GÜNCEL
Burada Victor Hugo'nun Sefiller romanı geliyor akla. "Tanrı çocukları kötü olsun diye yaratmaz! Onu kötü yapan kötü eğitim, kötü aile, kötü çevre, kötü yönetim balçık gibidir; zavallı yavruları da çekip yutar!" Balçık yönetim! Kapitalist sistemin en iştah kabartan meyvesidir! Ve bu sistem en az giderle emeğin gücünü ezer ve yutar. Sürekli yeni sıkıntılara gebe bırakır sömürdüğü insanları. Daha doğmadan başlar sıkıntılar. Anne ve baba sistemin içinde ezilir, boyun eğer, yumruğunu masaya vuramazsa daha zordur her şey. Çünkü bu sistem açgözlü bir canavar gibidir. Sesini çıkarmayan bir insandan daha fazla alabileceğini bilir. Sesini çıkartıp emeğini savunan insanların da sesini kısabilmek için türlü yöntemlere başvurur. Sürekli son dakika haberleri yaratır. Kimi zaman Kürtaj'dır bunun adı.
Aç, işsiz bir gencin aldığı iki poğaça ve iki kutu meyve suyuna bedel olarak 12,5 yıl hapis istenmesiyle kürtajın ne alakası var denilebilir. Kesinkes bir bağlantısı vardır. Kürtajın yasak olması demek daha çok poğaçalar ve meyve suları izinsiz alınacak demektir. Kürtajı yasaklamak demek; işsizler ordusuna yeni neferler kazandırmak, başbakanın o çok irdelediği tinerci çocuklara daha binlercesinin dahil olması, her sene cinayete kurban giden kadınlara binlercesinin daha eklenmesi, çocuklarına bakamadığı için intihar eden işçilere binlercesinin daha katılmasıdır. Bütün bunlar kökteki sebebin sonuçlarıyken bazı insanların ileri görüşlülük yapıp, bu çocuklar ilerde ülkeyi de hortumlar, demesi dar kafalılıktan başka bir şey değildir.
Dinden, toplumsal ahlak yasalarından, hukuki yasalardan bahsedeceksek eğer bu konuda:
Tacize ve tecavüze uğrayan kadınlar şikayette bulunduğu halde kimse kılını kıpırdatmazken katliamlar bu devletin eliyle yapıldı.
İşkenceciler 2-6 yıl hapis cezasını temyiz ettirebildi.
Ülkelerini kendilerinden koruyamayan bu insanlar robot askerlere öl emri verip "havuzlu villa sahipleri"nden rüşvet alıp onların çocuklarına farklı muamelelerde bulundu.
Demokrasi adı altında "gazetecilerin kalemi"ne saldırıldı, müebbet hapise vardırılan cezalandırmalar uygun görüldü.
Kürt çocuklar tahrik edildiğinde taş atmaları suç sayıldı ve kimisi işkenceden geçirildi kimisi intihar süsü verilerek katledildi.
Emek yerine insan alım satımları yapıldı...
Bütün bunlar yapılırken her gün kapitalist sistemin yeni yasalarıyla tanışıyoruz. Kürtajı yasaklama girişimi, işçinin grev hakkının kaldırılması, kıdem tazminatının gasp edilmesi, "istihdam" bürolarının cazip gösterilmeye çalışılması, eğitime 4+4+4 sisteminin getirilmesi, okulların imam hatibe dönüştürülme çabası (her üniversiteye bir camii kampanyaları)!
Sistem emeği ufalamaya çalışıyor. Her gün yeni bir gündem yaratıyor. Bir işçiye grev hakkı tanımadığı gibi emeğinin karşılığını hiç bir şekilde vermezken "yurda yarar insan lazım" diyerek işçiden üç çocuk yapılması isteniyor. Sendikalaşmayı yasal bir hak ilan edip mübalağalarla süslüyorlar, fakat iş pratiğe döküldüğünde işçiler işten çıkarılıyor.
"Üç çocuk yapın dediniz yaptık, şimdi bunlara kim bakacak" düşünceleri kafalarda dolanırken sahneye "kürtaj"ı alıyorlar. İşçi daha ağır bir bunalıma sokuluyor. Kürtaj meselesinde dolaylı yoldan hedef eril yapıdır. Kadının direkt hedef tutulmasının sebebi görünmeyen emek gücünden kaynaklanır. Bir kadının evdeki çalışmaları basit bir şekilde yemek yapmak, ev temizlemek, çocuk bakmak olarak indirgenemez. 24 saat çalışan kadının nefes alacak vaktinin dahi olmaması sistem için kolay lokmadır. Kadın eşini psikolojik anlamda işine hazırlar. Sistemin baskısıyla her gün biraz daha ezilen işçi demek kadının daha fazla enerji harcaması demektir. Hele ki kadın aynı zamanda dışarıda da çalışıyorsa, kadının erkek egemen toplumdaki yerinden yararlanır. Cinsel ve psikolojik bir baskı uygular. Bunlara da her gün bir yenisini ekler. Daha öncesinde; işe çocuğu olan kadınların alınmıyor ya da hamile kaldığında tazminat ödenmeden işten atılıyor, kadının işyerinde hangi dakikalarda çalışıp tuvalete girdiğinden iş yerinden çıktıktan sonra nereye gittiklerine kadar takip altına alınıyordu. Şimdi ise kürtajın yasaklanması mevzusuyla kadını tamamıyla kafeslemeye çalışıyorlar.
Kadınların görünmeyen emek gücünden yararlanmak, kadınları cinsel ve psikolojik olarak taciz etmek, kadını namus kavramının sistemsel tavrıyla aşağılamak, kadının daha ağır bir yük altında ezilmesine yataklık ederek kürtajı yasaklamak, işçinin her türlü hakkını gaspetmek, işçiyi sistem çarklarının altında ezmek serbest fakat bütün bu baskıların sonucunda gelişen bir gencin iki poğaça almasının değeri 12,5 yıl hapis cezası!
Bir kadın zorla 15 yaşında evlendirilir (4+4+4 sisteminin çocuk gelinlerini). Kocasından dayak yer fakat her türlü cinsel ihtiyacını karşılamak zorundadır. Başbakan üç çocuk istedi diye ilki yapılır. Ne kocada dayak biter ne evdeki 24 saat çalışma planı. Baba evine dönmek istese kınarlar kadını. Bu sıkıntılara bir de kocanın işsiz kalması eklenirse işte o zaman vay haline kadının! Çocukların hesabını koca kadından sorar. Hiç başbakan istedi diye yaptık demez. Çocuklar açlıktan ağlar, koca kadını döver. Kazara bir de tekrar kadının hamile kaldığını düşünelim. Kürtaj yasaklanıyor. Bu kadın ne yapabilir? Kadın ya intihar edecektir ya evi terkedecektir. Ama illaki kadının kocasından dayak yiyor olması, kocasının işsiz kalması gerekmiyor. Kadının kronik bir hastalığı olduğunu düşündüğümüzde doğum yapması demek intihar etmesi demektir. (Hiçbir maddi sıkıntı olmasa bile bir kadının çocuk doğurmaya karar vermesi zor bir aşamadır. Her şeyden önce kadının psikolojik durumuna bakılması gerekir.)
Bu örnek verdiğim sorunlar da başka sorunları doğurur:
Çocuklara yeteri ilgi gösterilemediğinden ötürü çocuklar dışarıdan gördükleri ilgiyle kötü yetişebilirler. Çocukların psikolojik gelişimi evlerindeki 'anıları'na bağlıdır. Yetişkinlerin irade gücüne göre çocukların irade gücü daha zayıftır. Bütün bunlar her çocukta ileri derecede olacak diye bir şey de yok yine. En ağır sıkıntıları yaşayan çocuklar inatla çabalayıp bir şeyler yapabiliyor. Tabi ki karşılarına bir 'iyi' çıkana kadar! Diğer çocuklarsa S.S.K. gibi karnını doyurabilmek için market camı kırmak zorunda kalıyor. Daha ötesinde çocuk istismarına maruz kalıyorlar. Her şey bu şekilde gelişirken, herkes bu zincirin bir halkasıyken kimse S.S.K.'yı keyfine göre yargılayıp suçlayamaz! Herkes önündeki ve arkasındaki zincirin diğer halkalarına baksın!
En ağır yasalar yoksullar içindir, zenginler daha fazla yiyebilsinler diye!
Ankara'dan Devrimci Proleter Gençlik okuru
Perşembe, 12 Temmuz 2012 (14 yıl 3 ay önce)
Gaziantep'te 15 yıl önce baklava çaldıkları gerekçesiyle 9 yıl hapis cezasına çarptırılan çocukların davasına benzer bir dava İstanbul’da açıldı.
Cihangir’de bir markette 14 Haziran gecesi saat 23.00 sıralarında alarm çaldığı ihbarı üzerine polisler olay yerine gitti. 15 dakika geçmeden şüpheli bulundu. Parkta banka oturmuş, poğaçaları yiyordu. Hemen gözaltına alındı. Suçunu itiraf eden Selim Sercan K., “Açtım, param da yoktu” dedi. Dükkan sahibi, kasadan para alınmadığı için şikayetçi olmazken, savcılık “nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlal”, “mala zarar verme” ve “kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşyayı çalma” suçlarından 4 yıldan 12.5 yıla kadar hapis cezası istemiyle dava açtı.
Haberin genel özeti bu şekilde. Özellikle diğer gazetelerin haberlerine de dikkat edildiğinde kullanılan kelimeler gerçekten vahim durumda. Bir taraftan "zanlı", "suçlu" gibi ağır bir şekilde etiketlenirken haber yorumlarında da bu tür olayların hafife alınmaması gerektiği ve hırsızlığın küçük yaştan başladığı, ileride ülkenin sırf hırsızlıktan dolayı daha feci durumlara gelebileceğinden yakınılıyor.
Peki bu feci durumların kökteki sebebi nedir, dediğimizde alınabilecek yanıt nedir? Bu soruya; direkt olarak olayı saptırmak, kendi tarafına çevirmek, normalleştirmeye çabalamak ya da en basit söylemle saçmalamak olarak cevap vereceklerdir. Çünkü olayın kökteki sebebini de normalleştiren ve hatta yasallaştıran kendileridir.
Doğmadan başlar sefillik...
Burada Victor Hugo'nun Sefiller romanı geliyor akla. "Tanrı çocukları kötü olsun diye yaratmaz! Onu kötü yapan kötü eğitim, kötü aile, kötü çevre, kötü yönetim balçık gibidir; zavallı yavruları da çekip yutar!" Balçık yönetim! Kapitalist sistemin en iştah kabartan meyvesidir! Ve bu sistem en az giderle emeğin gücünü ezer ve yutar. Sürekli yeni sıkıntılara gebe bırakır sömürdüğü insanları. Daha doğmadan başlar sıkıntılar. Anne ve baba sistemin içinde ezilir, boyun eğer, yumruğunu masaya vuramazsa daha zordur her şey. Çünkü bu sistem açgözlü bir canavar gibidir. Sesini çıkarmayan bir insandan daha fazla alabileceğini bilir. Sesini çıkartıp emeğini savunan insanların da sesini kısabilmek için türlü yöntemlere başvurur. Sürekli son dakika haberleri yaratır. Kimi zaman Kürtaj'dır bunun adı.
Aç, işsiz bir gencin aldığı iki poğaça ve iki kutu meyve suyuna bedel olarak 12,5 yıl hapis istenmesiyle kürtajın ne alakası var denilebilir. Kesinkes bir bağlantısı vardır. Kürtajın yasak olması demek daha çok poğaçalar ve meyve suları izinsiz alınacak demektir. Kürtajı yasaklamak demek; işsizler ordusuna yeni neferler kazandırmak, başbakanın o çok irdelediği tinerci çocuklara daha binlercesinin dahil olması, her sene cinayete kurban giden kadınlara binlercesinin daha eklenmesi, çocuklarına bakamadığı için intihar eden işçilere binlercesinin daha katılmasıdır. Bütün bunlar kökteki sebebin sonuçlarıyken bazı insanların ileri görüşlülük yapıp, bu çocuklar ilerde ülkeyi de hortumlar, demesi dar kafalılıktan başka bir şey değildir.
Yasalar kim için?!
Dinden, toplumsal ahlak yasalarından, hukuki yasalardan bahsedeceksek eğer bu konuda:
Tacize ve tecavüze uğrayan kadınlar şikayette bulunduğu halde kimse kılını kıpırdatmazken katliamlar bu devletin eliyle yapıldı.
İşkenceciler 2-6 yıl hapis cezasını temyiz ettirebildi.
Ülkelerini kendilerinden koruyamayan bu insanlar robot askerlere öl emri verip "havuzlu villa sahipleri"nden rüşvet alıp onların çocuklarına farklı muamelelerde bulundu.
Demokrasi adı altında "gazetecilerin kalemi"ne saldırıldı, müebbet hapise vardırılan cezalandırmalar uygun görüldü.
Kürt çocuklar tahrik edildiğinde taş atmaları suç sayıldı ve kimisi işkenceden geçirildi kimisi intihar süsü verilerek katledildi.
Emek yerine insan alım satımları yapıldı...
Bütün bunlar yapılırken her gün kapitalist sistemin yeni yasalarıyla tanışıyoruz. Kürtajı yasaklama girişimi, işçinin grev hakkının kaldırılması, kıdem tazminatının gasp edilmesi, "istihdam" bürolarının cazip gösterilmeye çalışılması, eğitime 4+4+4 sisteminin getirilmesi, okulların imam hatibe dönüştürülme çabası (her üniversiteye bir camii kampanyaları)!
Sistem emeği ufalamaya çalışıyor. Her gün yeni bir gündem yaratıyor. Bir işçiye grev hakkı tanımadığı gibi emeğinin karşılığını hiç bir şekilde vermezken "yurda yarar insan lazım" diyerek işçiden üç çocuk yapılması isteniyor. Sendikalaşmayı yasal bir hak ilan edip mübalağalarla süslüyorlar, fakat iş pratiğe döküldüğünde işçiler işten çıkarılıyor.
"Üç çocuk yapın dediniz yaptık, şimdi bunlara kim bakacak" düşünceleri kafalarda dolanırken sahneye "kürtaj"ı alıyorlar. İşçi daha ağır bir bunalıma sokuluyor. Kürtaj meselesinde dolaylı yoldan hedef eril yapıdır. Kadının direkt hedef tutulmasının sebebi görünmeyen emek gücünden kaynaklanır. Bir kadının evdeki çalışmaları basit bir şekilde yemek yapmak, ev temizlemek, çocuk bakmak olarak indirgenemez. 24 saat çalışan kadının nefes alacak vaktinin dahi olmaması sistem için kolay lokmadır. Kadın eşini psikolojik anlamda işine hazırlar. Sistemin baskısıyla her gün biraz daha ezilen işçi demek kadının daha fazla enerji harcaması demektir. Hele ki kadın aynı zamanda dışarıda da çalışıyorsa, kadının erkek egemen toplumdaki yerinden yararlanır. Cinsel ve psikolojik bir baskı uygular. Bunlara da her gün bir yenisini ekler. Daha öncesinde; işe çocuğu olan kadınların alınmıyor ya da hamile kaldığında tazminat ödenmeden işten atılıyor, kadının işyerinde hangi dakikalarda çalışıp tuvalete girdiğinden iş yerinden çıktıktan sonra nereye gittiklerine kadar takip altına alınıyordu. Şimdi ise kürtajın yasaklanması mevzusuyla kadını tamamıyla kafeslemeye çalışıyorlar.
Kadınların görünmeyen emek gücünden yararlanmak, kadınları cinsel ve psikolojik olarak taciz etmek, kadını namus kavramının sistemsel tavrıyla aşağılamak, kadının daha ağır bir yük altında ezilmesine yataklık ederek kürtajı yasaklamak, işçinin her türlü hakkını gaspetmek, işçiyi sistem çarklarının altında ezmek serbest fakat bütün bu baskıların sonucunda gelişen bir gencin iki poğaça almasının değeri 12,5 yıl hapis cezası!
Bir kadın zorla 15 yaşında evlendirilir (4+4+4 sisteminin çocuk gelinlerini). Kocasından dayak yer fakat her türlü cinsel ihtiyacını karşılamak zorundadır. Başbakan üç çocuk istedi diye ilki yapılır. Ne kocada dayak biter ne evdeki 24 saat çalışma planı. Baba evine dönmek istese kınarlar kadını. Bu sıkıntılara bir de kocanın işsiz kalması eklenirse işte o zaman vay haline kadının! Çocukların hesabını koca kadından sorar. Hiç başbakan istedi diye yaptık demez. Çocuklar açlıktan ağlar, koca kadını döver. Kazara bir de tekrar kadının hamile kaldığını düşünelim. Kürtaj yasaklanıyor. Bu kadın ne yapabilir? Kadın ya intihar edecektir ya evi terkedecektir. Ama illaki kadının kocasından dayak yiyor olması, kocasının işsiz kalması gerekmiyor. Kadının kronik bir hastalığı olduğunu düşündüğümüzde doğum yapması demek intihar etmesi demektir. (Hiçbir maddi sıkıntı olmasa bile bir kadının çocuk doğurmaya karar vermesi zor bir aşamadır. Her şeyden önce kadının psikolojik durumuna bakılması gerekir.)
Bu örnek verdiğim sorunlar da başka sorunları doğurur:
Çocuklara yeteri ilgi gösterilemediğinden ötürü çocuklar dışarıdan gördükleri ilgiyle kötü yetişebilirler. Çocukların psikolojik gelişimi evlerindeki 'anıları'na bağlıdır. Yetişkinlerin irade gücüne göre çocukların irade gücü daha zayıftır. Bütün bunlar her çocukta ileri derecede olacak diye bir şey de yok yine. En ağır sıkıntıları yaşayan çocuklar inatla çabalayıp bir şeyler yapabiliyor. Tabi ki karşılarına bir 'iyi' çıkana kadar! Diğer çocuklarsa S.S.K. gibi karnını doyurabilmek için market camı kırmak zorunda kalıyor. Daha ötesinde çocuk istismarına maruz kalıyorlar. Her şey bu şekilde gelişirken, herkes bu zincirin bir halkasıyken kimse S.S.K.'yı keyfine göre yargılayıp suçlayamaz! Herkes önündeki ve arkasındaki zincirin diğer halkalarına baksın!
En ağır yasalar yoksullar içindir, zenginler daha fazla yiyebilsinler diye!
Ankara'dan Devrimci Proleter Gençlik okuru