GÜNCEL
ALTAN BERDAN KERİMGİLLER
1968 yılı 26 Ekim'inde Tarsus'ta doğdu. Arap-Alevi bir ailenin beşinci ve en küçük çocuğudur. İlk ve ortaöğrenimini Tarsus'ta ve Adana'da yaptı. Adana Anadolu Lisesi'nden mezun olduktan sonra Ankara Üniversitesi Basın Yayın Yüksekokulu Gazetecilik ve Halkla İlişkiler bölümüne girdi. Burada DEV-GENÇ saflarında mücadeleye başladı.
1989'dan itibaren Ankara Yeni Çözüm bürosunda çalışmaya başladı. Devrimci Sol'un '90 Atılım kararlarından sonra Ankara DEV-GENÇ içerisinde istihdam edildi. '90 Eylül'ünde mahalli alanda çalışmaya başladı. Bir süre sonra polis tarafından afişe edilmesi üzerine bu görevinden ayrılmak zorunda kaldı. 10 defa gözaltına alındı. '91 Nisan'ında İstanbul SDB'lerinde savaşçı olarak görev aldı. 1992 Eylül'ünde Eger Kır Gerilla Birliği operasyonunda tutsak düştü. Buca, Aydın ve en son olarak da Bayrampaşa Cezaevlerinde kaldı. Halen iki davadaın yargılanması devam ediyordu. 22 Temmuz günü ÖO Direnişini 65. Günü Sabah saat 8:32'de şehit düştü.
Altan Berdan KERİMGİLLER'in Tören konuşması
3 Temmuz 1996
İLGİNÇ ÖZKESKİN
14 Şubat 1961'de İstanbul'da doğdu. Ortahalli bir ailenin çocuğu olarak doğan İlginç Özkeskin, demokrat bir aile ortamıda yetişti. Sosyalist düşüncelerle tanışması 1977 1 Mayıs katliamında şehit düşen Jale Yeşilnil'den sonra gelişmeye başladı. Çok sevdiği bir insanın, kontrgerillanın emeğin bayramını kana bulaması sırasında şehit düşmesi onu çok etkilemişti.
Sistemi sorguladı. Okudu, sorguladı ve çevresinde gelişen devrimci mücadeleye yakınlığı başladı. 1 Mayıs katliamını protesto amaçlı etkinliklere, okudğu lisede katıldı.
1978 yılında İstanbul Çapa Tıp Fakültesi'ne girdi. Üniversite yıllarında mediko-sosyal faaliyetleri içerisindeyken DEV-GENÇ'in düşünceleriyle tanıştı. Çeşitli görevler üstlendi. 1980 Ağustos ayında Alemdağ Polis Karakolu'nda 21 günlük ilk gözaltı sürecini yaşadı.
Cunta süreci sonrasında da devrimci hareketle çeşitli düzeylerde ilişki sürdürdü...
Boş durmadı. Yeni ilişkiler, yeni örgütlendirme alanlarının açılması çabaları hep sürdü. Bu dönemde düşman güçleri tarafından aranmaya başlandı. Okulunu bırakmak durumunda kaldı. '84 yılında cezaevlerinde süren faşizmin vahsetini durdurmak, Ölüm Orucu eylemine destek için hareketine intihar eylemleri de dahil her türlü eyleme hazır olduğunu bildirdi.
Yoldaşları ve halkı için her zaman kendini feda etme bilinciyle yaşadı. Kararlı ve cesur kişiliğiyle İlginç yoldaşın kişiliği ve yaşam tarzı hep örnekti.
Çeşitli dönemlerde mahalli alan ve gençlik örgütlenmesinde sorumluluklar üstlendi. 30 Nisan 1987'de devrimci bir eyleme giderken gözaltına alındı. Devrimci Sol timinden bir işkenceci kendisini tanıyıncaya kadar ismini söyletemediler ona. Tutuklanarak Sağmalcılar Cezaevi'ne konuldu. Burada irili ufaklı birçok direnişte yer aldı. Cezaevindeki baskı politikalarını protesto etmek amacıyla örgütlenen 50 günlük SAG direnişçilerden biriydi İlginç yoldaş.
'90 yılının Ağustos ayında Bursa Cezaevi'ne sevkedildi. Bu sürçte, her devrimcinin yapması gerektiği biçimiyle kendini sorgulamasını başardı. Bir süre cezaevi temsilciliğini yürüttü.
Eskişehir tabutluğunun açılmasıyla yaşanan sürgünler sırasında direnişe geçerek tavır koydu. Operasyon sonunda Eskişehir'e gitti. Türkiye çapında örgütlenen SAG direnişinde yer aldı ve 27 gün sonra tabutluğun kapatılmasıyla yeniden Bursa Cezaevi'ne döndü.
16-17 Nisan direnişinden dolayı yüreği kin dolmuştu. İçlerinde çok sevdiği yoldaşları vardı. Hareketine karşı bağlılığı daha da arttı. Varolan eksiklerini aşma ve mücadelede tereddütsüz olma sözünü verdi ve bunu başardı İlginç yoldaş.
'93 Mayıs'ında tahliye oldu. Yeniden mücadeleye katılmak için hareketinin saflarına koştu. Yaşanan darbecilik ihanetiyle birlikte zor günler yaşayan hareketin yeniden toparlanmasında önemli görevler üstlendi.
1994 yılında yeniden tutsak düştü. Zorlu bir sınavdan geçti. İşkencecileri ininde bir kez daha yenilgiye uğrattı. Tutuklandığında o çok iyi bildiği Sağmalcılar'a konuldu. Burada sağlık, hukuk alanında sorumluluklar üstlendi. Kısa bir süre Ümraniye Cezaevi yaşamı oldu. Dört yoldaşının şehit düştüğü direnişin en en saflarındaydı. 4 Ocak direnişinin ardından yeniden Bayrampaşa'ya getirildi.
Öüm Orucu eyleminin 1. ekibinde bedenini yoldaşlara siper eden İlginç yoldaş 65. günde şehit düştü. Yaşamı ve kararlı kişiliği örnek olacak. Seni unutmayacağız, unutturmayacağız.
İlginç ÖZKESKİN'in Tören Konuşması
3 Temmuz 1996
HÜSEYİN DEMİRCİOĞLU
Bingöl ili Kiği ilçesi Sütlücü nüfusuna kayıtlı. Baba adı Ahmet, ana adı Emine, 1961 doğumlu. 1970'li yılların devrimci dalgasının etkisiyle daha çocuk denecek yaşta devrimcilerle hareket etti. Okullardaki işgal eylemlerinde ve gösterilerde hep o vardı. Yaralandı, gözaltına alındı. 1976 yılından beri kesintisiz bir şekilde devrimcilik yaptı. Öğretmen okulunu devrimci faaliyetleri nedeniyel bıraktı.
1981 yılında İstanbul'da gözaltına alındı. 45 gün boyunca ağır işkencelerden geçirildi. Fakat sır vermedi. Tutuklandı. Alemdağ, Suhtanahmet, Sağmalcılar gibi cezaevlerinde kaldı. Aldığı idam cezası Yargıtayca bozuldu. 1987 yılında tahliye olduktan sonra yeniden devrimci faaliyete katıldı. '90 yılında kısa süreli olarak bir kez daha tutuklandı. Son olarak 6 Mart 1996'da Ankara'da MLKP'ye yönelik bir operasyonda MLKP Ankara İl Sorumlusu olduğu iddiasıyla gözaltına alındı.
Yaklaşık bir hafta gözaltında olduğu kabul edilmedi. Kamuoyunun ve arkadaşlarının baskısı sonucunda gözaltında olduğu kabul edildi. Vahşice işkencelerden dolayı kolları bir süre felç oldu. Bütün işkencelere rağmen tek kelime ifade vermedi, imza dahi atmadı. Halen Ankara 2 No'lu DGM'de davası süren ve yiğitlik abidesi olan Hüseyin Demircioğlu, kurucularından olduğu MLKP'nin Merkez Komite üyesi ve aynı zamanda Ankara İl Seklereti olduğu açıklanan Hüseyin Demircioğlu Ölüm orucuna başlarken, “Ben sürecin tereddütsüz bir savaşçısı olmaya adaylığımı daha işin başında kararlaştırmıştım. Duygularımı yansıtmam gerekiyorsa; ilk ben yatıracağım bedenimi açlığa ve ölüme. En önde çarpışan ben olmalıyım. Fedakarlıkta ve can fadakarlıkta sıranın başında yer almalıyım” ve “Ölüm Orucu direnişine tartışmasız, tereddütsüz katılacağımı yinelerken, bu kararımın her türlü tartışma, öneri ve seçeneklerin dışında tutulmasını, engelleme çabalarına şiddetle karşı duracağımı ve tahammülsüzlüğümü belirtmek istiyorum” diyordu.
Hüseyin DEMİRCİOĞLU'nun son mektubu
ALİ AYATA
Ali Ayata 1965 Tunceli ili, Ovacık ilçesi, Yeşilyazı köyü doğumlu. Devrimci mücadeleye ilk adımı Devrimci Halkın Birliği saflarında attı. Bir süre bu çevre içinde faaliyet yürüttü.
1979 yılında TKP(ML) saflarında mücadele yürütmeye başladı. 1989 yılından TKP(ML) önderliğindeki halk ordusu Türkiye İşçi Köylü Ordusu'na (TİKKO) katılarak gerilla faaliyetine başladı.
Uzun süre Dersim'de TİKKO'nun bir neferi olarak savaştı. 1992 yılında TKP(ML)'ye üye oldu. 1992 yazında Karadeniz bölgesindeki TİKKO gerilla birliğine atandı. 1994 yılından TKP(ML) Çukurova Bölge Komitesi üyesi olarak Çukurova'da faaliyet yürütmeye başladı. Bu görevini sürdürürken 1994 sonlarında tutuklanarak Konya Cezaevi'ne kondu. Mahkemelerde heyet karşısında TKP(ML)'yi savundu. Buca katliamından sonraki 45 günlük genel direnişte en ön saflardan yerini aldı. Bulunduğu cezaevinde Ümraniye Cezaevi'ndeki katliama karşı malta işgalleri vb. eylemlerde en öndeydi.
12 yıl 6 ay hapse mahkum edildi. Cezası kesinleştikten sonra Bursa Cazaevi'ne sevk edildi. Ölüm Orucu direnişini gülerek kucakladı. Ölüm Orucunun gönüllülerinin en önündeydi. Bugüne kadar verdiği onurlu mücadeleyi Ölüm Orucu Direnişi'nin 67. gününde saat 07.00 sıralarında şehit düşerek taçlandırdı.
Ali AYATA'nın Son Konuşmalarından 57. gün...
MÜJDAT YANAT
1965 İzmir Urla doğumlu. Genç yaşta mücadeleyle tanıştı. 1988 yılında Yeni Çözüm dergisinde temsilcilik yaptı. Bu görevi yürütürken sık sık işkencecilerle tanıştı. 1989 1 Ağustos genelgesini protesto eden bir eylemde yakalandı. Buca Cezaevi'nde birçok direnişe öncülük etti. İki ayrı davadan 3.5 yıl ceza aldı. Özgürlüğüne kavuştuktan sonra yeniden mücadeleye koştu. 1991 yılında Devrimci Sol operasyonunda yeniden tutsak düştü. Tutuklu bulunduğu Buca Cezaevi'nde özgürlük eylemlerinin çalışmalarına katıldı. Çalışmaların açığa çıkartılmasıyla eylemi tek başına üstlendi. Aydın Cezaevi'ne sürüldü. Ölüm Orucu'na tereddütsüz katıldı. Ölüm Orucu'nun 67. gününde şehit düştü.
Müjdat YANAT'ın Son Mektubundan
6 Temmuz 1996
AYÇE İDİL ERKMEN
1970 Kırklareli doğumlu. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinde okuduğu yıllarda devrimci düşüncelerle tanıştı. Üniversitede okuduğu ilk yıllarda ekonomik-demokratik üniversite mücadelesinde yer aldı. İYÖ-DER'liydi. 1990 yılında Ortaköy Kültür Merkezi'nde çalışmaya başladı. Özgürlük Türküsü müzik topluluğunun ilk elemanlarındandı. OKM içinde çalıştığı yıllarda oyunculuk ve yazarlık yeteneğiyle Ayşe Gülen Halk Sahnesi'nde oyunculuk, Kültür ve Sanatta Tavır Dergisinde yazarlık yaptı. 1990 yılının Ekim ayında Almanya'dan döndüğünde Ankara'da Mehmet Topaç'ın cezalandırılması üzerine başlatılan operasyonda garda gözaltına alındı onbeş günlük işkenceli sorgulardan sonra tutuklandı. Çıkarıldığı ilk mahkemede savunması bile alınmadan hakkında 3 yıl 9 ay ceza verildi. İlk Ölüm Orucu ekibindendi. Ve direnişin 68. gününde 26 Temmuz cuma günü, ilk kadın Ölüm Orucu şehidi olma onuruna erişerek ölümsüzleşti.
Ayçe İdil ERKMEN'in Son Mektubundan
16 Temmuz 1990
"İSİMSİZ VE RESİMSİZ" MİTRALYÖZ'E
Önceleri direnişçi listesinde bir isimdin sadece. Tanımıyor duk seni. "İsimsiz ve resimsiz"mişsin çünkü. Öyle tanımlıyor se ni yoldaşların.
Sonra, o gece, Tahsin yoldaşa son saygı görevimizi yapar ken, aynı gün şehit düşen seni de ölümsüzlüğe uğurladık. Tah sin yoldaş için "Bu yüze iyi bakın" diye haykıran yoldaşın sesi, seni de akıttı öfkeyle dağlı yüreklerimize: "Ayçe yoldaş..." Tah sin yoldaşla birlikte kucakladık seni. Kahküllerini okşayıp gü zel, temiz yüzünden öptük. Hepimizin adına bir de sen vur muştun faşizmin beynine darbeyi. Gururluyduk...
Sanatçıymışsın, devrimci bir sanatçı. Devrim için dokun muşsun sanatı; sonradan öğrendik.
Belki şiir severdin, belki de tiyatroyu.
Belki sesin güzeldi, belki iyi saz çalardın, ya da gitar.
Öyküleştiriyor, yeniden kavgana akıtıyordun belki de ceza evinde yaşadıklarını, deneyimlerini. Anma ve kutlamalara emeğin daha fazla geçiyordu mutlaka. Dışardayken bir dev rimci olmanın yanında sanatçı olarak da gözlemliyordun kadın ve erkek emekçileri.
Evet, bunlar önemsiz değil. Belki senin için çok daha önemliydi. Ama ne yalan söyleyeyim, bunlar ilgilendirmiyor beni.
Beni yaşamının son döneminde yitip giden bilincin ardın dan o gelen sözler ilgilendiriyor.
Beni, ağzından çıkar çıkmaz tetiğine bastığın "Ben bir mitralyözüm" ilgilendiriyor.
Beni, kendisini devrimci sanatçı olarak tanımlarken, "önce devrimci" olduğunu unutmayan, o duyarlı kalbin içindeki öz il gilendiriyor.
Beni, aldığı ceza çok kısa olmasına rağmen, kavganın bu gün, bu andaki ihtiyaçlarına göre konumlanan bilinç ilgilendi riyor.
Beni, alkıştan, herkesçe tanınmaktan başı dönmeyen, "de sinler"in peşinde koşmadan gizlice alınteri döken; bir devrim emekçisi, bir sıra neferi olduğunu unutmayan o genç savaşçı nın kendisi ilgilendiriyor.
Beni, oniki yıl önce kalın taş duvarlı bir hastane odasında tek başına ölümü teslim almaya yürüyen Aysel'imizin açtığı yolu tamamlayışın ilgilendiriyor.
Biz, komünist ve devrimci kadın tutsaklar, seninle, senin adınla ayrı bir gurur duyuyoruz. Menzile varmanla bil ki sen den daha fazla coşkulanıyoruz.
Sen "isimsiz ve resimsiz" bir mitralyözsün Ayçe. Düşmanı senin gibi savaşçılarla her gün yeniden vuracağız!
Bir TİKB'lİ
YEMLİHA KAYA
1968 Maraş Elbistan doğumlu, Alevi-Kürt bir ailenin oğlu. Mutevazi, ağırbaşlı kişiliğiyle, samimi ve kararlı siyasi yapısıyla öne çıktı. 1989'da işportacıların örgütlenmesinde, dernekleşmesinde ve aktif olarak mücadeleye katılmalarında öncülük üstlenenlerden biriydi. İşpor-Der'in yöneticiliğini yaptı. 93 Temmuz'unda Ali Rıza Güneşer'in şehit düşmesinden sonra Halkın Gücü gazetesini yeniden derleyip toparladı. Gazetenin sahibi ve yazıîşleri müdürlüğünü yaptı. '94 yılının 26 Kasım'ında gazetenin basılmasıyla gözaltına alındı. 4.12.1994 günü tutuklanarak Bayrampaşa Cezaevi'ne konuldu. 2 No'lu DGM'de yargılanması sürüyor.
Yemliha cezaevinde de özgür tutsak kişiliğini geliştiren, yoldaşlarına örnek olan ve aynı zamanda yoldaşlarından yeni şeyler öğrenmeye de bir o kadar açık bir kişiliğe sahipti. Ölüm Orucu Direnişi için teçeddütsüz gönüllüler arasında yer aldı.
27 Temmuz 1996 Ölüm Orucu Direnişi'nin 69. gününde halkına bağlılığını, sarsılmaz inanç ve kararlılığını ölümü kucaklayarak gösterdi.
Yemliha KAYA'nın Ölüm Orucu Törenindeki Konuşması
3 Temmuz 1996
HAYATİ CAN
Can bedeli kazanılan hakları koruyan ve kazanılan hakların üzerine yeni haklar ekleyen Ölüm Orucu direnişinin mimarlarından TKP(ML) dava tutsağı Hayati Can zaferin kazanıldığı gece saat 01.00 sıralarında tedavi için hastaneye yetiştirilmeden şehit düştü.
30 Mart 1995 yılında TKP(ML) örgütüne yönelik bir operasyonda yakalandı. 15 gün boyunca en ağır ve aşağılık işkencelere maruz kalan Hayati Can, ser verip sır vermeme ilkesine bağlı kaldı. 12 Nisan 1995'de çıkarıldığı DGM Savcılığı'nca tutuklanarak Sağmalcılar Cezaevi'ne koyuldu. 28 Eylül 1995'de TCK'nin 168. maddesi gereğince TKP(ML) üyesi olmak suçundan 12 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırıldı. Cezası Yargıtayca onaylanan Hayati Can'ın 6 ay önce şevki Bursa Cezaevi'ne çıktı.
Hayati CAN'ın Son Mektubundan
[Öz Basım-Yayım'dan çıkmış olan Ölümü Yenenleri Kimse Yenemez isimli kitaptan alınmıştır]
Cuma, 20 Temmuz 2012 (14 yıl 3 ay önce)
AYGÜN UĞUR
Aygün Uğur, 1970'de Dersim ili, Mazgirt ilçesi'ne bağlı Deroç Köyü'nde doğdu. Tunceli Lisesi'ni bitirdi. TKP(ML) ile burada tanıştı. Defalarca gözaltına alınıp bırakıldı. 1990 yılında İzmit'e geldi. İşçi olarak sınıfı ve semt emekçileri içinde faaliyet yürüttü. 30 Mart 1993'te yakalandı. Ağır işkencelerden sonra Sağmalcılar Cezavi'ne kondu. İstanbul DGM'de yargılandı ve TKP(ML) örgütüne üye olmaktan 12.5 yıl ceza aldı. 1995 yılındaki 45 günlük süresiz açlık grevinde en ön saflarda yerini aldı.
Daha sonra Ümraniye Cezaevi'ne gönderildi. 4 Ocak 1996 yılında faşist Türk devletinin saldırması ve dört devrimci tutağın şehit edilmesinden sonra cezaevlerini saran barikat direnişlerinde de en ön saflarda yer almıştır.
6 Mayıs Genelgesi'nden sonra 20 Mayıs'ta başlatılan Süresiz Açlık Grevi'ne katıldı. SAG'nin 45. gününde 3 Temmuz'da direnişini Ölüm Orucu'na çevirdi.
Ölüm Orucu'na hiç tereddütsüz büyük bir mutlulukla girdi. Bu onuru yaşayacağından dolayı partisine, yoldaşlarına teşekkür etmeyi bir borç bildi.
Aygün Uğur, Ölüm Orucu sırasında yapılan röportajlarında, “Biz devrimciler, en güzel şeyleri yaşamasını biliriz. Ama gerektiğinde ölmesini de...” diyerek partisine, yoldaşlarına, çeşitli milliyetlerden Türkiye halklarına daha güzel yarınlar bırakmak için, ölüme bilerek ve gülerek gidecekti. Ve öyle de yaptı. İlk o göğüsledi ipi. Ölüm Orucu'nn 63. gününde ölümsüzleşti. Ve ölümüyle zaferi ilk olarak o muştuladı.
ZAFERE MAHKUM EDİLENLER, ÖLÜMÜ KÜÇÜLTEREK YENERLER!
Aygün Uğur'un son konuşmasından
56. gün
... Düşman ne ki. Ölüm ne ki... biz bu yoldaşlık sıcaklığıyla her şeyi başarırız.
(...)
Herkese iyi olduğumu ilet. Zaten gelişmeleri biliyorsun, iletirsin. Yoldaşlara hepsini ssevdiğimi ve irademle yenneceğimi/yeneceğimizi ilet... Burjuvaziyi yeniyoruz ve yeneceğiz. Kim onlar ya! Bizdre bu irade, bu yoldaşlık varken...
(...)
Bizde bu dostluk, bu yoldaşlık sıcaklığı olduğu sürece, her şeyi ama her şeyi yeneriz.
ALTAN BERDAN KERİMGİLLER
1989'dan itibaren Ankara Yeni Çözüm bürosunda çalışmaya başladı. Devrimci Sol'un '90 Atılım kararlarından sonra Ankara DEV-GENÇ içerisinde istihdam edildi. '90 Eylül'ünde mahalli alanda çalışmaya başladı. Bir süre sonra polis tarafından afişe edilmesi üzerine bu görevinden ayrılmak zorunda kaldı. 10 defa gözaltına alındı. '91 Nisan'ında İstanbul SDB'lerinde savaşçı olarak görev aldı. 1992 Eylül'ünde Eger Kır Gerilla Birliği operasyonunda tutsak düştü. Buca, Aydın ve en son olarak da Bayrampaşa Cezaevlerinde kaldı. Halen iki davadaın yargılanması devam ediyordu. 22 Temmuz günü ÖO Direnişini 65. Günü Sabah saat 8:32'de şehit düştü.
Altan Berdan KERİMGİLLER'in Tören konuşması
3 Temmuz 1996
Yoldaşlar,
Burada bulunan pekçok yoldaşımızın, ülkemizin zindanlarında yatan yüzlerce tutsak yoldaşımızın ÖO gönüllüsü olduğunu biliyorum.
Bu büyük bir güçtür.
İdeolojimizin, önderliğimizin yol göstediciliğinde, tarihimizin ve tarihimizde yaratılan gelenekleri açığa çıkardığı bu büyük gücün bizlerce ölümsüzlüğe taşınacağından emin olabilirsiniz.
Partimizin alınlarımıza taktığı bu kızıl bantlara ant olsun ki;
Umudun adı Parti Cephemize ant olsun ki;
Bayraklarımıza ve şehitlerimize ant olsun ki;
Zaferi biz kazanacağız!..
YAŞASIN ÖNDERİMİZ DURSUN KARATAŞ!
YAŞASIN DEVRİMCİ HALK KURTULUŞ PARTİSİ-CEPHESİ!
İLGİNÇ ÖZKESKİN
Sistemi sorguladı. Okudu, sorguladı ve çevresinde gelişen devrimci mücadeleye yakınlığı başladı. 1 Mayıs katliamını protesto amaçlı etkinliklere, okudğu lisede katıldı.
1978 yılında İstanbul Çapa Tıp Fakültesi'ne girdi. Üniversite yıllarında mediko-sosyal faaliyetleri içerisindeyken DEV-GENÇ'in düşünceleriyle tanıştı. Çeşitli görevler üstlendi. 1980 Ağustos ayında Alemdağ Polis Karakolu'nda 21 günlük ilk gözaltı sürecini yaşadı.
Cunta süreci sonrasında da devrimci hareketle çeşitli düzeylerde ilişki sürdürdü...
Boş durmadı. Yeni ilişkiler, yeni örgütlendirme alanlarının açılması çabaları hep sürdü. Bu dönemde düşman güçleri tarafından aranmaya başlandı. Okulunu bırakmak durumunda kaldı. '84 yılında cezaevlerinde süren faşizmin vahsetini durdurmak, Ölüm Orucu eylemine destek için hareketine intihar eylemleri de dahil her türlü eyleme hazır olduğunu bildirdi.
Yoldaşları ve halkı için her zaman kendini feda etme bilinciyle yaşadı. Kararlı ve cesur kişiliğiyle İlginç yoldaşın kişiliği ve yaşam tarzı hep örnekti.
Çeşitli dönemlerde mahalli alan ve gençlik örgütlenmesinde sorumluluklar üstlendi. 30 Nisan 1987'de devrimci bir eyleme giderken gözaltına alındı. Devrimci Sol timinden bir işkenceci kendisini tanıyıncaya kadar ismini söyletemediler ona. Tutuklanarak Sağmalcılar Cezaevi'ne konuldu. Burada irili ufaklı birçok direnişte yer aldı. Cezaevindeki baskı politikalarını protesto etmek amacıyla örgütlenen 50 günlük SAG direnişçilerden biriydi İlginç yoldaş.
'90 yılının Ağustos ayında Bursa Cezaevi'ne sevkedildi. Bu sürçte, her devrimcinin yapması gerektiği biçimiyle kendini sorgulamasını başardı. Bir süre cezaevi temsilciliğini yürüttü.
Eskişehir tabutluğunun açılmasıyla yaşanan sürgünler sırasında direnişe geçerek tavır koydu. Operasyon sonunda Eskişehir'e gitti. Türkiye çapında örgütlenen SAG direnişinde yer aldı ve 27 gün sonra tabutluğun kapatılmasıyla yeniden Bursa Cezaevi'ne döndü.
16-17 Nisan direnişinden dolayı yüreği kin dolmuştu. İçlerinde çok sevdiği yoldaşları vardı. Hareketine karşı bağlılığı daha da arttı. Varolan eksiklerini aşma ve mücadelede tereddütsüz olma sözünü verdi ve bunu başardı İlginç yoldaş.
'93 Mayıs'ında tahliye oldu. Yeniden mücadeleye katılmak için hareketinin saflarına koştu. Yaşanan darbecilik ihanetiyle birlikte zor günler yaşayan hareketin yeniden toparlanmasında önemli görevler üstlendi.
1994 yılında yeniden tutsak düştü. Zorlu bir sınavdan geçti. İşkencecileri ininde bir kez daha yenilgiye uğrattı. Tutuklandığında o çok iyi bildiği Sağmalcılar'a konuldu. Burada sağlık, hukuk alanında sorumluluklar üstlendi. Kısa bir süre Ümraniye Cezaevi yaşamı oldu. Dört yoldaşının şehit düştüğü direnişin en en saflarındaydı. 4 Ocak direnişinin ardından yeniden Bayrampaşa'ya getirildi.
Öüm Orucu eyleminin 1. ekibinde bedenini yoldaşlara siper eden İlginç yoldaş 65. günde şehit düştü. Yaşamı ve kararlı kişiliği örnek olacak. Seni unutmayacağız, unutturmayacağız.
İlginç ÖZKESKİN'in Tören Konuşması
3 Temmuz 1996
Yoldaşlar,
Bugün düşmanın saldırılarını biliyoruz. Bu saldırıların sadece bize değil, tüm halka yönelik olduğunun hepimiz farkındayız. Bugün ben de bir Ölüm Oruççusu olarak bu halka yönelik saldırıları, dışarıda olduğu gibi püskütrtmekte bir görev üstlendim. Hepimiz bu direniş içinde görevler aldık. Bu direnişe hepimiz katıldık. Bugün bizler de Ölüm Orucu gönüllüsü olarak bu saldırıyı püskürtmekte görev üstleniyoruz. Bu gücü başta bütün geleneklerimizin yaratıcısı olan önderimizden, tarihimizden, halkımızdan alıyoruz. Ben de diğer yoldaşlarımızın söylediği gibi zaferi kazanacağımıza inanıyorum. Bu uğurda diğer yoldaşlarım gibi ben de şehit düşeceğim.
YAŞASIN ÖNDERİMİZ DURSUN KARATAŞ!
YAŞASIN DEVRİMCİ HALK KURTULUŞ PARTİSİ-CEPHESİ!
HÜSEYİN DEMİRCİOĞLU
1981 yılında İstanbul'da gözaltına alındı. 45 gün boyunca ağır işkencelerden geçirildi. Fakat sır vermedi. Tutuklandı. Alemdağ, Suhtanahmet, Sağmalcılar gibi cezaevlerinde kaldı. Aldığı idam cezası Yargıtayca bozuldu. 1987 yılında tahliye olduktan sonra yeniden devrimci faaliyete katıldı. '90 yılında kısa süreli olarak bir kez daha tutuklandı. Son olarak 6 Mart 1996'da Ankara'da MLKP'ye yönelik bir operasyonda MLKP Ankara İl Sorumlusu olduğu iddiasıyla gözaltına alındı.
Yaklaşık bir hafta gözaltında olduğu kabul edilmedi. Kamuoyunun ve arkadaşlarının baskısı sonucunda gözaltında olduğu kabul edildi. Vahşice işkencelerden dolayı kolları bir süre felç oldu. Bütün işkencelere rağmen tek kelime ifade vermedi, imza dahi atmadı. Halen Ankara 2 No'lu DGM'de davası süren ve yiğitlik abidesi olan Hüseyin Demircioğlu, kurucularından olduğu MLKP'nin Merkez Komite üyesi ve aynı zamanda Ankara İl Seklereti olduğu açıklanan Hüseyin Demircioğlu Ölüm orucuna başlarken, “Ben sürecin tereddütsüz bir savaşçısı olmaya adaylığımı daha işin başında kararlaştırmıştım. Duygularımı yansıtmam gerekiyorsa; ilk ben yatıracağım bedenimi açlığa ve ölüme. En önde çarpışan ben olmalıyım. Fedakarlıkta ve can fadakarlıkta sıranın başında yer almalıyım” ve “Ölüm Orucu direnişine tartışmasız, tereddütsüz katılacağımı yinelerken, bu kararımın her türlü tartışma, öneri ve seçeneklerin dışında tutulmasını, engelleme çabalarına şiddetle karşı duracağımı ve tahammülsüzlüğümü belirtmek istiyorum” diyordu.
Hüseyin DEMİRCİOĞLU'nun son mektubu
Yoldaşlar, canlarım,
İrade ve kararlılık, cesaret ve azim, - su verilmiş bir çeliğin sertliği gibi - partinin eliyle bizi de çelikleştirmektedir ve her geçen gün, parti insanı olmak, onun kültürüne benzemek, kavgasının da ustası olmak ve zor anların dava adamı demektir. Öbek öbek mücadelenin ateşini körüklemek ve büyük savaşı, ezilenlerin ordusunu partileştirmek, silahlandırıp devrimle tanıştırmak, ölüme meydan okuyan komünist militanın işidir. Çürüyüp can çekişen düzenin parçalanması ve yerine yeninin konulması, Marksist-Leninist komünist savaşçının ustalığı ile olanaklıdır. Eğer parti yoksa, onun kuvvetleri savaşmaya hazır değilse, donanımında yetersizlikler varsa bırakalım yıkılmaya yüz tutan faşist rejimi yıkmak, kuru bir dalı dahi kopartmak güçtür.
Bugünkü güncel görevlerimiz arasında yer alan, faşist saldırıları ve yaptırımları altetmek için zindanlarda partili bir direnme hattını hakim kılmak için bedel gerekiyorsa bundan sakınmadan beynimizi ve canlı tüm hücrelerimizi ortaya koymaktan uzak durmadan başarmalıyız. Sömürgeci kudurgan faşizm iki şeyi dayatıyor; ya teslim olacak, böcek gibi yaşamaya mahkum olacaksın ya da bedel ödemekten kaçınmadan onur ve kimliğimizi koruyacaksın, bizim yolumuz bedel ödemek pahasma mücadele ve direniştir.
Böcekler yer-içer ama düşünüp üretemezler. Partili militan ve özgürleşmiş insan, düşünmenin de ötesinde direnmek, karanlıklara saldırmak ve aydınlatmak sorumluluğu vardır.
Geride bırakacağımız, Süresiz Açlık Grevi direnişinin Ölüm Orucu’na dönüştürülmesi, başarının ve zaferin de teminatı olacaktır.
Günü gününe izlediğimiz bu sürecin tereddütsüz bir savaşçı olmaya adaylığımı daha işin başında kararlaştırmıştım. Duygularımı yansıtmak gerekirse, ilk ben atacağım bedenimi açlığa ve ölüme. En önde çarpışan ben olmalıyım. Fedakarlıkta ve can fedekarlıkta sıranın başında yer almayı, yapamayacağımız bir işi asla başkalarından istememeliyiz. Bu kültür ve anlayışla şekillenmeli kalıba dökülmeli her yoldaş.
ALİ AYATA
1979 yılında TKP(ML) saflarında mücadele yürütmeye başladı. 1989 yılından TKP(ML) önderliğindeki halk ordusu Türkiye İşçi Köylü Ordusu'na (TİKKO) katılarak gerilla faaliyetine başladı.
Uzun süre Dersim'de TİKKO'nun bir neferi olarak savaştı. 1992 yılında TKP(ML)'ye üye oldu. 1992 yazında Karadeniz bölgesindeki TİKKO gerilla birliğine atandı. 1994 yılından TKP(ML) Çukurova Bölge Komitesi üyesi olarak Çukurova'da faaliyet yürütmeye başladı. Bu görevini sürdürürken 1994 sonlarında tutuklanarak Konya Cezaevi'ne kondu. Mahkemelerde heyet karşısında TKP(ML)'yi savundu. Buca katliamından sonraki 45 günlük genel direnişte en ön saflardan yerini aldı. Bulunduğu cezaevinde Ümraniye Cezaevi'ndeki katliama karşı malta işgalleri vb. eylemlerde en öndeydi.
12 yıl 6 ay hapse mahkum edildi. Cezası kesinleştikten sonra Bursa Cazaevi'ne sevk edildi. Ölüm Orucu direnişini gülerek kucakladı. Ölüm Orucunun gönüllülerinin en önündeydi. Bugüne kadar verdiği onurlu mücadeleyi Ölüm Orucu Direnişi'nin 67. gününde saat 07.00 sıralarında şehit düşerek taçlandırdı.
Ali AYATA'nın Son Konuşmalarından 57. gün...
Yaşamam gerektiğini, bunun için direnmem gerektiğini biliyorum. Ama yaşama isteğime bağlı olarak tüm gücümle direnmeme rağmen, direnişin varacağı boyut; kısa süreli bir direnişte kazanılacak bir zafer olmadığını bilmelisin. Hem devlet faşist diyeceksin, hem de kalkıp kısa süreli direnişin zaferle sonuçlanacağından bahsedeceksin, böyle olmaz. Bu yaklaşım devleti tanımamaktır. Bu Ölüm Orucu daha sürecek ve şehitler vererek zafer'e yürüyeceğiz. Bunu şimdiden bilmekte yarar var...
60. gün...
Ölüm Orucu direnişimizin bu kadar uzamasından ortaya çıkan şu gerçeği görmeliyiz; devlet bizden ölü istiyor. Ölü verilecek, belki ilk ben olabilirim, kazanmak için birinin ölmesi gerekiyor, bizden bunu istiyorlar, yoldaşların yaşaması için bu şart, hem ölürsem bizim akrabalardan mücadeleye katılan çok olur...
Ajandamla kalemimi eşime Verirsiniz. Beni kendi koğuşumuzun havalandırmasında yapılacak bir törenle, parti bayrağı ite sloganlarımız eştiğinde uğurlarsınız...
MÜJDAT YANAT
Müjdat YANAT'ın Son Mektubundan
6 Temmuz 1996
Partime
Merhaba,
Ölüm Orucu Direnişinin tüm sıcaklığı ve zafere olan inancımın coşkueuyla Partimi ve Önderimi selamlıyorum.
Beni Ölüm Orucu direnişçisine lâyık gördüğünüz ve onurlandırdığınız için sîzlere tüm yüreğimle teşekkür ederim. Bu onura layık olacak, sîzleri utandırmayacağım.
Bir devrimci için, Ölüm Orucu gibi tariheel öneme sahip bir direnişin bayraktarlığına kavuşmak çok önemlidir. Ölüm Orucu yeniden doğmaktır. Partileşmede, partili olma savaşını kazanmada ileri atılmış çok önemli ve güçlü bir adımdır.
Şimdiye kadar tüm eksiklik ve küçük burjuva zaaflarıma rağmen, parti beni kucaklayan, elimden tutup ayağa kaldıran oldu. Partim; benim herşeyim, yaşamım ve duygularımdır. Şimdi, partimin bana harcadığı emeğin karşılığını ödeme görevi ile yüzyüzeyim. Bunu başaracak, partimin emeklerini boşa çıkartmayacağım.
Şu aşamada, söylenecek çok fazla söz yok. Artık, bugüne kadar söylenmiş sözleri, eyleme dökme zamanıdır diyor, partimi ve önderimi bir kez daha zafere olan inancımın sıcaklığı ve coşkusuyla selamlıyorum.
AYÇE İDİL ERKMEN
Ayçe İdil ERKMEN'in Son Mektubundan
16 Temmuz 1990
Canım Yoldaşlarım
Sîzlerle yaklaşık 1.5 yıldır aynı cezaevini paylaşıyoruz, birlik te çok şey yaşadık, seviçlerimiz, üzüntülerimiz, direnişlerimiz. Bu geçen süre bana çok şey öğretti. Herbirinizden birçok şey öğrendim. Ve şimdi onurlu bir direnişin içerisinde sizleri selam lıyorum.
Bu direniş kendini yenileme, yoldaşlık sevgisi, bağlılık, karar lılık ve tarif edilemeyecek birçok duygu ve düşünceyi yaşattı ba na, bunu yaşatan sizlersiniz. Partime duyduğum güven.
Direnişimiz şehitlerimizle zafere ulaşacak. Bunun coşkusu nu yaşıyorum. Herbirinizle belki dolu dolu geçiremedik zamanı mızı. Belki birbirimizi üzdük, belki kırdık, belki daha çok emek har camayı öğrendik. Şimdi bugün yaşananlar, bunların çok ötesin de duygular ve düşünceler. Sizleri çok seviyorum. Gözlerinizde ki pırıltılı bakışlar, en büyük güç kaynağı. Hepinizi Ölüm Orucu Direnişi’ne başladığımız günkü gibi sımsıkı kucaklıyorum. Zafer bizim olacak.
YAŞA5IN ÖLÜM ORUCU DİRENİŞİMİZİ
YAŞA5IN DHKP-C
"İSİMSİZ VE RESİMSİZ" MİTRALYÖZ'E
Önceleri direnişçi listesinde bir isimdin sadece. Tanımıyor duk seni. "İsimsiz ve resimsiz"mişsin çünkü. Öyle tanımlıyor se ni yoldaşların.
Sonra, o gece, Tahsin yoldaşa son saygı görevimizi yapar ken, aynı gün şehit düşen seni de ölümsüzlüğe uğurladık. Tah sin yoldaş için "Bu yüze iyi bakın" diye haykıran yoldaşın sesi, seni de akıttı öfkeyle dağlı yüreklerimize: "Ayçe yoldaş..." Tah sin yoldaşla birlikte kucakladık seni. Kahküllerini okşayıp gü zel, temiz yüzünden öptük. Hepimizin adına bir de sen vur muştun faşizmin beynine darbeyi. Gururluyduk...
Sanatçıymışsın, devrimci bir sanatçı. Devrim için dokun muşsun sanatı; sonradan öğrendik.
Belki şiir severdin, belki de tiyatroyu.
Belki sesin güzeldi, belki iyi saz çalardın, ya da gitar.
Öyküleştiriyor, yeniden kavgana akıtıyordun belki de ceza evinde yaşadıklarını, deneyimlerini. Anma ve kutlamalara emeğin daha fazla geçiyordu mutlaka. Dışardayken bir dev rimci olmanın yanında sanatçı olarak da gözlemliyordun kadın ve erkek emekçileri.
Evet, bunlar önemsiz değil. Belki senin için çok daha önemliydi. Ama ne yalan söyleyeyim, bunlar ilgilendirmiyor beni.
Beni yaşamının son döneminde yitip giden bilincin ardın dan o gelen sözler ilgilendiriyor.
Beni, ağzından çıkar çıkmaz tetiğine bastığın "Ben bir mitralyözüm" ilgilendiriyor.
Beni, kendisini devrimci sanatçı olarak tanımlarken, "önce devrimci" olduğunu unutmayan, o duyarlı kalbin içindeki öz il gilendiriyor.
Beni, aldığı ceza çok kısa olmasına rağmen, kavganın bu gün, bu andaki ihtiyaçlarına göre konumlanan bilinç ilgilendi riyor.
Beni, alkıştan, herkesçe tanınmaktan başı dönmeyen, "de sinler"in peşinde koşmadan gizlice alınteri döken; bir devrim emekçisi, bir sıra neferi olduğunu unutmayan o genç savaşçı nın kendisi ilgilendiriyor.
Beni, oniki yıl önce kalın taş duvarlı bir hastane odasında tek başına ölümü teslim almaya yürüyen Aysel'imizin açtığı yolu tamamlayışın ilgilendiriyor.
Biz, komünist ve devrimci kadın tutsaklar, seninle, senin adınla ayrı bir gurur duyuyoruz. Menzile varmanla bil ki sen den daha fazla coşkulanıyoruz.
Sen "isimsiz ve resimsiz" bir mitralyözsün Ayçe. Düşmanı senin gibi savaşçılarla her gün yeniden vuracağız!
Bir TİKB'lİ
YEMLİHA KAYA
Yemliha cezaevinde de özgür tutsak kişiliğini geliştiren, yoldaşlarına örnek olan ve aynı zamanda yoldaşlarından yeni şeyler öğrenmeye de bir o kadar açık bir kişiliğe sahipti. Ölüm Orucu Direnişi için teçeddütsüz gönüllüler arasında yer aldı.
27 Temmuz 1996 Ölüm Orucu Direnişi'nin 69. gününde halkına bağlılığını, sarsılmaz inanç ve kararlılığını ölümü kucaklayarak gösterdi.
Yemliha KAYA'nın Ölüm Orucu Törenindeki Konuşması
3 Temmuz 1996
Bugün tarihsel bir yörede karşı karşı yayız. Bu görev kontr- gerilla devletinin halklarımıza karşı yönelttiği saldırı politikasına karşı onurlu bir şekilde, namustu bir şekilde set oluşturmaktır ve saldırıya geçmektir. Düşmanın halklarımıza karşı yönelttiği saldırıların temel odağını tutsakları yok edemeyeceğini 1984 Ölüm Orucu şehitleri geleneği yaratmıştır. Bugün ben de 1986 Ölüm Orucu şehitlerimizin yarattığı getenekte ve şehitlerimizin verdiyi güçle, destekle Ölüm Orucu Direnişi'nde gönüllü olarak görev aldım. Ölüme tiliti çeken Güner Şar'tardan, "Biz nerede teslim olduk" diyen Sibel Yalçın'lardan, "Bayrağımız ülkenin dört yanında dalgalanacak" diyen Sabolardan güç alıyoruz. Bugün ben de bu gücümle bir kez daha haykırıyorum:
Halkıma layık olacağım, yoldaşlarıma layık olacağım. Partim ve cephem benim için en büyük güç ve destektir. Yoldaşlarım, şehitlerimiz benim için en büyük güç, büyük destektir.
YAŞASIN ÖNDERİMİZ DURSUN KABATAŞ!
YAŞASIN DEVRİMCİ HALK KURTULUŞ PARTİSİ CEPHESİ
HAYATİ CAN
30 Mart 1995 yılında TKP(ML) örgütüne yönelik bir operasyonda yakalandı. 15 gün boyunca en ağır ve aşağılık işkencelere maruz kalan Hayati Can, ser verip sır vermeme ilkesine bağlı kaldı. 12 Nisan 1995'de çıkarıldığı DGM Savcılığı'nca tutuklanarak Sağmalcılar Cezaevi'ne koyuldu. 28 Eylül 1995'de TCK'nin 168. maddesi gereğince TKP(ML) üyesi olmak suçundan 12 yıl 6 ay hapis cezasına çarptırıldı. Cezası Yargıtayca onaylanan Hayati Can'ın 6 ay önce şevki Bursa Cezaevi'ne çıktı.
Hayati CAN'ın Son Mektubundan
Partime ve yoldaşlarıma,
Sevgili yoldaşlar,
belki de bu size son seslenişim olacak. Çünkü hepimizin bildiği üzere, bizler faşist diktatörlüğün cezaevlerine yönelik saldırılarına karşı bedenlerimizi ölüme yatırdık.
Kuşkusuz ki mücadele alanlarında değerler yaratmak, kalıcı kazanımlar elde edebilmek, bedel ödemeyi gerdirmektedir. Kimimiz bu bedeli işkencehanelerde, kimimiz dağ başlarında şehit olarak, kimimiz sokak ortasında infaz edilerek ödüyor. Bugün bizlerin de burada ödeyeceğimiz bedel bundan farklı değildir. Ben de bedeli ödeyerek partime, halkıma ve devrime layık olabilirsem bundan onur duyacağım. Aslında yazacak çok şeyim olmasına karşın şu anda yazacak durumum olmadığı için geçmek zorunda kalıyorum. Bütün yoldaşlarımdan istediğim; mücadelenin her alanında en ağır bedelleri göze alarak mücadeleyi bir adım daha ilerletmeleri, parti birliğini korumaları, halkın ve partinin çıkarlarını korumalarıdır. Bunu yapacağınıza da inanıyorum.
[Öz Basım-Yayım'dan çıkmış olan Ölümü Yenenleri Kimse Yenemez isimli kitaptan alınmıştır]