Pazartesi, 18 Haziran 2012 (14 yıl 4 ay önce)
Sincan 1 No'lu F tipi Cezaevi'nden siyasi tutsak Murat Güneş'in cezaevi koşullarını anlattığı mektubunun ilk bölümüne “İnsan toplumsal bir varlıktır” başlığıyla sitemizde yer vermiştik. Urfa Cezaevi'ndeki vahşetle “güncelleşen” öneminden dolayı 2. bölümünü de yayınlıyoruz:
“Adet yerini bulsun" kurumları
İnfaz Hakimliği ve Ağır Ceza Mahkemesi:
Yukardaki kurumlar cezaevi disiplin kurulunun hakkımızda verdiği ceza kararlarının onay merkezleri olarak görev yapmaktadır. Bu durum infaz hakimlikleri işletilmeye başlandığı 2000 tarihinden itibaren sürmektedir. Bu tarihten itibaren hakimliğe giden bütün dosyaların yüzde 99.9’u aleyhimize sonuçlanmıştır. Yaptığımız itiraz ve şikayet başvurularımız sonrasında hakimlikten lehimize bir karar çıkmasını beklemek abesle iştigal bir durum olur. Çünkü bu kurumlar tecrit uygulamalarını meşrulaştırma araçları olarak kullanılmaktadır.
“
Cezaevi reformu” adı altında kamuoyunu yanıltmaya dönük şekilsel olarak kurulan infaz hakimlikleri hak ihlallerini, disiplin soruşturmalarını yerinde araştırıp incelemeden sadece idarenin hakkımızda gönderdiği uydurma tutanakları baz alıp istenen cezaları onaylamaktadır. 15 Eylül 2010 tarihinden bu yana kampüs içinde bulunan İnfaz Hakimliği binasında duruşmalara da çıkmaya başladık. Burada cezaevi disiplin kurulunun açmış olduğu soruşturmaların iler tutar yanı ve maddi temeli olmayan gerekçelerle açıldığı noktasında hakimle tartışıyoruz.
Örneğin son duruşmada hakime, “
'Gereksiz olarak marş söylemek ve slogan atmak' gibi her türlü yoruma açık bir gerekçe gösterilerek bizlere disiplin cezaları veriliyor ve siz de onaylıyorsunuz. Buradaki 'gereksiz marş ve sloganların' neler olduğu ve bu 'gerekçe' hakkında ne düşündüğünü” sordum. “
Onlar için demek ki gereksiz” diye cevap verdi. İşin özü işte bu. “
Gerekçelerin” neresinden çekersen o tarafa gidersin. Disiplin soruşturması sürecinde tam anlamıyla trajikomik bir durum yaşanıyor.
Her şey formaliteye indirgenmiş; şöyle ki, cezaevi disiplin kurulu canı istediği zaman disiplin soruşturması açıyor. Sözlü savunma veriyoruz. Sonra ceza tebliğ ediliyor. Bunun üzerine infaz hakimliğine itiraz dilekçesi veriyoruz. Ardından duruşmaya katılıp bir de sözlü savunma yapıyoruz.
İnfaz Hakimliği cezayı onaylıyor. Daha sonra Ağır Ceza Mahkemesi'ne itiraz ediyoruz. Ağır ceza, cezayı onaylıyor. Bu böyle sürgit yıllardır devam edip gidiyor. Her şey “
adet yerini bulsun” diye yapılıyor. Zira cezalar otomatikman cebimizde zaten.
Tecriti meşrulaştırma aracı olarak kurulan ve kullanılan infaz hakimlikleri ve Ağır Ceza Mahkemeleri ile Savcılık taraftır. Verdikleri kararlar da buna dönüktür. Tüm kararların sonu “
itirazın reddine”, “
şikayet talebinin reddine”, “
kovuşturmaya yer olmadığına” cümleleriyle bitmektedir. Dolayısıyla bu kurumların “adil yargılama” kriterlerini yerine getirdiklerinden söz edilemez. (sürecek)
Murat GÜNEŞ / Sincan 1 No'lu F tipi Cezaevi