Çarşamba, 18 Temmuz 2012 (14 yıl 3 ay önce)
Cezaevleri yıllardan bu yana içerde fiziken tutsaklara uygulanan tecrit, dışarda tutsak ailerlerine ve yakınlarına uygulanmaya devam ediyor.
Onursuzca aramalara, çeşitli hakaretlere, tacizlere kadar varan uygulamalar ve baskılar ailelerin ve yakınların çilesi olmuş durumda. Devlet denilen baskı aygıtı insanları 8-14 metrekarelik havasız, sağlıksız zindanlara attığı yetmezmiş gibi etrafı elektrikli tel örgülerle ve yüksek duvarlarla çevirilmiş adına kampüs denilen alanlarda ilk görüşte aileler ve yakınlar moral motivasyon olarak baskı altına alınmaya çalışılıyor. Bu moral motivasyon bozukluğu kat kat yapılan aramaları daha da katmerlendiriyor. Oradaki polislerin ve jandarmaların tutumu aileri çileden çıkartıyor. Bunca morali bozulan aileler yine devlet gözetiminde yapılan görüşlerde tutsak çocuklarının ve yakınlarının morallerini yükseltmeye ve onlara umut vermeye çalışıyorlar.
İçerde ve dışarda sürdürülen baskı ortamları çeşitli mekanizmalarla işletilmeye devam ediliyor. Ancak başvurulan her yeni yöntem devletin acizliğinin boyutunu biraz daha gözler önüne seriyor. Bu kadar da olmaz denilecek kadar belaltı çalışan bir devlet mekanizması ve karşısında onu bu kadar küçültebilen devrimci tutsakların ve ailelerinin iradeleri.
Şu an yaşanmakta olan bir devlet düşkünlüğünden bahsetmek istiyorum sizlere; bir devlet, bir siyasi iktidar ve onun uşağı olan, her fırsatta iktidardan bir parça pay alabilir miyim diyen belediye başkanı İ. Melih Gökçek!..
Tutsak yakınlarına hapishane yollarını çileye çeviren İ. Melih Gökçek!..
Nasıl mı yapıyor? Bakın anlatalım, paylaşalım devletin acizliğini sizlerle…
Sabah 08.00’den sonra hapishaneye giden otobüsleri 2-3 saatte bir veriyor. Böylelikle merkezden yaklaşık olarak 2 saat süren hapishane gidiş yolu, otobüs beklemeyi ve dönüş yolunu da hesaba katınca 6-7 saati buluyor.
Bu da yetmezmiş gibi 6-7 saat süren otobüs yolculuğunda bile bile taş devrinden kalma külüstür otobüsler kullanılıyor. Kliması olmayan ve seyrek geldiği için ve insanların tutsak kardeşlerini, abilerini, eşlerini, oğullarını görmeleri gerektiği için otobüsler tıklım tıklım oluyor. Ziyarete giden birçok insanın da mevcut durumdan dolayı çeşitli rahatsızlıkları olan insanlar açısından hayati tehlike de taşıyor.
İçerdeki tutsaklara uygulanan tecrit ve tretman uygulamaları dışarda da ailelerine ve yakınlarına uygulanmaya, üstelik en ucuz en acizane yöntemlerle uygulanmaya devam ediliyor. Ankara’da bulunan Sincan Yüksek Güvenlikli Kapalı Cezaevi’nde özellikle Çarşamba günleri sürdürülen bu uygulama birçok ailenin ve birçok tutsağın iletişim hakkını elinden alıyor. Kuvvetle muhtemel de İ. Melih Gökçek ve sahipleri de uyguladıkları bu düşkünce yıldırma ve sindirme politikalarıyla gurur duyuyor.
Ancak yürüdükleri ve arkalarında bıraktıkları yolu karşılarındaki iradeyi inatla görmezden geliyorlar. '96 ve 2000 ÖO ve SAG süreçlerinde, “hayata dönüş” gibi iğrenç ironi yaptıkları operasyon süreçlerinde dahi içerdeki yakınlarıyla görüşmekten vazgeçmeyen tutsak yakınları böylesi ucuz uygulamalarla da yıldırılamayacaktır!
İçerde dışarda hücreleri parçala!
[Ankara’dan bir Alınteri okuru]