Cuma, 18 Mayıs 2012 (14 yıl 5 ay önce)
Roboski Katliamı, kendisine benzer pekçok olağanüstü gelişmenin anında eskidiği bu kaotik, enformatik-dezenformatik çağda insanlığın tarihsel belleğinde silinmeyecek bir yere oturdu.
Çünkü onyıllardır büyük acılar pahasına geriye dönülmez eşikleri aşmış bir halkın toplam acılarının en trajik sembollerinden biriydi! Çünkü, onyıllara yayılan ve zulmün her çeşidinin denendiği ısrarlı bir politikanın tüm kodlarının deşifrasyonuydu: “Sadece özgürlük bilinciyle mücadele eden Kürdün değil, koruculuk gibi bir uygulama üzerinden sistemle organik olarak iç içe geçmiş Kürtlerin bile yarın tehlike olabilecekleri” anlayışının berraklaşmış haliydi. “Kürt olan her şey; çocuğu-yaşlısı; kaçakçısı-korucusuyla aklımıza gelebilecek her şey eğer ki ruhunu tümüyle sisteme teslim etmemişse düşmandır” anlayışının ağır savaş bombalarıyla parçalanan bedenlerde vücut bulmuş haliydi! Roboski, ulusal imha ve inkarın tüm bir ulusu hedeflediğini deşifre ederek, tarihsel bir gerçeğin çıplak ifadesi oldu. İşte bu nedenle silinmez bir yerde duruyor. Roboski ölülerinin paramparça edilmiş gencecik bedenleri bu gerçeği insanlığa haykırmaya devam ediyor/edecek! Onu politik dalaşların, hesapların malzemesi haline getiren de taşıdığı bu manevi anlamdır! Tıpkı şimdi ABD’nin 5 ay sustuktan sonra bu sessizliğini aniden bozmasında olduğu gibi.
Süreç nasıl işledi?
Roboski’nin üzerinden 5 ay geçti! Burjuvazi ve onun bilumum temsilcisi bu 5 ayda, olup biteni ya sessizlik fesadıyla boğmaya ya da akılalmaz manipülasyonlarla perdelemeye çalıştı. Ama tüm perdeleme çabalarına rağmen işin esasını ortaya koyan icraatlarını sürdürmekten geri durmadılar. Hem de “sınır ticareti ya da kaçakçılık yapanların (çocuklar dahil) terör örgütüyle bir şekilde bağlantılı olduklarını” ifade edip buna karşı yapılacak düzenlemeleri gündeme getirecek kadar pervasızca! Aynı günlerde PKK’nin mali kaynakları konusunda ortalığa dökülen tartışmalar da işin diğer tarafını oluşturuyordu. Sadece bu yaklaşımlar bile Roboski’nin MGK toplantılarında planlanan bir devlet katliamı olduğunun anlaşılması açısından yeterlidir! Roboski, sistemin Kürt ulusal sorunundaki politikasının siyasal ve fiziksel imhadan ibaret olduğunun bir kez daha açıkça ilanıdır!
Fakat toplumsal vicdanda açtığı derin yarılmanın üzerinden de atlayamadılar. Bu nedenle ya Tayyip’in yaptığı gibi pişkince “olayın büyütülmemesi gerektiği” anlamına gelen sözlerle basın tehdit edildi ya da “istihbarat kimdendi?” gibi bir noktaya daraltılacak şeklide tartışıldı. Başta CHP olmak üzere burjuva siyasetin çeşitli temsilcileri sanki bu ülke ABD emperyalizmi başta olmak üzere bir bütün olarak emperyalizme bağımlı değilmiş gibi “istihbarat milli değildi” noktasını öne çıkararak katliamı kendi siyasi pozisyonlarını güçlendirecek bir malzeme haline getirmeye çalıştılar. Tayyip de göğsünü kabarta kabarta “yok istihbarat milliydi” noktasında ısrar etti. Hemen ardından da katliamdaki sorumluluğunu es geçmek için istihbaratın kendisine bağlı MİT’ten gelmediğine yemin billah etti. Genelkurmay ya da devlet menşeyli diğer raporlarda/açıklamalarda “hesap vermek” bir yana katliamın “doğallığı”nı kanıtlayacak bir içerik söz konusuydu. Çünkü onlara göre “o yol PKK’nin kullandığı yoldu, öyle kalabalık bir grup da ancak terörist olabilirdi!”. Kısacası Roboski’nin toplumsal vicdanda yarattığı derin yarılma karşısında racon kesmeyi bir tarafa bırakıp “olayı tüm boyutlarıyla aydınlatacağız” demek zorunda kalan Tayyip, tam 5 aydır olayı birlikte tezgahladığı aktörlerle elbirliği yaparak örtbas etmek için epey bir uğraştı!
ABD şimdi niye konuştu!
Tüm bu tartışmalar yaşanırken ABD sessizce izledi. Bizzat kendisinin hedef gösterildiği yaklaşımlar karşısında da sessizliğini bozmadı. Aradan tam 5 ay geçtikten sonra, devlet kaynaklarına yakınlığıyla bilinen Wall Street Journal (WSJ) gazetesine sızdırıldığı her halinden belli olan bir haberle bu sessizliği bozuverdi. Haberde, istihbaratın bölgede uçuş yapan ABD İnsansız Hava Araçları (İHA) tarafından sağlandığı, bilginin Ankara’da ABD ile eşgüdüm içinde çalışan birime iletildiği belirtiliyordu. Fakat haberin devamında “...Ama biz kalabalık bir grup gördüğümüzü söyledik. Bu grubun terörist bir grup olduğunu söylemedik. İstenirse gruba yakından da bakıp, kimlikleri konusunda net bilgi verebileceğimizi belirttik. Ankara buna gerek olmadığını belirtti” anlamına gelen ek bir açıklamayla işin asıl sorumluluğunun Ankara’da olduğu ima ediliyordu.
ABD cenahından gelen bu gecikmeli açıklama Roboski katliamı karşısındaki sorumluluğunu zımnen kabulle birlikte topun asıl olarak Ankara’ya atıldığı anlamını taşıyor. Bu gelişme kendi başına ele alındığında “ABD Roboski gibi bir trajedinin kendi hanesine yazılmasını istemedi” gibi bir sonuca ulaşmak mümkün -tabii ki politik hesapları nedeniyle! Ki WSJ’e sızdırılan bilgi asıl olarak bu hedefi taşıyor. Fakat bu gelişme politik arkaplanıyla birlikte okunduğunda Roboski’nin aslında başka bir hesabın parçası haline getirilmeye çalışıldığı açık. Bu hesap, bölgesel güç dengelerinin yeniden kurulmaya çalışıldığı, bu konuda sayısız seçeneğin devrede olduğu gerçeğiyle birebir ilişkilidir. ABD bu açıklamalarıyla hem ileri taşeronluk ilişkisi içinde olduğu Türkiye’ye; ama hem de bölgesel güç dengeleri içinde üzerinden atlanamayacak güçlerden biri haline gelen Kürtlere, özel de Türkiye’deki Kürtlere bir mesaj vermek istemektedir.
ABD’nin PKK’nin tasfiyesi için Ankara’yla yakın işbirliği, hatta ortak bir ekip kurduğunu da deşifre eden bu açıklama; Genelkurmay Başkanı Necdet Oral’ın ABD’ye yaptığı ani ziyaretten hemen sonra geldi. Bu arada Barzani’nin ABD ziyareti, hemen ardında BDP heyetinin ziyaretleri de söz konusuydu. WSJ’e sızdırılan bilgi bu ziyaret trafiğiyle birlikte düşünüldüğünde anlam kazanıyor. Özel’in ziyaretinde Suriye, NATO ve bununla birlikte Füze Kalkanı Projesi, İran-Afganistan-Pakistan-Rusya.. konularının ele alındığı biliniyor. Bu konularda kapsamlı pazarlıkların dönmediği düşünülemez. Türk Ordusu'nun bu pazarlıklar içerisinde yeniden konum kazandığı açık. Zaten Tayyip’in ani bir dönüşle orduyu bağrına basıvermesi, 28 Şubat soruşturmalarını hoşnutsuzlukla karşılamaya başlaması iktidar içi klik savaşlarıyla olduğu kadar, bu konjonktürün militarist ruhuyla da ilgilidir. Özel’in ABD ziyareti bu tablo içinde özel bir yere oturuyor. O ziyaretlerde ABD tarafının istemlerini, Kürt kartıyla birlikte masaya sürdüğü anlaşılıyor. Zaten Özel’in ziyareti, Barzani’nin ABD ve hemen ardından Türkiye’ye yaptığı ve devlet başkanı gibi karşılandığı ziyarelerden hemen sonra gerçekleşti. Anlaşılan o ki ABD tarafı Türkiye’nin bölgesel konumunu kullanarak gerçekleştirdiği her ayak sürüme karşısında giderek stratejk bir anlam kazanan Kürt sorununu daha güçlü bir şekilde masaya sürüyor. Kürt sorununda kendi seçeneğini dayatıyor, Kürtlerin bölgedeki konumlarını farklılaştıracak düzenlemelere Türkiye’nin de sorunsuzca adapte olmasını istiyor. Türkiye’nin Irak’taki pozisyonunu farklılaştırmasını istiyor. Barzani’nin ziyaretinde devlet başkanı muamelesi görmüş olması Türkiye’nin de artık bu gerçek içinden düşündüğünü gösteriyor. Tek sorun bu denklem içinde Türkiye’nin rolünün, payının ne olduğu konusudadır.
Yanı sıra Türkiye’nin Suriye konusunda ABD’den daha ateşli bir işgal savunucusu olmasının bir nedeni bölgesel güç dengeleri içinde konum kazanmaksa; diğer nedeninin de işler zamana yayıldıkça orada da özerk bir Kürt bölgesinin oluşacağı kaygısı oluğu söylenebilir. Bu noktada ABD’yle ters düşmek pahasına (Kürt seçeneği konusunda) kimi işler karıştırıyor. Yani ABD’yle kurduğu ileri taşeronluk ilişkisi bölgenin karmaşık yapısı oranında pürüzler taşıyor. ABD’nin WSJ’e sızdırdığı ve “asıl fail Ankara’dır” anlamına gelen haber bu denklemden bağımsız ele alınamaz.
Kısacası kendi iç sürtünmelerinin gizli kalmış gerçeklerin açığa çıkmasını sağlaması, bu sürtünmelerin boyutlarının kavranması açısından anlamlıdır. Görünen o ki bu sürtünmeler başka kirli gömleklerin de ortalığa saçılmasına vesile olacak. Fakat bu pazarlıların, ayak sürümelerin, konum kullanmaların… bizim acılarımız üzerinden tepinerek yapılmasına izin veremeyiz. Bu hesabı isyan diliyle biz sormalıyız! Onların kanlı ve kirli oyunlarını bozacak olan da bu.