GÜNCEL
Çağrılarla yetinmedi, eyleme geçti. Tüm antifaşist güçler bu tehlikeye karşı bir safta birleşti. İspanya'nın başkenti Madrit'te faşist darbe başarısızlığa uğradı. Öteki kentlerde de, işçiler anında darbeci birliklere saldırdı, onları etkisiz duruma getirdi. Asturias'ta madencilerin faşist birliklere karşı mücadelesi bir ay sürdü ve bu bölge halkın elinde kaldı. O dönem antifaşist güçlerin sloganı, “No Pasaran!”dı (Geçemeyecekler!) ve faşistler geçemediler.
Faşist generallerin tümüyle yok edileceği sırada, Ağustos ayının ilk günlerinde İtalyan faşist ve Alman Nazi birlikleri İspanyol faşistlerinin yardımına yetişti. İspanyol Fası'nda bulunan silah altındaki birlikler ve faşist Portekiz'in gönderdiği güçler de bunlara katıldı. Kasım ayında Cumhuriyetçi Hükümet iki komünist bakanın da yer alacağı yeni bir bileşime ulaştı. Yeni hükümet Bask'a özerklik tanıdı, köylülere dağıtılmak üzere faşistlerin topraklarına el koydu ve tüm varlıklarını millileştirdi. Ancak ordunun gerici, kralcı ve faşist subaylar kastı tarafından yönetildiği bir ülkede, savaşın kaderi bu orduya bırakılamazdı. Bu nedenle, Komünist Partisi, yeni bir halk ordusu kurulması çağrısında bulundu. Komünistler bu orduyu oluşturmak için işe giriştiler ve kısa bir zamanda Beşinci Alay'ı kurmayı başardılar. Bu alay İspanya Savaşı'nda büyük ün kazandı. İspanya Cumhuriyeti'nin halk ordusu bu alay üzerine kuruldu.
İspanya'daki antifaşist savaşta enternasyonalist dayanışmanın en güzel örneği yaşandı. Dünyanın dört bir yanından antifaşistler, komünist ve devrimciler, sadece manevi destekle yetinmeyip faşistlere karşı savaşmak için İspanya'ya geldiler. Ve onlardan oluşan “Uluslararası Tugay” İspanya Savaşı'nda özel bir yer edindi, özel bir anlam kazandı.
İspanya Savaşı 1939 yılı başlarında Franko iktidarının tüm ülkeye yayılmasıyla son buldu. Bunda Alman ve İtalyan faşistlerinin İspanya'ya gelmelerinin ve diğer ülkelerin buna ses çıkarmamasının etkisi olduğu kadar, İspanyol Komünist Partisi'nin elindeki güçleri yeterince değerlendirememesinin de payı vardır.
Son derece güç koşullara karşın, komünistler Franko'nun iktidarı ele geçirmesinden sonra da gerilla savaşını ve direniş örgütlenmesini sürdürdüler. İspanyol Komünist Partisi en sağlam, ideolojik olarak en yetkin, en cesur ve azimli insanlarını silahlı savaşta ve faşist terör sırasında yitirdi. Daha sonra, Carillo ve yandaşları gibi küçük burjuva aydını insanların olumsuz, yıkıcı etkisi ve Kruşçevci revizyonizmin etkisiyle İspanyol Komünist Partisi giderek oportünist, revizyonist bir partiye dönüştü. Partililer mülteci hayatı yaşayarak direnişi terkettiler.
Salı, 17 Temmuz 2012 (14 yıl 3 ay önce)
Proletarya partisi, savaşta en ön safta
Beşinci Alay'ı kurdu
Savunmak için İspanya'yı
İspanya'nın çiçeği, en kırmızı çiçeği halkın
Omuz omuza 4 taburla
Dövüşüyor Madrid sokaklarında
Anacığım, anacığım
Bak şuraya şarkılarla
Yürüyor alayımız, yürüyor savaşa doğru,
Yürüyor faşizme karşı!
No pasaran!
17 Temmuz 1936 İspanya İç Savaşı başladı.
İspanya'da faşist generallerin darbe “Beyannamesi” yayınlandı. Faşist askeri birliklerin cumhuriyete karşı ayaklanması üzerine İspanya Komünist Partisi, hemen işçi sınıfı ve halkı direnmeye çağırdı.Çağrılarla yetinmedi, eyleme geçti. Tüm antifaşist güçler bu tehlikeye karşı bir safta birleşti. İspanya'nın başkenti Madrit'te faşist darbe başarısızlığa uğradı. Öteki kentlerde de, işçiler anında darbeci birliklere saldırdı, onları etkisiz duruma getirdi. Asturias'ta madencilerin faşist birliklere karşı mücadelesi bir ay sürdü ve bu bölge halkın elinde kaldı. O dönem antifaşist güçlerin sloganı, “No Pasaran!”dı (Geçemeyecekler!) ve faşistler geçemediler.
Faşist generallerin tümüyle yok edileceği sırada, Ağustos ayının ilk günlerinde İtalyan faşist ve Alman Nazi birlikleri İspanyol faşistlerinin yardımına yetişti. İspanyol Fası'nda bulunan silah altındaki birlikler ve faşist Portekiz'in gönderdiği güçler de bunlara katıldı. Kasım ayında Cumhuriyetçi Hükümet iki komünist bakanın da yer alacağı yeni bir bileşime ulaştı. Yeni hükümet Bask'a özerklik tanıdı, köylülere dağıtılmak üzere faşistlerin topraklarına el koydu ve tüm varlıklarını millileştirdi. Ancak ordunun gerici, kralcı ve faşist subaylar kastı tarafından yönetildiği bir ülkede, savaşın kaderi bu orduya bırakılamazdı. Bu nedenle, Komünist Partisi, yeni bir halk ordusu kurulması çağrısında bulundu. Komünistler bu orduyu oluşturmak için işe giriştiler ve kısa bir zamanda Beşinci Alay'ı kurmayı başardılar. Bu alay İspanya Savaşı'nda büyük ün kazandı. İspanya Cumhuriyeti'nin halk ordusu bu alay üzerine kuruldu.
İspanya'daki antifaşist savaşta enternasyonalist dayanışmanın en güzel örneği yaşandı. Dünyanın dört bir yanından antifaşistler, komünist ve devrimciler, sadece manevi destekle yetinmeyip faşistlere karşı savaşmak için İspanya'ya geldiler. Ve onlardan oluşan “Uluslararası Tugay” İspanya Savaşı'nda özel bir yer edindi, özel bir anlam kazandı.
İspanya Savaşı 1939 yılı başlarında Franko iktidarının tüm ülkeye yayılmasıyla son buldu. Bunda Alman ve İtalyan faşistlerinin İspanya'ya gelmelerinin ve diğer ülkelerin buna ses çıkarmamasının etkisi olduğu kadar, İspanyol Komünist Partisi'nin elindeki güçleri yeterince değerlendirememesinin de payı vardır.
Son derece güç koşullara karşın, komünistler Franko'nun iktidarı ele geçirmesinden sonra da gerilla savaşını ve direniş örgütlenmesini sürdürdüler. İspanyol Komünist Partisi en sağlam, ideolojik olarak en yetkin, en cesur ve azimli insanlarını silahlı savaşta ve faşist terör sırasında yitirdi. Daha sonra, Carillo ve yandaşları gibi küçük burjuva aydını insanların olumsuz, yıkıcı etkisi ve Kruşçevci revizyonizmin etkisiyle İspanyol Komünist Partisi giderek oportünist, revizyonist bir partiye dönüştü. Partililer mülteci hayatı yaşayarak direnişi terkettiler.