Devlet bu vahşi katliamın üzerini örtmeye devam ediyor hala. Hesabını sormaksa işçi sınıfı ve emekçilere...
Otuzbeş aydın ve sanatçının diri diri yakıldığı bir tarihtir 2 Temmuz 1993... Pir Sultan Şenlikleri için Sivas’ta bulunan ilerici aydın ve sanatçıların kaldığı Madımak Oteli’nin içindekilerle birlikte ateşe verildiği gün.
Planlı ve göstere göstere gelen katliamın, bırakalım devlet güçleri tarafından engellenmesini, tam aksine onlar katliamı gerçekleştirenlerin işini kolaylaştıran bir rol üstlendiler. Aradan 19 yıl geçti. Sivas Katliamı davası zaman aşımına uğratıldı.
Ellerini kollarını sallayarak gezen katiller, göstermelik mahkemelerde yargılanmaktan dahi kurtarıldılar. Devlet bu vahşi katliamın üzerini örtmeye devam ediyor hala… Hesabını sormak işçi sınıfı ve emekçilere, ezilen halklara, onların örgütlü güçlerine düşüyor.
Devletin katliamcı geleneği sürüyor. Roboskiler yaşanıyor. Çocuk yaşta bedenler bombalarla parçalanıyor. Yasalar işçi sınıfı ve emekçilerden, ezilenlerden değil, kapitalistlerden yana işliyor. Devlet onların devleti çünkü. Yasalar onların yasaları, iktidar onların iktidarı… Yakılan, asılan, tutsak kılınan hep emek oluyor…
Yeni ölümler, yeni yıkımlar, yeni savaşlar dayatılıyor. Kapitalizm sömürüye ve kana doymuyor. Sistemin çarkı ancak hep daha fazla kar ve daha fazla kan için dönüyor. Karlarını ve içtikleri kanı çoğaltmak için seferber olmuş durumdalar. Yeni istihdam yasaları, büyüyen yasaklar bunun için…
O dişlileri çevirenler, yine o dişliler arasında öğütülenler oluyor.
Yeter artık. Canımıza okuyan bu çarka çomak sokma vakti!.. İşçi sınıfı ve emekçilerin kendi iktidarları için savaşma vakti!.. Aksi halde bitmez bu acılar… Durmaz bu kanlar…