Cumartesi, 9 Haziran 2012 (14 yıl 5 ay önce)
15-16 Ekim tarihlerinde yapılan kuruluş kongresiyle siyaset sahnesine çıkan HDK, 12-13 Mayıs tarihlerinde 1. Olağan Genel Kurulu’nu gerçekleştirdi. HDK’nın asıl temeli, genel seçimler döneminde yapılan ittifakla atılmıştı (Çatı Partisi).
Gelinen noktada AKP şahsında somutlaşan ve ekonomik-siyasal-sosyal-kültürel bütünlük arzeden kapsamlı saldırılar karşısında çeşitli demokratik dinamiklerin bir araya gelerek karşıt bir odak yaratma çabası anlaşılır. AKP’nin seçimlerde elde ettiği yüzde 50′lik oy oranına sırtını dayayarak nasıl pervasızlaştığı, o “liberal demokrat”, “muhafazakar demokrat” suretin altında saklı tüm tarihsel gericilik birikimini, faşist özü nasıl kustuğu ortada! Emperyalizmle organik bir bütünlük oluşturan Türk tekelci burjuvazisinin kendisini daha büyük çapta yeniden üretmesi için gerekli sermaye birikimini oluşturmak uğruna işçi ve emekçilere dönük nasıl fütursuz bir saldırganlık içinde olduğu ortada! Bu uğurda bölgesel bir savaşa girmek de dahil her türlü çılgınlığı yapacak bir gözüdönmüşlük içinde olduğu açık. Bu gözüdönmüşlüğün Kürt hareketi gibi demokratik dinamikler ve hatta irili ufaklı tüm direniş dinamikleri tarafından çelmelenmesine tahammülü olmadığı, bu nedenle zorun tüm biçimlerini devreye soktuğu, hiçbir şeyin karartamayacağı kadar aleni.
Bu yolda attığı her adımın bir bumerang gibi kendisini vuracağını da biliyor… Tam da bu nedenle gerçek bir oyalama aracına dönüşmüş olan anayasa tartışmalarına bile noktayı koyabiliyor! Bu önemli oyalama aracından vazgeçmeyi göze alıp kurulan masayı tekmeleyecek bir saldırganlık moduna geçebiliyor. Çünkü zamanın ruhunun kendisini siyaseten bitireceğinin farkında. Bu farkındalıkla daha bir saldırganlaşıp geleceği de ipotek altına alacak düzenlemeler yapmakta kararlı olduğunu ilan ediyor. Bu düzenlemelerin başına da başkanlık sistemini yazıyor. Ve elbette son olarak büyükşehir belediyelerinin kapsamını genişletme düzenlemesinde olduğu gibi yerel ve genel seçimleri garantileyecek önhazırlıklara şimdiden başlıyor. Bir taraftan bunları yaparken, bir taraftan da emek sermaye çelişkisini daha da derinleştiren ekonomik-sosyal yıkım programlarını hızla uygulamaya sokuyor.
Bu açıdan da AKP şahsında somutlaşan sermaye saldırılarının güvenceye alınması -başkanlık sistemi de dahil-, tüm seçimlerde elde edeceği başarıya bağlı. AKP, elindeki iktidar olanaklarını sonuna kadar kullanarak bu başarının altyapısını hazırlıyor. Tüm bu tablo içinde önümüzdeki dönemde yapılacak seçimler bambaşka anlamlar kazanıyor. Gerek emekle sermaye arasında, gerekse tüm demokratik dinamiklerle sermaye arasında kritik bir eşiği temsil ediyor. Sonraki yılların kaderini belirleyecek bir eşiği…
HDK Genel Kurulu'ndan çıkan partileşme kararını (seçimlere hazırlık amacıyla) bu noktalardan bakınca anlaşılır bulmak mümkün. Fakat HDK, böylesi bir süreçte gerçekten demokratik bir mücadele odağı olmak istiyorsa, sorunu bir siyasi parti kurmak ve o bildiğimiz seçim çalışmalarına indirgemekten çıkarmak zorunda. Bu da kapsamda bir saldırının güçlü bir programatik eksen üzerinden yürütülecek bir süreç yönetimiyle birleştirildiğinde püskürtülebileceği bilinciyle hareket etmeyi gerektiriyor.
Seçimlerin kaderini belirleyecek olan, net bir mücadele programıyla bu süreci dinamik bir tarzda yönetmektir. Bunun nasıl olacağı açık. Mesela, HDK bileşenlerinin emek sermaye çelişkisinin bu denli keskinleştiği bir kesitte sendikalardaki olanakları da dahil tüm güçlerini seferber ederek bir genel grev genel direniş örgütlemenin motor güçleri olacak iradeyi koymaları gerekir. Mesela, kamu işçileri sendikası KESK’in öncülüğünü yaptığı 23 Mayıs grevini süresiz greve dönüştürecek bir iradenin temsilcisi olmaları lazım! Mesela, hava işkolundaki grev yasağı kararına karşı alınan tutumu destekleyerek ileriye çekecek motor güç haline gelmesi lazım. Ya da tekelci burjuva diktatörlüğünün ekonomik-siyasal-sosyal-kültürel bütünlük oluşturan kapsamlı saldırılarına karşı tüm dinamiklerini harekete geçirerek sokakları ısıtacak bir iradenin temsilcisi olması…
HDK, 2014 seçimlerine yüklediği kritik anlama uygun bir pratiği, Kürt sorunu gibi demokratik sorunları (ki o da artık emek sermaye çelişkisiyle birleşerek içerik kazanıyor) emek sermaye çelişkisi ekseniyle birleştirecek bir mücadele programı ve ruhuyla gerçekleştirebilir. Burjuvazinin o seçimlere yüklediği anlama uygun bir mücadele dinamiği bu yaklaşıma sahip güçler tarafından yaratılabilir. Aksi durumda önceki bir araya gelişlerden bir farkı kalmaz ve bu 6 aylık pratiği tekrarlamaktan kurtulamaz!
HDK Genel Kurulu’nu bu yaklaşımla ele aldığımızda kendisine yüklediği misyonun çok gerisinde olduğunu söylemek haksızlık olmayacaktır! Kurultay’da yapılan konuşmaların içeriği ve bir bütün olarak salonun ruhuna baktığımızda ne demek istediğimiz anlaşılacaktır. Kimin hangi noktada canı yanıyorsa onu ifade ettiği; ama bunu bütünsel bir mücadele programına bağlayamadığı sayısız konuşma yapıldı. Kimi mezhep sorununu, kimi çevre sorununu, kimi azınlıklar sorununu, kimi cinsel tercihlerle ilgili baskılar sorununu, kimi kadın cinayetlerini, kimi işçi ölümleri ve UİS’ni, hatta kapitalist sömürüyü dile getirirken; tüm bu sorunların nasıl bir bütünlüğe ve hangi sınıfsal eksene oturtulması gerektiğine dair hiçbir bütünlük konulmadı. Hakim olan, genel bir “ezilenler” yaklaşımıydı. Kurultay bu açıdan HDK’nın çıkmazlarını bir kez daha yansıttı.
HDK’nın dayandığı “Demokratik Cumhuriyet” zemini, gelinen noktada hedefleri açık, militan bir mücadele programını gerektiriyor. Sosyalizm lafzının edilmemesini bir tarafa bırakalım -HDK’dan böyle bir beklentimiz yok-; fakat demokratik cumhuriyet ekseni bile tek başına tüm dinamiklerin gözüpek bir cesaretle mücadeleye sürülmesini gerektiriyor. Kürt halk dinamiğiyle emek sermaye çelişkisinin Fransızca konuşmayı somut bir gerçeğe dönüştürmesini… Orta sınıfların kaygı ve temkinliliğinin bile eritileceği bir irade ve kararlılığı. Bu olmazsa HDK da önceki örneklerinin akıbetine uğramaktan kurtulamayacaktır!
[Alınteri'nin 25. sayısından alınmıştır]