Pazar, 20 Mayıs 2012 (14 yıl 5 ay önce)
YAŞANACAK DÜNYA
Münih'te sürmekte olan 7. Uluslararası Otomobil İşçileri Kurultayı'na katılan delegasyonlardan Güney Koreli işçilerle Devrimci Proletarya-DSB adına yaptığımız söyleşiyi yayımlıyoruz:
Sizi tanıyabilir miyiz?
Ben Jeong-Ug Kim. 2009'da işten atıldım ve sendika temsilcisiyim. Üç yıldır tekrar işime dönme mücadelesi veriyorum. Sendikamız Kore Metall Workers Union (KMWU-KCTU) olup mücadeleci bir sendikadır. Spor arabası üreten bir firmada çalışıyordum. Bu tekel sadece araba üretmiyordu aynı zamanda araştırma ve tasarım da yapıyordu. Çalıştığım tekel önce Çin'e aitti. Shanghai Motor'du. Daha sonra Hindistan'a satılınca ismi değişti ve Mahindra&Mahindra oldu.
İşten atılış nedeniniz?
Firma el değiştirdi fakat yatırım yapmadı. Bütün araştırma ve tasarım bölümüne el koydu. Bütün teknoloji Çin'e taşındı. Muhasebede yolsuzluk yapıldı. Firma ekonomik zorluk içindeymiş gibi gösterildi. Hükümet de işçilerin çıkartılması taraftarıydı. Burada asıl sorun, firmanın ekonomik sıkıntı içinde olması değildi. Sendikamızın radikal bir duruşu vardı, patronlar da hükümet de bundan rahatsızlık duyuyordu. Hükümet, iş piyasalarını esnekleştirme ve sendikayı zayıflatmak için bu kararı aldı. Tam da krizin başlangıcıydı. Başlangıç olduğu için de tüm direnişi kırmak istediler. Hükümet işçileri işten çıkarmak için zorladı. Kimi pazarlıklar oldu, sendika belli önerilerde bulundu. Fakat hem hükümet hem de patronlar buna yanaşmadılar. İşçilerin kesin işten atılmasını istiyorlardı.
Kaç işçi işten atıldı?
3 bin işçi atıldı. Bunların çoğunluğu kadrolu işçilerdi. Bunların bir kısmı geçici işçi bir kısmı da beyaz yakalılardı. Bu firmada 7 bin kişi çalışıyordu.
Sendikanızdan bahsedebilir misiniz?
Sendikamız mücadeleci bir sendikadır. İşçi çıkışlarına cepheden karşı koydular. Tazminatı kabul edip grev örgütlemeye karşı çıkabilirlerdi. Bunu yapmadılar. Fabrika 77 gün işgal edildi ve bunu sendika örgütledi.
Eyleminizi anlatabilir misiniz?
77 gün fabrikanın içinde sular, elektiklerimiz kesildi. Dışarda ailelerimiz ölümle tehdit edildi.
Eylemimiz, devletin ve patronların desteğiyle özel timin saldırısı sonucu 77. gününde dağıtıldı.
Çatılardan saldıran özel timin operasyonu sırasında fabrikayı resmen savaş alanına çevirdiler. Silahlar kulanıldı, gazlar sıkıldı ve direniş dağıtıldı. Birçok işçi özellikle sendikacı, saldırı sonrasında tutuklandı. Ben de 9 ay cezaevinde kaldım.
Eyleme destek oldu mu?
Başta ailelerimiz büyük destek verdiler. Hatta İstanbul Taksim'de işçiler bizim için eylem yaptılar. Bu eylem döneminde ailelerimiz tehdit edildiler. Sendika başkanının eşi tehdit edildi. “Eşine söyle eylemi bitirsin yoksa onu ve çocuklarını öldürürüz. Fabrikanın zararını da size ödetiriz” diye... Bu tehditle karşı karşıya gelen insanların birçoğu bir çıkmaza düştüler. Bu eylemden sonra yirmi kişi öldü. Bunların çoğu intihar etti. Sendika başkanının eşi de intihar etti. Devletin saldırısı sonucu birçok işçi travma geçirdi, umutsuzlukla birleşince intihar ettiler.
Grev sonrasında işçiler kara listeye alındı. Birçoğu kötü yaralandı. Travma sonucu normal yaşam sürdürmede zorlandı. Parasızlıktan doktora gitmesi gerekenler gidemedi.
Toplu çıkışların olması toplumda şöyle bir duygu yarattı: (Bu) Ölümlere yol açabilir. Halk çağrı yaptı "işçiler geri alınsın" diye. İşçilerin atılması adil ve doğru değildi. Geri kalan işçiler sözleşme dönemlerinde patronları daha güçlü sıkıştırabiliyorlar.
Önceden böyle bir direniş yaşandı mı?
Bu büyüklükte değil. Grevler oldu, kısa süreli direnişler oldu fakat bu büyüklükte değil. Farklı eylem ve grevlerde öldürülen, kaçırılan, tehdit edilen işçiler ve sendikacılar oldu. Fakat bu çok daha farklı bir eylemdi ve bedeli farklı oldu. Halen işime geri dönme mücadelesi veriyorum. Benim gibi bu mücadele veren işçilerde var.
Krizin etkisi var mı?
Bölgeden bölgeye değişiyor. Ama bir Yunanistan gibi değil. Avrupa gibi etkilemedi fakat ileriki dönemlerde bizi de etkileyecek.