onun gözüne girebilmek için yapmayacağı şey olmayan bir gölgedir o. Aydınlık denilen çevrenin Türkiye solu içerisinde devrimcileri isim ve adresleriyle birlikte polise ihbar edecek kadar ileri gittiği en provokatif dönemlerde Doğu Perinçek'in sol kolu olmayı içine sindirebilmiş biridir o! Fakat onun güçlü olana yaranmak için nerelere savrulup neleri savunabilecek kadar düşkünleşmeye açık yapısının en çarpıcı tezahürü, İbrahim Kaypakkaya'nın, öldürülmesi konusundaki ateşli tutumu olsa gerektir.
Kaypakkaya'nın Perinçek ve çevresindeki kastın ikiyüzlülüğünü ve çürümesini eleştirerek yeni bir yönelime girmesi üzerine onun hakkında idam kararı alınmasını öneren ve bunda ısrarlı olan iki kişiden birisidir. Yıllarca gölgede kalmanın ezikliğini yaşamakla kalmayıp tapındığı güçlünün gözüne girebilmek için düşkünlüğün sınırlarını zorlayan birinin bugün Türkiye solunun tarihine yönelik alçakça bir iftiraya karşı gösterdiği refleksleri “geçmişe dayalı psikolojik bir durum” olarak görmesi normaldir. Ne de olsa onun -ve onun gibilerin- bugün her günkü faaliyetlerine ve adımlarına yön veren güdü o geçmişe duydukları öfke ve düşmanlıktır.