Salı, 15 Mayıs 2012 (14 yıl 5 ay önce)
Türkiye Kürdistanı'nın, çalışma hakları cehennemi, 800 milyonluk ucuz işgücü, son 30 yıldır “Dünyanın atölyesi”, Maliye Bakanı Mehmet Şimşek’in de söylediği gibi “Dünyanın fabrikası” olan Çin’den neyi eksikti ki?
Daha önce açıklanan teşvik paketinde yer alan “teşviklerle” Türkiye’yi Asya’nın yeni kapitalist ucuz işgücü cenneti olarak pazarlayanlar, bu kez İzmir’de 15. Avrasya Ekonomi Zirvesi’nde, 38 ülkeden gelen şirket temsilcileri önünde bunu Türkiye Kürdistanı için tekrarladılar. Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, “Türkiye’nin neresine yatırım yaparsanız çok güçlü destekler var; neredeyse vergileri sıfırladık. Altıncı bölgede tamamen kaldırdık. Türkiye’nin doğusu, güneydoğusu Türkiye’nin Çin’i olacak” deyivermişti.
Zaten hazırlıkları tamamlanan Ulusal İstihdam Stratejisi belgesiyle, yeni esnek ve kısmi çalışma biçimleri, sıfırlanan sosyal haklarla üretimin maliyetinin düşürülmesi, kıdem tazminatının gaspı, özel istihdam bürolarıyla işçi simsarlığı, yoğun taşeronlaştırma ve bölgesel asgari ücret uygulamasına kadar çalışma yaşamı bir bütün olarak vahşi kapitalizmin kurallarına uygun değiştirilmemiş miydi?!
Çin nasıl ki?!
Türkiye’nin Çin’i olmanın anlamını kavramak için, 1,5 milyara yakın nüfuslu Çin’in, emekçilerin güvencesizleştirilmesi, emek gücünün ucuzluğu, iş kazalarında dünya birincisi, çocuk emeğinin sömürülmesinde dünyanın sayılı ülkelerinden olduğuna bakmak yeterlidir.
Bu sömürüyü, idamlar da dahil alçakça faşizan uygulamalarla, yoğunlaştırılmış devlet terörüyla gerçekleştiren Çin’i ananların, Türkiye Kürdistan’ında amaçladıkları paketleri uygulamakta hangi rotayı tutturacakları noktasında fazla söze gerek bırakmamaktadır. Kirli savaş politikalarının daha da azgınlaştırılması!
Bu iki bölgenin, sermayenin ağzının suyunu akıtan başka benzerlikleri de var kuşkusuz. Kürdistan’da son 30 yıldır köy yakma, boşaltma, koruculuğa zorlama, yayla yasakları sonucu kırdan Kürt metropollerine yığılan yoksul Kürt köylüsüdür. Bir yandan uluslararası ve yerel sermayenin GAP gibi büyük sulama ve tarım projelerinde yerinde sömürülen Kürt köylüsünün ucuz emeğidir. Kürdistan’da “Bölgesel asgari ücret” yıllardır zaten fiilen uygulanmaktadır. Diğer yandan Diyarbakır gibi şehirlere yığılan yoksul Kürt köylüleri, yedek ve ucuz işgücü kaynağı olarak “Kurt kanunları”nın ellerine teslim edilmiştir. Çin’de ise 1980-2000 yılları arasında tarımın çökertilmesiyle, 220 milyonluk kendi ülkesinde göçmen işsizlerin kentlere akarak küçük işletmelerde ve sanayi bölgelerinde vahşi sömürünün öznesi olmuştur.
İşte Kürdistan’ı “Türkiye’nin Çin’i yapmak” için planlanan, çalışma koşullarının vahşi kapitalizmin taleplerine uydurulup, tıpkı Çin gibi yedek işsizler ordusuyla toplam çalışanları kontrol altına almaktır: “300 liraya çalışacak olan varken, niye 700 lira verelim” demektedirler.
Türkiye’nin Çin’ini yaratma hedefi; Kürdistanda yatırımı olan ve giderek palazlanan Kürt burjuvalarının uzun yıllardır sloganları haline gelmişti. Sermayenin cenneti, emekçiler açısından daha fazla taşeronlaşma, enformelleşme, güvencesizliğin pervasızca yaygınlaştırılmasını getirecektir. Ucuz emek gücüyle, emek yoğun üretimin yaygınlaştırılarak bölgede kapitalizmin derinleşmesi sermayenin ortak çıkarlarını yansıtmaktadır. Bölgesel asgari ücret, diğer bölgelerinde altında ücretle parlatılan “Bölgesel refah” bir yana, kirli savaşın Kürt metropollerine yığdığı Kürt kardeşlerimize “Ne iş olsa kabulümdür”ü dayatmaktır. Kürdistan’da işsiz yoksulun yerini çalışan yoksula bırakması yaşanmaktadır, daha da artacaktır. Kapitalizmin yarattığı sorunların, kapitalist ilişkileri derinleştirerek ve yaygınlaştırarak aşıldığı görülmüş şey midir?!
İşçilerin birliği, halkların kardeşliğine uzanan yol
Türkiye Kürdistanını uluslararası sermayeye “ucuz işçi cenneti” olarak görücüye çıkaran sermaye, kapitalizmin derinleşmesini hedeflerken, kirli savaşın travmatik sonuçlarından birinin Türkiye ve Kürdistan metropollerine yığılan işsiz Kürt kardeşlerimiz olduğu gerçeğinden hareket etmektedirler. Türkiye metropollerinde inşaat firmalarının dışa açılması sonucu inşaat sektöründe, vasıfsız ve düşük vasıflı geçici işçi ihtiyacı patlaması yaşanmış, bu tersanecilik alanında, gemi yapım, onarım, boşaltım ve yükleme işleri için de geçerli hale gelmiştir. Kürdistan’da ise, inşaat, otelcilik, modern tarım vb. sektörlerde aynı durum yaşanmaktadır. Türkiye metropollerinde olduğu gibi Kürdistan’da da işçileşen, önemli bir kısmı politik ve direngen özelliklere sahip bir Kürt işçisi dinamiği ortaya çıkmaktadır.
Bu zemin aynı zamanda “İşçilerin birliği halkların kardeşliğinin”, başka bir deyimle ulusal ve sınıfsal taleplerin birleştirilmesinin olanaklarını güçlendirmektedir. Güvencesizliğe karşı mücadele edildiğinde, onun ciddi bir bileşeni Kürt işçilerinin ulusal talepleriyle birleştirmek zorunluluğu kendiliğinden ortaya çıkmaktadır. İnşaat, tersane gibi alanlarda ölümüne çalışan insanların ulusal köklerini, ulusal özlemlerini kim görmezden gelebilir.
Türk ve Kürt işçilerinin kardeşleşmesi, Türkiye ve Kürdistan’da son 30 yıldır çığ gibi büyüyen işçileşme sürecinin temel bileşenlerinden olan Kürt işçilerin siyasal ve toplumsal alanda kurucu unsur olarak yerini almasıyla yakalanabilecektir.
[Alınteri'nin 24. sayısında yayınlanmıştır]