Pazartesi, 4 Haziran 2012 (14 yıl 5 ay önce)
Okula gidebilmek ya da aile bütçesine katkıda bulunmak için kaçakçılık dışında bir seçeneği olmayan Kürt çocuklarının bedenlerinin savaş silahlarıyla paramparça edilmesi, siyasette olduğu kadar, toplumsal vicdanda da ciddi bir kırılma noktası haline geldi.
Kürt halkının uzunca bir süredir Türkiye’yle ruhsal bir kopuş yaşadığı, bizzat burjuva siyaset araştırmalarınca dile getirilen bir durumken Roboski bu olguyu derinleştiren ciddi bir fay hattı haline geldi. Aynı zamanda maskeleri düşürerek onlarca yıllık tarihsel gericilik birikimini bir kez daha tüm çıplaklığıyla açığa çıkardı.
Roboski’den sonra evlatlarının katillerini istemekte kararlı olan Kürt halkı ve siyasetçilerine akılalmaz küfürler savuran Tayyip Erdoğan ve şürekası, 2 Haziran günü Amed’i “ziyaret” etti. Amed, kendisini “ölü sevicilik”le, siyasetçilerini “kalleşlikle”, bedenleri paramparça edilmiş çocuklarını “teröristlik”le damgalayan bu zihniyete gerekli yanıtı, sokaklara çıkmayarak verdi! Tayyip’i kapalı kepenkler, boş sokaklarla karşıladı. O gürül gürül akan dinamizmini, örgütlü bir sessizliğe dönüştürerek kendisine hakarette sınır tanımayan bir burjuva siyasetçisinin yüzüne inen tokat haline getirdi!
Amed ziyaretiyle Tayyip de, Kürt halkını oyalayacak vaadlere bile gerek duymadıklarını açıkça artaya koydu. Böylece yeni Kürt konseptinde, birkaç yıl önceki ziyaretinde yarattığı o beklenti havasına ihtiyacın kalmadığını beyan etmiş oldu. Ne “müzakere”, ne boş vaad, ne Ahmed-i Xane’lerle başlayan retorik!.. Artık her şey savaş diliyle konuşacak bir netlikle dile geliyor/gelecek. Savaş, saldırganlık, ırkçı kafatasçı yaklaşım tüm vaad harelerinden arınarak tek gerçek haline geliyor. Tayyip’in burjuva ahlak sınırlarını bile zorlayan bir jargonla küfür üstüne küfür savurduğu bir halkın beyni olan Amed’e gitmeye kalkışması bile bu pervasızlaşmanın sembolik dillenişidir!
Geleceğe böyle hazırlanıyorlar!
Kürt sorununun, emperyalist kapitalist sistemin tüm bir Ortadoğu haritasını değiştirecek yeni konseptleriyle birlikte açık bir bölgesel karakter kazandığı ortada. Tüm o bölgesel planların göbeğine oturduğu da… Burjuva devletin baştemsilcisi Tayyip ve hükümetinin Türkiye Kürdistanında o tanıdık saldırı konseptleriyle kılıç sallaması da bu karakterin her bölgesel gelişmeyle birlikte daha da netleşmesiyle ilgili.
Artık Suriye-İran-Irak parçalarıyla birlikte bütünlüklü bir Kürt sorunu var. PKK’nin bu 4 parçadaki varlığı bu gerçeğin en tehlikeli boyutunu oluşturuyor. Bu, PKK’nin diğer Kürt siyasal aktörleriyle kıyaslanmayacak nitelikler taşımasıyla ilgili. Bu niteliklerinden tümüyle arındırılarak her açıdan sistem içileşmiş bir PKK yaratılması hedefleniyor. En başta da onun Kürt halkı nezdindeki anlamı, onun bu anlamlarla birlikte bir halk hareketi haline gelmiş karakteri bitirilmek isteniyor. Bu nedenle de her açıdan sistem içileşmesi ve giderek erimesi hedefleniyor. Yani tamamen iradesizleşmesi… Bu açıdan da savaşın tüm biçimleriyle devreye sokulup en başta gerilla gücünün fiziki ve diğer açılardan bertaraf edilmesi gerekiyor. Türkiye’nin muradı budur ve tüm yöntemleri de buna göre ruh kazanıyor!
Yoksa, zamanın ruhunu Türk tekelci burjuvazisi ve temsilcileri de kavramış durumda. O nedenle Barzani’yle yeni bir sayfa açıyorlar; artık Kürt sorununun bütününe eski tarihsel fobiler içinden yaklaşmıyorlar.
Daha dün her biçimde aşağıladıkları Barzani’ye şimdi devlet başkanı muamelesi çekmeleri gerçeklerle birleşen bölgesel ihtiraslarının yansımasıdır. Hemen ardından, Merkezi Irak Hükümeti’nin şimşeklerini çekmeyi de göze alarak Güney Kürdistan yönetimiyle Türkiye’ye 1 milyon varil petrol taşıyacak bir boru hattı inşa edilmesi anlaşması yapmaları yönelimlerinin somut ifadesidir.
Bölgesel denklemin şu ya da bu şekilde değişeceği gerçeğinden hareket eden Türk tekelci burjuvazisi ve temsilcileri, çeşitli olasılıklara hazırlıklı yakalanmak istiyorlar. Tüm dengeleri, bu olasılıklar içerisinde ortaya çıkabilecek konjonktürel durum içerisinde Kürt bölgelerini denetleyebilecekleri şekilde etkilemeye çalışıyorlar. Kendilerini de bu olasılığı hızla realize edebilecekleri bir düzleme oturtmaya… Bu gayretlerinde okun sivri ucunu PKK’nin tasfiyesine yöneltmiş durumdalar. Çünkü tüm kartları onyıllardır hayalini kurdukları Musul Kerkük petrollerini “denetleyebilecekleri” olasılığı üzerinden karıyorlar. Emperyalizmin en iyi taşeronu olma gayreti bu denetimin taşeronluğunu da kapma hayalleriyle birleşiyor!
Fakat burası Ortadoğu!..
Burası onyıllardır büyük acılar pahasına varlığını kabul ettirmeye çalışan Kürt halkının hakim olduğu coğrafya…
Öyle yayılmacı hayallerin kolay kolay prim kazanamayacağı topraklar…
Türk tekelci burjuvazisi ve devletinin hayalleriyle, emperyalizmin planları arasındaki uyum bölgenin kaygan zemininde her an farklılaşabilir! Tüm olasılıklar içinde net bir gerçek var ki bu yol her açıdan kanlı ve karanlık bir güzergah!
Bu güzergahta halkların kardeşliği, işçilerin birliği kavgası yükselmediği sürece bu güzergahın tüm acılarını yine halklar yaşayacak! Bu sürece dur demedikçe bu böyle olacak…
[Alınteri'nin 25. sayısı için hazırlanmıştır]